PAGKABALIKTAD KO NG AMING WEDDING PHOTO, NAKITA KO ANG ISANG SULAT NA GAMIT ANG PULANG TINTA: “TUMAKBO KA NA, ANG LALAKING KATABI MONG NATUTULOG AY HINDI MO ASAWA”. HALOS HUMINTO ANG TIBOK NG PUSO KO NANG BUKSAN KO ANG ILAW AT NAKITANG ANG BALAT NA HUGIS BITUIN SA LEEG NIYA, NA IPINAGMAMALAKI NG ASAWA KO SA LOOB NG SAMPUNG TAON, AY TULUYAN NANG NAWALA.

PAGKABALIKTAD KO NG AMING WEDDING PHOTO, NAKITA KO ANG ISANG SULAT NA GAMIT ANG PULANG TINTA: “TUMAKBO KA NA, ANG LALAKING KATABI MONG NATUTULOG AY HINDI MO ASAWA”. HALOS HUMINTO ANG TIBOK NG PUSO KO NANG BUKSAN KO ANG ILAW AT NAKITANG ANG BALAT NA HUGIS BITUIN SA LEEG NIYA, NA IPINAGMAMALAKI NG ASAWA KO SA LOOB NG SAMPUNG TAON, AY TULUYAN NANG NAWALA.
Hindi ako makahinga. Tiningnan ko ang lalaking mahimbing na natutulog sa tabi ko. Ang mukha, ang buhok, ang hubog ng katawan—lahat ay katulad na katulad ni Gabriel. Pero ang balat sa leeg niya? Makinis ito, parang kailanman ay walang bahid ng anumang marka.
Dahan-dahan akong bumangon, pilit na hindi gumagawa ng anumang ingay. Hawak ko pa rin ang lumang wedding photo na kinuha ko sa ilalim ng cabinet. Sino ang nagsulat nito? At nasaan ang totoong Gabriel?
“Gising ka na pala, Sofia,” isang boses ang bumasag sa katahimikan.
Napatalon ako sa gulat. Nakaupo na siya sa gilid ng kama, ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang walang anumang emosyon. Hindi siya ngumingiti, hindi rin siya galit. Para siyang isang estatwa na biglang nabuhay.
“Gabriel… ang balat mo sa leeg… nasaan na?” nauutal kong tanong habang pilit na itinatago ang litrato sa likod ko.
Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. “Masyado kang mausisa, Sofia. Hindi ba pwedeng maging masaya na lang tayo tulad ng dati?”
“Sino ka?! Nasaan ang asawa ko?!” sigaw ko habang tumatakbo patungo sa pinto, pero mabilis niyang naharangan ang daan.
“Ako ang asawa mo, Sofia. Ako ang nag-alaga sa iyo noong maysakit ka. Ako ang nagtrabaho para sa pamilyang ito,” sabi niya sa boses na eksaktong kay Gabriel, pero may kakaibang lamig na ngayon ko lang naramdaman.
Biglang tumunog ang telepono sa sala. Sa takot ko, mabilis kong sinagot ang tawag sa intercom. Isang boses ng lalaki ang narinig ko mula sa kabilang linya, hingal na hingal at parang nagmamakaawa.
“Sofia! Huwag kang maniniwala sa kanya! Nakatakas ako mula sa bodega… parating na ako diyan! I-lock mo lahat ng pinto!”
Nanigas ang buong katawan ko. Ang boses sa telepono… iyon ang tunay na boses ni Gabriel. Tumingin ako sa lalaking nasa harap ko. Dahan-dahan niyang kinuha ang isang kutsilyo sa ibabaw ng mesa at ngumiti nang napakalapad.
“Sayang naman, Sofia. Akala ko magtatagal tayo bilang isang masayang pamilya.”
Huminga siya nang malalim at itinuro ang bintana sa labas kung saan may isang lalaking duguan na pilit na umaakyat sa gate namin.
“Gusto mo bang malaman kung bakit kamukhang-kamukha ko siya?”

Ang tanong niya ay tila isang malamig na haplos sa aking batok. Hindi ko magawang iwanan ng tingin ang kutsilyong hawak niya, na kumikinang sa ilalim ng malamlam na ilaw ng aming kwarto. Ang lalaking nasa harap ko ay isang perpektong replika—mula sa pilat sa kanyang kilay hanggang sa paraan ng kanyang paghinga.

“Kambal?” bulong ko, bagaman alam kong wala namang nabanggit si Gabriel na kapatid sa loob ng sampung taon naming pagsasama.

Tumawa siya, isang mahina at paos na tunog. “Kambal? Masyadong gasgas na kwento iyon, Sofia. Mas malalim ang pinagmulan nito. Mas masakit.”

Dahan-dahan siyang lumapit, at sa bawat hakbang niya ay ang pag-atras ko hanggang sa sumadsad ang likod ko sa malamig na pader. “Hindi ako basta-bastang tao na kumuha lang ng mukha niya. Ako ang ‘dapat’ na Gabriel. Ako ang orihinal na kinuha mula sa pamilyang ito noong mga bata pa kami. Isang eksperimento, isang pagkakamali, o marahil ay isang biktima ng kapalaran.”

Ang Madilim na Katotohanan

“Anong eksperimento? Anong sinasabi mo?” tanong ko, habang ang mga kamay ko ay nanginginig na kinakapa ang lock ng bintana sa likuran ko.

Advertisements

“Sampung taon mo siyang kasama, Sofia. Sampung taon mong inakala na ang lalaking may balat-bituin sa leeg ang nagligtas sa iyo mula sa aksidente noong kolehiyo tayo. Pero alam mo ba kung sino ang totoong nagtulak sa iyo palayo sa sasakyang iyon? Ako.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ang gabing iyon… ang gabing muntik na akong mamatay. Isang anino ang sumagip sa akin, pero nang magising ako sa ospital, si Gabriel na may balat-bituin ang nandoon.

“Ipinadala ako ng mga magulang namin sa ibang bansa para ‘itama’ ang hitsura ko,” patuloy niya, habang hinahaplos ang sariling mukha na parang sinusuri ang isang maskara. “Sumailalim ako sa napakaraming operasyon para maging kamukha niya—ang paboritong anak. Ang anak na may marka ng swerte. Pero sa huli, ang markang iyon din ang naging mitsa ng pagbagsak niya. Tinanggal ko ang balat sa leeg ko dahil ayaw ko nang maging katulad niya. Gusto ko na ako lang.”

Biglang narinig ang malakas na kalabog mula sa labas. Ang totoong Gabriel—ang duguang lalaki—ay nakapasok na sa loob ng bahay. Narinig ko ang pagbagsak ng mga gamit sa baba.

“Sofia! Takbo!” sigaw ni Gabriel mula sa hagdanan.

Ang Labanan sa Dilim

Ang lalaking nasa harap ko, ang impostor, ay biglang sumugod. Hindi sa akin, kundi sa pinto. “Hindi pa tayo tapos, Sofia. Pero kailangan ko munang tapusin ang ‘anino’ ko.”

Nagkaroon ng pagkakataon. Habang abala siya sa pagbukas ng pinto, mabilis akong lumusot sa ilalim ng kanyang bisig at tumakbo patungo sa veranda. Pero bago pa ako makatalon, nakita ko ang pagtatagpo ng dalawang lalaki sa tapat ng kwarto.

Para akong nanonood ng isang pelikula na may glitch. Dalawang Gabriel. Ang isa ay madungis, puno ng sugat, at ang mga mata ay puno ng pagmamahal at pag-aalala. Ang isa naman ay malinis, maayos ang bihis, pero ang mga mata ay walang buhay.

“Bitawan mo siya, Julian!” sigaw ni Gabriel—ang aking asawa.

“Julian?” ulit ko. Iyon ang pangalang nakasulat sa likod ng ilang lumang gamit sa attic na matagal ko nang ipinagtaka.

“Oo, Sofia,” hingal na sabi ni Gabriel habang pilit na tumatayo. “Siya ang kapatid ko na matagal nang pinalabas na patay ng mga magulang ko. Siya ang itinago sa isang institusyon dahil sa kanyang mental na kondisyon. Pero nahanap niya ako… nahanap niya tayo.”

Tumawa si Julian. “Itinago? Ipinatapon niyo ako! At ngayon, kinuha ko na ang buhay mo. Ang kumpanya mo, ang bahay mo, at ang asawa mo. Hindi ba’t naging masaya tayo nitong nakaraang isang linggo, Sofia? Hindi mo man lang napansin na iba na ang humahalik sa iyo sa gabi.”

Nasuka ako sa narinig ko. Ang isang linggong pagiging ‘sweet’ niya, ang mga hapunan na inakala kong paraan niya para bumawi sa trabaho—lahat pala iyon ay isang masamang panaginip.

Ang Pagtatapos ng Kasinungalingan

Nagpambuno ang dalawa. Hindi ko malaman kung sino ang tutulungan dahil sa bilis ng kanilang galaw. Nagpagulong-gulong sila sa sahig hanggang sa mabasag ang malaking salamin sa aming kwarto.

“Sofia, ang baril sa ilalim ng unan!” sigaw ng isa.

“Huwag kang makikinig sa kanya, Sofia! Ako ito!” sigaw naman ng isa pa.

Kinuha ko ang baril. Itinutok ko ito sa kanilang dalawa. Pareho silang huminto. Parehong mukha, parehong boses. Ang duguang lalaki ay may sugat sa pisngi, samantalang ang impostor ay may galos na rin.

“Sofia, tandaan mo ang sinabi ko sa iyo noong wedding anniversary natin,” sabi ng lalaking nasa kanan, ang duguang Gabriel. “Ang pangakong hindi tayo gagamit ng mga mamahaling regalo, kundi ang pagtatanim lang ng mga puno sa probinsya.”

Napahinto ako. Iyon ang sikretong usapan namin. Tumingin ako kay Julian. Ang kanyang mukha ay biglang nagbago—mula sa pagiging kalmado, naging isang mukha ng خالص na galit.

“Isang simpleng pangako lang pala ang sisira sa lahat!” sigaw ni Julian habang muling sumusugod na hawak ang kutsilyo.

Bang!

Hindi ko namalayang naiputok ko ang baril. Tumama ito sa balikat ni Julian. Bumagsak siya, habang mabilis siyang dinaluhong ni Gabriel para i-disarm.

Ang Pagbangon mula sa Abo

Dumating ang mga pulis matapos ang ilang minuto. Si Julian ay dinala sa ospital sa ilalim ng mahigpit na pagbabantay, habang si Gabriel ay agad na ginamot ng mga medic sa aming sala.

Nakaupo ako sa gilid ng pool, hawak pa rin ang wedding photo na naging simula ng lahat. Tiningnan ko ang sulat sa likod na gamit ang pulang tinta.

“Sino ang nagsulat nito, Gabriel?” tanong ko nang makalapit siya sa akin, may benda na sa ulo at braso.

“Si Nanay Celia,” sagot niya, tinutukoy ang aming matandang katulong na bigla na lang nag-resign noong nakaraang buwan. “Nakita niya si Julian na pumasok sa bahay habang wala ako. Sinubukan niyang pigilan siya pero tinakot siya ni Julian. Bago siya umalis, iniwan niya ang babalang iyan sa likod ng litrato, alam niyang iyon ang tanging bagay na lilinisin mo kapag malungkot ka.”

Niyakap ako nang mahigpit ni Gabriel. Nararamdaman ko ang tibok ng puso niya—ang pamilyar na ritmo na hinahanap-hanap ko. Pero kahit na ligtas na kami, alam kong hindi na magiging pareho ang lahat.

Tiningnan ko ang leeg ni Gabriel. Ang balat na hugis bituin ay nandoon, pero puno na ito ng mga sugat at pasa mula sa pakikipaglaban.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol kay Julian?” tanong ko.

“Dahil akala ko ay protektado kita sa pananahimik ko,” malungkot niyang sagot. “Pero natutunan ko ngayong gabi na ang mga sikretong pilit nating ibinabaon ay siyang humuhukay ng sarili nating libingan.”


Isang Bagong Simula

Ilang buwan ang lumipas. Ipinagbili namin ang bahay na iyon. Masyadong maraming alaala ng takot ang nakadikit sa mga pader niyon. Lumipat kami sa isang maliit na bayan sa malayo, kung saan walang nakakakilala sa amin.

Isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa aming bagong silid, muli kong nakita ang wedding photo. Ngumiti ako nang makita ang mukha ni Gabriel. Pero bago ko ito ilagay sa frame, napansin ko ang isang maliit na marka sa gilid ng litrato.

Isang maliit na guhit ng pulang tinta, na tila isang hugis bituin.

Napatigil ako. Tumingin ako sa bintana kung saan tanaw ko si Gabriel na nagdidilig ng mga halaman sa labas. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, parang nakita ko siyang huminto at tumingin sa akin.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya galit. Para siyang isang estatwa na biglang nabuhay.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang kanyang leeg—ang bahagi kung saan nandoon ang balat na hugis bituin. At sa isang saglit, parang nakita ko ang marka na dahan-dahang… natutuklap.

Ang takot ay muling bumalik, mas matindi kaysa noon. Dahil napagtanto ko, sa mundong ito ng mga replika at operasyon, mahirap malaman kung sino ang tunay na halimaw: ang lalaking nagnakaw ng mukha, o ang lalaking gumamit ng mukha para itago ang isang mas madilim na kasalanan.

At ang sulat sa likod ng litrato? Hindi pa pala tapos ang babala nito. Dahil sa ilalim ng unang mensahe, may mga katagang ngayon ko lang napansin:

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *