Akala ng lahat ay ito na ang “Wedding of the Year” dito sa aming probinsya. Suot ko ang pinakamahal na gown, at punong-puno ng mga bulaklak ang simbahan. Pero sa isang iglap, naging impyerno ang lahat.
“Marco, anong biro ito?” tanong ko habang nanginginig ang buong katawan ko. “Anong sinasabi mong kapatid mo ang anak natin?”
Tumawa nang malakas si Marco, isang tawang puno ng poot. “Huwag ka nang magmalinis, Isabella. Akala mo ba hindi ko alam ang sikreto ninyo ni Mama?”

Lumingon ako kay Donya Carmen, ang mama ni Marco. Imbes na tulungan ako, lalong humigpit ang hawak niya sa braso ni Justine—ang ex-boyfriend ko na akala ko ay nasa ibang bansa na.
“Anak, sinabi ko na sa iyo,” sabi ni Donya Carmen sa malambing na boses. “Hindi mapagkakatiwalaan ang babaeng ito. Ginamit ka lang niya para makapasok sa pamilya natin.”
“Pero ma, buntis ako! Anak niyo ni Marco ang dinadala ko!” sigaw ko habang umiiyak.
Dito na lumapit si Justine sa akin. May kinuha siyang envelope mula sa kanyang tuxedo at hinarap ito sa lahat ng mga bisita.
“Isabella, itigil mo na ang pagsisinungaling,” sabi ni Justine. “Alam ng lahat dito na bago ka pinakasalan ni Marco, naging kabit ka ng tatay niya. At ang sanggol na iyan? Hindi kay Marco iyan… kundi sa namayapang Don Roberto.”
Nagkaroon ng malakas na bulungan sa loob ng simbahan. Ang mga “Marites” ay kanya-kanyang labas ng cellphone para i-video ang nangyayari. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako.
“Hindi totoo ‘yan! Sinungaling kayo!” depensa ko, pero lalong lumapit si Marco sa akin at hinawakan ako nang mahigpit sa panga.
“Kung hindi iyan totoo, bakit nakapangalan sa iyo ang lahat ng naiwang ari-arian ni Papa na dapat ay sa amin ni Mama?” bulong ni Marco na puno ng banta. “Plano niyo ito ni Justine, ‘di ba? Ginamit mo si Justine para akitin si Mama habang niloloko mo ako!”
Napatigil ako. Tumingin ako kay Justine at kay Donya Carmen. Doon ko napagtanto na ako ang biktima ng isang mas malaking laro.
“Isabella, hindi mo pa alam ang buong katotohanan,” sabi ni Justine na may nakakalokong ngiti. “Hindi lang pera ang habol namin.”
Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa simbahan at isang boses mula sa speaker ang nagsalita, isang boses na kilalang-kilala ko.
“Kumusta, mga mahal kong pamilya… akala niyo ba ay patay na ako?”
Ang boses na iyon ay tila isang malamig na hangin na humahalot sa aking batok. Ang boses ni Don Roberto. Ang lalaking sinasabi nilang pinaglingkuran ko bilang “kabit,” ang lalaking nabaon na sa lupa anim na buwan na ang nakalilipas.
Nang bumukas ang mga ilaw, hindi lamang ang liwanag ang bumalik, kundi ang isang pigurang nakatayo sa may altar. Nakasuot siya ng puting suit, maayos ang pagkakaahit, at may hawak na tungkod na pilak. Si Don Roberto. Buhay na buhay.
Ang mga bisita ay nagsigawan. Ang ilan ay nagkrus, ang iba naman ay nagtangkang tumakbo palabas, ngunit ang mga pinto ng simbahan ay nakakandado na.
“Roberto?” Halos mawalan ng kulay ang mukha ni Donya Carmen. Nabitawan niya ang braso ni Justine at napahawak sa kanyang dibdib. “Paano… paano nangyari ito? Nakita kitang inilibing!”
“Isang mahusay na palabas para sa isang mahusay na traydor, hindi ba, Carmen?” pagak na tawa ng matanda. Lumapit siya sa akin, at sa gitna ng aking takot, hinawakan niya ang aking malamig na kamay. “Tumayo ka, Isabella. Huwag kang luluhod sa mga taong gustong pumatay sa iyong dangal.”
Ang Sabwatan sa Dilim
Humarap si Don Roberto sa kanyang mag-ina at kay Justine. “Akala niyo ba ay hindi ko alam ang mga plano ninyo? Carmen, alam ko ang relasyon ninyo ni Justine. Isang batang lalaki na kasing-edad ng anak natin, na ginamit mo para manipulahin ang kumpanya habang kunwari ay nagluluksa ka.”
Lumingon siya kay Marco na ngayon ay tila basang sisiw. “At ikaw, Marco. Ang akala ko ay ikaw ang magpapatuloy ng aking pangalan. Pero pumayag kang maging kasangkapan ng iyong ina para idiin ang babaeng pakakasalan mo? Pinaniwala ka nilang kabit ko si Isabella para magtanim ka ng poot sa kanya.”
“Pero Papa, ang mga dokumento! Ang mga testamento!” sigaw ni Marco, bakas ang kalituhan.
“Peke ang lahat ng iyon, Marco,” sagot ni Don Roberto. “Isabella is not my mistress. She is my granddaughter. Ang anak ng panganay kong anak na itinago ninyo at pinalabas na namatay sa sunog dalawampung taon na ang nakalilipas!”
Ang Lihim ng Dugo
Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Tumingin ako kay Don Roberto. “Granddaughter? Lolo?”
Tumango ang matanda, ang kanyang mga mata ay nagtubig. “Ang iyong ama, si Roberto Jr., ay hindi namatay sa aksidente. Pinatay siya dahil siya ang tagapagmana. At ikaw, Isabella, ay itinago ko sa malayo, sa piling ng mga taong pinagkakatiwalaan ko, hanggang sa maging sapat na ang iyong edad para bawiin ang nararapat sa iyo.”
Lumingon siya kay Donya Carmen na ngayon ay nanginginig na sa galit. “Pinakasalan mo si Marco kay Isabella dahil alam mong siya ang tunay na tagapagmana. Akala mo, kapag naging asawa siya ni Marco, makukuha ninyo ang kontrol sa kanyang shares. At kapag buntis na siya, papatayin ninyo siya at papalabasin na ang sanggol ay bunga ng ‘insesto’ namin para mawalan siya ng karapatan sa batas. Isang napakaduming laro, Carmen.”
Ang Maskara ni Justine
“Huwag kang maniwala sa kanya, Isabella!” sigaw ni Justine. “Ginigising lang niya ang gulo! Ako ang nagligtas sa iyo noon!”
“Nagligtas?” humakbang ako paitaas sa altar, papalayo sa kanila. “Ngayon ko lang naintindihan. Justine, ikaw ang naglapit sa akin kay Marco. Ikaw ang nagsabing ‘soulmate’ ko siya. Lahat ng ito ay set-up. Ginamit mo ang nakaraan natin para ipasok ako sa bitag na ito.”
“At ang anak ko?” tanong ko habang hawak ang aking tiyan. “Marco, tinanong mo kung kanino ito? Ito ay sa iyo. Pero ngayon, mas gusto ko pang isiping wala itong ama kaysa magkaroon ng amang tulad mo na handang manira ng sariling asawa para sa pera.”
Ang Pagbagsak ng mga Ganid
Biglang bumukas ang mga pinto ng simbahan. Hindi mga pulis ang pumasok, kundi mga tauhan ng NBI na may dalang mga warrant.
“Donya Carmen, Justine Salcedo, at Marco Valderama,” saad ng nangungunang opisyal. “Inaaresto kayo sa kasong Conspiracy to Commit Murder, Falsification of Public Documents, at Fraud.”
“Hindi! Hindi niyo pwedeng gawin ito!” hiyaw ni Donya Carmen habang pilit na kumakawala sa mga posas. “Akin ang lahat ng ito! Ako ang nagpakahirap sa kumpanyang iyan!”
Tiningnan ko sila habang hinihila palabas ng simbahan. Ang mga bisitang kanina ay mapanghusga ay ngayon ay hindi makatingin sa akin. Ang katahimikan sa loob ng simbahan ay naging mabigat, puno ng pagsisisi at kahihiyan.
Isang Bagong Simula
Dinala ako ni Don Roberto sa isang ligtas na lugar. Doon, ipinaliwanag niya ang lahat. Ang kanyang “pagkamatay” ay isang taktika para lumabas ang mga tunay na kulay nina Carmen. Ginamit niya ang anim na buwan para buuin ang kaso laban sa kanila.
“Patawarin mo ako, Isabella,” sabi ng aking lolo. “Kailangan kitang isabak sa apoy para tuluyan silang masunog. Pero hinding-hindi na kita pababayaan.”
Nakatayo ako sa balkonahe ng aming mansyon, tinitingnan ang papalubog na araw. Ang gown na suot ko kanina ay nakahandusay na sa sahig—isang simbolo ng isang kasalang hindi natuloy ngunit naging susi ng aking kalayaan.
Hawak ko ang aking tiyan, naramdaman ko ang isang mahinang sipa.
“Huwag kang mag-alala, maliit na bata,” bulong ko. “Hindi ka lalaki sa mundong puno ng kasinungalingan. Ang pangalang Valderama ay lilinisin natin, at ang katotohanan ang magiging sandigan mo.”
Ang “Wedding of the Year” ay naging “Scandal of the Century,” ngunit para sa akin, ito ang unang araw ng aking totoong buhay. Wala nang Marco, wala nang Donya Carmen. Ako si Isabella Valderama, ang tunay na tagapagmana, at sisiguraduhin kong walang sinuman ang muling makakatapak sa aking pagkatao.