BINUKSAN KO ANG SULAT-PAMANA NI LOLA AT NAGULAT NANG MALAMAN NA ANG LAHAT NG KAYAMANAN AY HINDI NAPUNTA SA AMING MAGKAKAPATID, KUNDI SA estrangherong GARDENER NA ISANG BUWAN PA LANG NAGSISIILBI. SA SANDALING IYON, LUMAPIT SIYA SA AKIN, NGUMITI NANG NAKAKAKILABOT, AT IBINULONG NA BUHAY PA SI LOLA AT PINAPANOOD KAMI SA MGA SECRET CAMERA.

Hindi ako makapaniwala sa nabasa ko. Ang mansyon sa Forbes Park, ang mga lupain sa Batangas, at ang lahat ng negosyo ni Lola Corazon ay nakapangalan na kay Mateo—ang lalaking taga-disenyo lang daw ng garden namin.

“Anong kalokohan ito, Mateo?!” sigaw ko habang iwinagayway ang papel. “Anong ginawa mo kay Lola? Paano mo siya napilit na pirmahan ito?”

Tumawa lang nang mahina si Mateo at dahan-dahang kinuha ang sumbrero niya. “Huwag kang masyadong maingay, Bianca. Baka magalit si Lola. Ayaw na ayaw pa naman niya ng mga batang bastos at mukhang pera.”

Nilibot ko ang paningin ko sa buong sala. Walang tao, pero ramdam ko ang bigat ng presensya ng kung sino. Ang mga portrait ni Lola sa dingding ay tila nakatingin nang diretso sa akin.

Advertisements

“Namatay si Lola noong isang linggo, Mateo! Nakita namin ang kabaong niya!” giit ko, kahit na nanginginig na ang boses ko.

“Iyon ang akala niyo,” sabi ni Mateo habang naglalakad patungo sa malaking bookshelf. May hinila siyang isang libro at biglang bumukas ang isang lihim na pinto sa likod nito. “Ang kabaong na iniyakan niyo ay puno lang ng mga lumang libro at bato. Gusto lang ni Lola Corazon na malaman kung sino sa inyo ang tunay na nagmamahal sa kanya, at sino ang excited lang sa mana.”

Napako ako sa kinatatayuan ko. Kung buhay si Lola, nasaan siya? At bakit kay Mateo siya nagtitiwala?

“Pumasok ka, Bianca,” anyaya ni Mateo. “Nasa loob siya. Hinihintay ka niya para sa huling desisyon.”

Dahan-dahan akong humakbang papasok sa madilim na silid. Doon, nakita ko ang isang hilera ng mga monitor. Bawat sulok ng mansyon ay kita sa screen—pati ang usapan namin ni Papa kaninang umaga tungkol sa pagbebenta ng mansyon ay naka-record doon.

Sa gitna ng silid, may isang high-back chair na nakatalikod sa akin. Nakita ko ang usok ng paboritong tobacco ni Lola na dahan-dahang pumapaibabaw.

“Lola?” tawag ko. “Lola, sorry po…”

Dahan-dahang humarap ang upuan. Pero hindi si Lola Corazon ang nakaupo doon. Isang batang babae na kamukhang-kamukha ko noong bata pa ako ang nakaupo, hawak ang paboritong tungkod ni Lola.

“Hindi mo na kailangang humingi ng tawad, Bianca,” sabi ng bata sa boses na eksaktong kay Lola. “Dahil tapos na ang oras mo.”

Biglang ni-lock ni Mateo ang pinto mula sa labas, at narinig ko ang isang pamilyar na tunog ng timer sa ilalim ng sahig na kinatatayuan ko.

Ang bawat segundo ng pagtikak ng timer ay tila isang pako na ibinabaon sa aking dibdib. Tick. Tick. Tick. Ang tunog ay nanggagaling sa ilalim ng marmol na sahig, isang mekanikal na boses ng kamatayan na hindi mapigilan.

“Sino ka? Anong ginawa niyo kay Lola?!” sigaw ko, habang pilit na binubuksan ang pintong ni-lock ni Mateo. Pero ang bookshelf ay tila naging kasing-tigas ng pader ng isang kuta.

Ang batang babae na nasa upuan ay tumayo. Ang kanyang bawat galaw ay eksaktong katulad ng kay Lola Corazon—ang marahang pag-ayos ng saya, ang paghawak sa pilak na ulo ng tungkod, at ang nakakangilong pagtitig na tila ba binabasa ang bawat kasalanan sa aking kaluluwa.

“Hindi ako ‘sino’, Bianca. Ako ang ‘ano’,” ang boses ng bata ay malalim, garalgal, at punong-puno ng awtoridad ni Lola. “Ako ang huling alaala ng isang babaeng ginamit niyo, ninakawan, at ninais na mamatay para lamang sa ginto.”

Ang Proyekto ng Imortalidad

Lumingon ako sa mga monitor. Nakita ko ang aking sarili sa screen—hindi ang kasalukuyang ako, kundi ang mga video ko noong bata pa ako, mga videos na hindi ko alam na kinuha pala. At sa tabi nito, mga codes, neural maps, at mga dokumentong may tatak na Project Rebirth.

“Si Lola… hindi siya namatay sa sakit,” bulong ko habang nanlalaki ang mga mata. “Pinag-eksperimentuhan niyo siya?”

“Si Lola Corazon ang nagpondo nito, Bianca,” sagot ng bata, habang lumalapit sa akin. “Alam niyang ang mga anak at apo niya ay mga buwaya. Ayaw niyang mapunta ang kanyang pinaghirapan sa mga taong wawasak lang nito. Kaya ginamit niya ang kanyang kayamanan para sa isang bagay na higit pa sa medisina—ang paglilipat ng kamalayan.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Ang batang nasa harap ko ay hindi tao. Isa itong android, isang sopistikadong makina na naglalaman ng mga alaala, ugali, at maging ang mismong pagkatao ni Lola Corazon.

“Mateo ay hindi lang isang garden designer,” pagpapatuloy ng bata. “He is a bio-engineer. Ang paboritong ‘gardener’ ni Lola dahil siya ang nag-alaga sa ‘binhi’ ng kanyang bagong buhay.”


Ang Hatol ng Nakaraan

Biglang nagbago ang mga imahe sa monitor. Lumabas ang usapan namin ni Papa sa library noong isang gabi.

“Pagkamatay ng matanda, ibebenta natin ang Forbes Park. Hahatiin natin ang pera at lilipad na tayo sa Switzerland,” sabi ni Papa sa video habang humihithit ng sigarilyo.

Nakita ko rin ang sarili ko sa video, tumatango at tumatawa. “Sana bilisan na niya ang pag-alis. Nakakasawa na ang amoy ng luma sa bahay na ito.”

Napayuko ako sa tindi ng hiya at takot. Ang bawat salitang binitawan namin ay nakatala. Ang bawat pag-asam namin sa kanyang kamatayan ay narinig ng “matandang” akala namin ay bingi na.

“Narinig ko ang lahat, Bianca,” sabi ng bata, ang boses ay naging mas matalim. “Pinanood ko kayong magluksa sa harap ng kabaong na puno ng bato, habang ang nasa isip niyo ay kung magkano ang kikitain niyo sa benta ng aking mga alahas.”

“Lola, patawad po! Natakot lang kami… hindi namin alam ang ginagawa namin!” pagmamakaawa ko, lumuhod ako sa harap ng batang makina.

“Ang timer na naririnig mo?” turo ng bata sa sahig. “Hindi iyan bomba, Bianca. Iyan ay ang countdown para sa huling transfer ng assets. Sa loob ng sampung minuto, lahat ng bank accounts, titulo, at pag-aari ko ay mapupunta sa isang foundation na pangangasiwaan ni Mateo. At kayo ni Roberto? Kayo ay madi-disinherit… sa pinaka-marahas na paraan.”


Ang Paglalaro ni Mateo

Sa labas ng lihim na silid, narinig ko ang mahinang sipol ni Mateo. Ang tunog ng kanyang mga yabag ay tila isang martsa ng kamatayan.

“Bianca, don’t hate the player, hate the game,” narinig kong sabi ni Mateo mula sa kabilang panig ng pader. “Si Lola ang pumili nito. Pinatunayan niyo lang na tama siya. Ang mansyong ito ay magiging isang museum at research facility. At kayo? Well, kailangan ng mga ‘test subjects’ para sa susunod na phase ng Project Rebirth.”

“Test subjects?!” sigaw ko. “Mateo, buksan mo ito! Magbabayad kami! Ibibigay namin ang lahat!”

“Iyon na nga ang punto, Bianca. Wala na kayong ibibigay. Dahil wala na kayong pag-aari,” sagot ni Mateo.

Biglang bumukas ang isang panel sa kisame at lumabas ang isang maputing usok—isang pampatulog. Nagsimulang umikot ang paningin ko. Ang huling nakita ko ay ang batang babae—si Lola—na nakatitig sa akin nang walang kurap.


Ang Paggising sa Bagong Impiyerno

Nagising ako na nakagapos ang aking mga kamay at paa sa isang metal na upuan. Malamig ang paligid, amoy antiseptiko at kuryente. Sa tabi ko, nakita ko si Papa, nakagapos din at tila walang malay, may mga wire na nakakabit sa kanyang sintido.

“Papa! Papa, gising!” hiyaw ko, pero walang sagot.

“Huwag mo na siyang istorbohin, Bianca,” ani Mateo, na ngayon ay suot na ang isang puting laboratory gown. Hawak niya ang isang tablet kung saan makikita ang mga brain waves na tumataas at bumababa. “Sinisimulan na namin ang ‘data extraction’ sa kanya. Sayang naman ang mga alaala ni Roberto. Maaari pa nating magamit ang mga codes ng kompanya na tanging siya lang ang nakakaalam.”

“Hayop ka, Mateo! Mamamatay-tao ka!”

“Correction, Bianca. Life-extender ako,” ngiti niya. “Si Lola Corazon ay buhay na buhay sa loob ng katawan ng batang iyon. At ikaw? Dahil kamukhang-kamukha mo siya, ikaw ang magiging susunod na ‘vessel’. Ililipat natin ang kamalayan ni Lola sa isang biology na mas malapit sa orihinal niyang DNA.”

Nanginig ang buong katawan ko. Gusto nilang burahin ang pagkatao ko para palitan ng kay Lola. Gusto nilang gamitin ang aking kabataan para mabuhay ang isang matandang puno ng galit.


Ang Huling Pagkakataon

Biglang bumukas ang pinto ng laboratoryo at pumasok ang batang si Lola. Tiningnan niya ako, hindi nang may galit, kundi nang may malalim na pait.

“Mateo, lumabas ka muna. Gusto kong kausapin ang aking apo sa huling pagkakataon,” utos ng bata.

Kahit nag-aalangan, sumunod si Mateo. Nang kaming dalawa na lang ang naiwan, lumapit ang bata sa akin at hinawakan ang aking kamay. Ang kanyang balat ay malamig, parang plastik, pero ang hawak niya ay may halong pamilyar na init.

“Bianca… alam mo bang noong isinilang ka, ikaw ang pinaka-paborito ko?” bulong niya. “Ikaw ang nagbigay ng kulay sa matandang bahay na ito. Pero binalot ka ng kasakiman ng iyong ama.”

“Lola, alam ko… nagkamali ako. Pero parang awa niyo na, huwag niyo itong gawin. Hayaan niyo kaming mabuhay!”

Tumitig si Lola sa akin. “Ang buhay ay hindi lang tungkol sa paghinga, Bianca. Ito ay tungkol sa dangal. At sa gabing ito, ibibigay ko sa iyo ang isang pagkakataon na wala sa plano ni Mateo.”

May inilabas si Lola na isang maliit na susi mula sa kanyang bulsa at mabilis na kinalas ang mga posas ko. “Tumakbo ka sa basement. May isang lagusan doon na patungo sa labas ng Forbes Park. Dalhin mo ang Papa mo.”

“Bakit niyo ito ginagawa?” tanong ko habang mabilis na tinatanggal ang mga wires kay Papa.

“Dahil kahit gaano ako kagalit, hindi ko kayang makita ang sarili kong apo na nagiging isang empty shell,” ani Lola. “Pero tandaan mo ito: Ang lahat ng kayamanan ay wala na. Mabubuhay kayong mahirap. Mabubuhay kayong nagtatago. Iyan ang parusa mo.”


Ang Takas sa Dilim

Binuhat ko ang nanghihinang katawan ni Papa. Habang papalabas kami sa lagusan, narinig ko ang malakas na sigaw ni Mateo sa loob ng laboratoryo. “Lola! Anong ginawa mo?! Sinira mo ang system!”

Isang malakas na pagsabog ang umalingawngaw mula sa mansyon. Ang mga ilaw ng Forbes Park ay kumislap at namatay. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, nakita ko ang paglamon ng apoy sa mansyong naging simbolo ng aming kasakiman.

Wala kaming dalang kahit ano. Walang pera, walang alahas, walang pangalan.

Habang naglalakad kami sa kalsada, nilingon ko ang nagbabagang mansyon. Sa itaas na palapag, sa gitna ng apoy, tila nakita ko ang anino ng isang batang babae na kumakaway.

Si Lola Corazon ay tuluyan na ngang namaalam, dala ang kanyang mga lihim at ang kanyang huling pag-ibig. At kami ni Papa? Kami ay mga multo na lamang ng aming nakaraan, naglalakad patungo sa isang kinabukasan na walang kasiguruhan, dala lamang ang bigat ng isang buhay na naging alipin ng ginto.

Nagsimulang pumatak ang ulan, hinuhugasan ang abo sa aming mga mukha, ngunit hinding-hindi nito mabubura ang tunay na halaga ng aming nawala.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *