
Ang lamig ng boses ni Rafael ay tila yelong dumaloy sa aking gulugod. Ang tinutukoy niya ay si Victor—ang una kong asawa na pumanaw sa isang aksidente sa pangisdaan walong taon na ang nakalilipas. Ang akala ko ay tapos na ang kabanatang iyon, ngunit sa isang pangungusap, binuhay ni Rafael ang isang bangungot na pilit kong ibinaon sa limot.
“Anong… anong kinalaman ni Victor dito?” nauutal kong tanong. “At sino ka ba talaga? Patay na si Rafael! Ako mismo ang pumili ng kabaong niya!”
Tumawa siya nang mahina, isang tunog na walang bahid ng saya. “Ang pangalang Rafael ay isang maskara, Liza. Katulad ng mga pasaporteng nakikita mo sa sahig. Sa mundong ginagalawan ko, ang pagkamatay ay isang ‘administrative exit’ lamang. Isang paraan para maglaho at muling isilang sa ibang katauhan.”
Humakbang siya palapit, sapat na para maamoy ko ang pamilyar niyang pabango na hinaluan ng kakaibang amoy ng… pormalin.
“Ang nasa sementeryo ay ang ‘bersyon’ ko na kailangan nang itapon. Isang taong kinuha ko mula sa lansangan na kamukha ko, nilagyan ng aking DNA sa pamamagitan ng operasyon, at pinatay para magkaroon ako ng kalayaan,” paliwanag niya habang nilalaro ang singsing sa kanyang daliri. “Pero ang lalaking nasa monitor? Iyan ang tunay na problema.”
Ang Kambal na Lihim
Lumingon ako sa monitor. Ang lalaking nakatali ay pilit na kumakawala. Ang mga mata nito ay puno ng takot at pamilyar na pagmamahal—mga matang hindi ko nakita sa lalaking nasa harap ko ngayon.
“Siya ang tunay na Rafael?” bulong ko.
“Siya si Gabriel,” pagtatama ng lalaki. “Ang aking kakambal. Siya ang ‘mabuting’ kapatid na sumubok na pigilan ang aking operasyon. At ang inilibing mo? Siya ang ikatlong piraso ng puzzle—isang decoy.”
Biglang nag-vibrate muli ang cellphone sa kamay ko. Isang bagong text: “HINDI SIYA SI RAFAEL. TUMAKBO KA.”
Tumingin ako sa lalaking nasa harap ko. Kung siya si Gabriel na kambal ni Rafael, at ang nasa monitor ay si Rafael… sino ang text ng text sa akin?
“Naguguluhan ka ba, Liza?” ngumisi siya. “Huwag kang mag-alala. Magiging malinaw din ang lahat kapag nalaman mo kung bakit kita pinakasalan. Hindi dahil sa ganda mo, o sa talino mo. Kundi dahil sa kumpanyang iniwan sa iyo ni Victor.”
Ang multo ni Victor
“Walang iniwan sa akin si Victor kundi mga utang!” sigaw ko.
“Iyan ang akala mo,” aniya habang dahan-dahang inilalabas ang isang folder mula sa loob ng kanyang barong. “Si Victor ay hindi lamang isang mangingisda. Siya ang arkitekto ng isang offshore account na naglalaman ng bilyong halaga ng crypto-assets. Namatay siya bago niya maibigay sa akin ang access code. At ang access code na iyon? Nakatago sa loob ng isang bagay na ikaw lang ang may hawak.”
Naramdaman ko ang paghinto ng tibok ng puso ko. Naalala ko ang laging sinasabi ni Victor: “Liza, ang puso ko ay nasa iyo, literal.” Noong pumanaw si Victor, isang medalyon ang iniwan niya sa akin na may lamang maliit na micro-SD card na akala ko ay puro litrato lang namin.
“Nasa iyo ang card, Liza. At ngayong ‘patay’ na ang asawa mo, akala mo ba ay ligtas ka na? Akala mo ba ay makukuha mo ang insurance money at mamumuhay nang tahimik kasama ang bilyong ito?”
“Hindi ko alam ang sinasabi mo!”
Biglang nagbago ang anyo ng lalaki. Nawala ang mapaglarong ngiti. Sinunggaban niya ang braso ko nang napakahigpit. “Huwag mo akong lokohin! Alam kong alam mo! Tatlong araw kang nawawala tuwing gabi bago mamatay si ‘Rafael’. Saan ka pumupunta? Sa sementeryo? Para bisitahin si Victor o para i-check kung nandoon pa ang code?”
Ang Pag-amin sa Dilim
Sa sandaling iyon, isang malakas na kalabog ang nanggaling sa monitor. Ang lalaking nakatali—si Rafael—ay nagtagumpay na itumba ang kanyang upuan. Pero hindi iyon ang nakakuha ng atensyon ko. Sa likod ng monitor, may isa pang pigura na pumasok sa kwarto.
Isang lalaking naka-hood. Huminto ito sa harap ng camera at dahan-dahang ibinaba ang hood.
Halos tumigil ang paghinga ko. Si Victor.
Hindi siya matanda. Hindi siya mukhang bangkay. Siya ang Victor na iniwan ko walong taon na ang nakalilipas.
“Liza,” sabi ng lalaki sa monitor, nakatingin diretso sa camera na tila alam niyang nanonood ako. “Tapusin mo na ang dula-dulaan. Hindi na natin kailangan ang kambal na ito.”
Lumingon sa akin ang lalaking nasa harap ko (ang nagpapanggap na Rafael/Gabriel) nang may halong gulat. “Anong… paanong buhay si Victor?”
Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa gabing ito, ako naman ang may hawak ng alas.
“Hindi namatay si Victor sa aksidente, ‘Rafael’,” sabi ko nang may malamig na tinig. “Kami ang nagplano ng lahat. Ang code? Wala sa medalyon. Ang code ay ang mismong pagkamatay mo. Kailangan naming may ‘mamatay’ na isang makapangyarihang tao para malipat ang pondo nang hindi nadidirekta sa amin ang imbestigasyon ng AMLA.”
Dahan-dahan kong kinuha ang maliit na remote sa bulsa ko. “Yung cellphone na ibinaon ko? Hindi iyon para sa iyo. Iyon ay ang detonator.”
Ang Pagsabog ng Katotohanan
“Liza, anong ginagawa mo?” takot na tanong ng lalaki.
“Ang inilibing natin tatlong araw na ang nakalilipas ay puno ng C4 plastics na nakabalot sa lead para hindi ma-detect. At ang pamilya niyo? Ang mga pasaporteng ito? Gagamitin ko ito para maglaho kaming dalawa ni Victor.”
“Pero ang kapatid ko! Si Rafael!” turo niya sa monitor.
“Si Rafael ay isang sakripisyo,” sabi ko habang pinipindot ang ‘Send’ sa cellphone na hawak ko.
Isang malakas na yanig ang naramdaman namin mula sa malayo—mula sa direksyon ng Loyola Memorial Park. Ang huling mensaheng natanggap ko? Iyon ay ang signal na ang lahat ng ebidensya ng ‘Rafael’ na kilala ng mundo ay naging abo na.
“Sino ka ba talaga, Liza?” tanong ng lalaking nasa harap ko bago siya tuluyang mawalan ng malay dahil sa lason na inilagay ko sa wine na inalok niya sa akin (pero ako ang nagpalit ng baso kanina).
Tumayo ako nang tuwid, inayos ang aking buhok, at kinuha ang mga pasaporte sa sahig.
“Ako ang babaeng hindi mo dapat kinalaban,” bulong ko.
Lumabas ako ng opisina habang maririnig ang sirena ng mga pulis sa malayo. Sa labas ng mansyon, naghihintay ang isang itim na SUV. Bumaba ang bintana at tumambad ang mukha ni Victor.
“Nakuha mo ba?” tanong niya.
“Lahat,” sagot ko habang ipinapakita ang bagong set ng pasaporte.
Umalis ang sasakyan patungo sa paliparan. Sa likod namin, ang mansyon ni Rafael ay unti-unting lumiliit, kasama ang lahat ng mga kasinungalingan at mga taong akala ay sila ang manlalaro—hindi nila alam, sila pala ang mga piyesa lamang sa isang mas malaking laro ng paghihiganti.
Ang huling text na ipinadala ko sa cellphone na ibinaon ko bago ito sumabog? “Rest in peace, Rafael. O kung sino ka man.”