PAGKAPASOK NA PAGKAPASOK KO SA BAHAY AY NATIGILAN AKO NANG MAKITA KO ANG ASAWA KO NA MALAMBING NA PINAPAKAIN NG LUGW_ NA ANG ISANG BABAENG HINDI KO KILALA NA NAKASUOT NG DAMIT-PANGTULOG KO SA MISMONG DINING TABLE NAMIN. NANG HUMARAP SIYA, HALOS MAHIMATAY AKO DAHIL ANG MUKHANG IYON AY KAMUKHANG-KAMUKHA KO, ANG FARGA LANG AY MAYROON SIYANG MAHABA AT NAKAKAKIDLAT NA PAID SA NOO NA WALA NAMAN AKO.

“Sino siya, Rafael?!” sigaw ko habang nabitawan ko ang mga pinamili ko.

Lumingon si Rafael sa akin, pero sa halip na matakot o magulat, ay tinitigan niya ako nang may halong poot at pandidiri.

“Sino ka ba? Bakit ka pumasok sa bahay namin?” malamig na tanong ni Rafael.

Parang tumigil ang tibok ng puso ko. “Anong sinasabi mo? Ako ang asawa mo! Ako si Clarisse!”

Tumayo ang babaeng kamukha ko. Hinawakan niya ang kamay ni Rafael at nagkunwaring natatakot. “Honey, sino ba siya? Bakit niya ako ginagaya? Natatakot ako…”

Advertisements

Ang boses niya… kahit ang boses niya ay katunog ng sa akin! Pero may kakaibang tono ito na parang galing sa hukay.

“Huwag kang mag-alala, Clarisse,” sabi ni Rafael sa babaeng iyon habang hinahaplos ang buhok nito. “Hindi ko hahayaang saktan ka ng impostorang ito.”

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. “Imostora? Rafael, limang taon na tayong kasal! Tignan mo ang mga litrato natin sa dingding!”

Itinuro ko ang aming malaking wedding photo sa sala, pero nanlaki ang mga mata ko sa nakita ko. Ang babaeng nasa litrato… hindi ako ang nandoon. Ang babaeng may malaking scar sa noo ang kasama ni Rafael sa picture.

Paano nangyari iyon? Kaninang umaga bago ako umalis, ako ang nasa litratong iyon!

“Umalis ka na bago ko pa tawagin ang mga pulis, Maria,” banta ni Rafael.

“Maria? Sino si Maria?” tanong ko habang umaatras.

“Iyon ang pangalan mo, ‘di ba? Ang katulong na tinanggal namin dahil sa sobrang obsesyon mo sa akin!” sigaw ni Rafael.

Bigla akong napatitig sa salamin sa may hallway. Napasigaw ako nang makita ko ang sarili ko. Hindi na ako ang Clarisse na kilala ko. Suot ko ang uniporme ng isang katulong, at ang mukha ko ay puno ng dumi at uling.

“Hindi… hindi ito totoo!” nanginginig kong sabi.

Dahan-dahang lumapit sa akin ang babaeng may scar. Bumulong siya sa tainga ko habang nakatalikod si Rafael.

“Salamat sa mukha mo, Clarisse. Ngayong nakuha ko na ang buhay mo, oras na para makuha ko ang huling kailangan ko sa iyo.”

Inilabas niya ang isang maliit na vial mula sa bulsa ng asawa ko at ipinakita ang pangalan ng lason na kanina pa niya inihahalo sa pagkain ni Rafael.

Nanginig ang buong kalamnan ko. Ang vial na hawak niya—isang matingkad na asul na likido na may label na Aconitine—ay parang isang hatol ng kamatayan na kumukutitap sa ilalim ng ilaw ng chandelier.

“Huwag…” bulong ko, pero walang tunog na lumabas sa lalamunan ko kundi isang paos na hikbi.

Lumingon si Rafael, at agad na nagbago ang ekspresyon ng babaeng impostora. Ibinalik niya ang vial sa bulsa at muling nagkunwaring natatakot, isinisiksik ang sarili sa dibdib ng asawa ko. Ang asawa ko na noon ay tinitingnan ako nang may pandidiri, na para bang isa akong maruming insekto na dapat tapakan.

“Umalis ka na, Maria! Guard! Guard!” sigaw ni Rafael.

Tumakbo ako. Hindi dahil sa takot sa pulis, kundi dahil sa gulo ng isip ko. Paanong ang repleksyon ko sa salamin ay naging isang estranghero? Paanong ang kasaysayan ng aming pagsasama ay nabura sa isang kisapmata?


Ang Gabi ng Pagkawala

Napadpad ako sa isang madilim na eskinita, malayo sa marangyang subdibisyon namin. Humihingal ako, ang uniporme ng katulong na suot ko ay basa na ng pawis at luha. Kinapa ko ang bulsa ko, umaasang nandoon ang cellphone ko. Pero sa halip na ang iPhone ko, isang luma at basag na keypad phone ang nakuha ko.

Binuksan ko ito. Walang contacts kundi isa: “Ang Panginoon.”

Nanginig ang kamay ko habang tinitingnan ang Gallery. Punong-puno ito ng mga “stolen shots” ni Rafael. Mga litrato niyang natutulog, kumakain, o kahit naliligo. Sa bawat litrato, may mga caption na: “Akin ka lang,” “Malapit na tayong magsama,” at “Mamatay ang sinumang humadlang.”

“Hindi… hindi ako ito,” pagsusumamo ko sa dilim.

Biglang nag-vibrate ang phone. Isang text message ang pumasok.

“Maganda ba ang bagong mukha mo, Maria? O dapat ba kitang tawaging Clarisse? Huwag kang mag-alala, mabilis lang ang lason. Pagkatapos mamatay ni Rafael, ang buong ari-arian niya ay mapupunta sa akin—sa totoong asawa. At ikaw? Ikaw ang ituturing na baliw na katulong na pumatay sa kanya dahil sa obsesyon.”

Napaupo ako sa malamig na semento. Naiintindihan ko na. Hindi lang buhay ko ang ninakaw niya; ang mismong pagkatao ko ay binaligtad niya. Sa paningin ng mundo, ako si Maria, ang obsesadang katulong. At siya si Clarisse, ang mapagmahal na asawa.

Pero may isang bagay na hindi niya alam.


Ang Lihim sa Likod ng Scar

Pumunta ako sa isang maliit na clinic sa dulo ng kalsada—isang lugar na pinagtatrabahuhan ng kaisa-isang taong makakatulong sa akin: si Dr. Aris, ang dati kong manliligaw at isang eksperto sa dermatology at forensic science.

Nang makita niya ako, muntik na siyang tumawag ng security. “Maria? Anong ginagawa mo rito? Pinagbawalan ka na ni Rafael na lumapit sa pamilya niya!”

“Aris, makinig ka,” hinawakan ko ang kamay niya, ramdam ko ang uling at dumi sa balat ko. “Ako ito. Si Clarisse. Alam kong mukha akong baliw, pero tingnan mo ang mga mata ko. Tandaan mo ang gabing sinabi mo sa akin na kahit anong mangyari, ang cornea ng tao ay parang fingerprint.”

Natigilan si Aris. Tinitigan niya ako sa mga mata gamit ang kanyang ophthalmoscope. Nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha—mula sa galit patungo sa pagkalito, at sa huli, matinding sindak.

“Clarisse? Pero… paano? Ang babaeng nasa bahay niyo, may scar siya sa noo, eksaktong scar na nakuha ni Clarisse noong bata pa siya sa aksidente sa sasakyan. Iyon ang pagkakakilanlan niya!”

“Iyon ang plano niya, Aris,” mabilis kong paliwanag. “Gumamit siya ng advanced prosthetics o baka surgery. Ninakaw niya ang alaala ng scar na iyon para maniwala si Rafael. Pero ang lason… papatayin niya si Rafael ngayong gabi!”


Ang Pagbabalik sa Mansyon

Gamit ang tulong ni Aris, nakapasok kami sa mansyon sa pamamagitan ng daanan ng mga service staff. Ang oras ay alas-onse ng gabi. Ang hapunan ay tapos na, at alam kong nasa kuwarto na sila para sa kanilang “nightcap” na alak. Doon niya inihahalo ang lason.

Narating namin ang pinto ng master’s bedroom. Bahagya itong nakabukas.

“Honey, inumin mo na ito. Makakatulong ito para makatulog ka nang mahimbing,” boses iyon ng impostora. Malambing, pero may talim ng pananabik.

“Salamat, Clarisse. Pasensya na sa eksena kanina. Hindi ko alam kung bakit naging ganoon si Maria,” sagot ni Rafael. narinig ko ang pagtunog ng baso.

“Hindi!” sigaw ko sabay sipa sa pinto.

Nagulat silang dalawa. Si Rafael ay hawak na ang baso, itatapat na sa kanyang labi. Ang babaeng may scar ay agad na tumayo, ang mukha ay puno ng poot.

“Guard! Bakit nakapasok ang baliw na ito?!” sigaw ng impostora.

“Bitawan mo ang baso, Rafael!” sigaw ko. “Lason ang laman niyan!”

Tumawa ang babae. “Rafael, huwag kang makinig sa kanya. Gusto niya tayong paghiwalayin!”

Lumapit si Aris mula sa likuran ko. “Rafael, sandali. Bilang doktor mo, hayaan mong suriin ko ang inumin na iyan. Kung wala itong lason, personal kong dadalhin si Maria sa presinto.”

Nag-alinlangan si Rafael. Tumingin siya sa “asawa” niya, pagkatapos ay sa akin. Sa sandaling iyon, parang may kung anong kumislap sa alaala niya habang nakatingin sa akin—isang koneksyong hindi kayang burahin ng anumang mahika o dumi sa mukha.

“Ibigay mo sa kanya, Clarisse,” utos ni Rafael sa babae.

Dito na nagbago ang ihip ng hangin. Imbes na ibigay ang baso, mabilis na kinuha ng babae ang isang kutsilyo mula sa gilid ng lamesa at itinutok ito sa leeg ni Rafael.

“Huwag kayong lalapit! Isang hakbang pa, itutuloy ko ang paghiwa sa lalamunan niya!” bulyaw ng impostora. Nawala ang malambing na boses. Ang lumabas ay ang tunay na boses ng isang halimaw—paos, malalim, at puno ng galit.


Ang Paghaharap ng Dalawang Mukha

“Sino ka ba talaga?” tanong ko habang dahan-dahang lumalapit.

Tumawa siya nang nakakatakot. “Ako si Elena. Tandaan mo ang kapatid mong itinapon ng mga magulang niyo sa ampunan dahil sa ‘sumpa’ ng scar na ito? Ako ang kinuha ng kadiliman habang ikaw ay lumalaki sa karangyaan!”

Nanigas ako. Isang kapatid? Hindi kailanman nabanggit ng mga magulang ko na may kakambal ako.

“Pinag-aralan ko ang bawat kilos mo, Clarisse. Ang bawat ngiti, ang bawat paraan ng paghawak mo sa asawa mo. Ginamit ko ang agham para maging ikaw. At ngayong gabi, tatapusin ko ang sinimulan ko.”

“Elena, hindi ito ang paraan,” sabi ko, lumuluha. “Kung kailangan mo ng yaman, kunin mo na lahat. Huwag mo lang saktan si Rafael.”

“Masyado nang huli!” sigaw ni Elena. Sasaksakin na sana niya si Rafael nang biglang kumilos ang asawa ko. Gamit ang kanyang martial arts training, naiwas niya ang leeg niya at napatalsik ang kutsilyo.

Sa kaguluhan, nabitawan ni Elena ang vial ng lason at nabasag ito sa sahig. Ang usok nito ay naging asul at mabaho.

Mabilis na dumating ang mga pulis na tinawagan ni Aris. Nahuli si Elena, habang nagsisigaw pa rin ng mga sumpa laban sa akin.


Ang Katotohanan sa Salamin

Pagkatapos ng ilang oras sa presinto, nakaupo kami ni Rafael sa sala. Linis na ang mukha ko, at suot ko na ang aking paboritong pantulog. Pero may isang bagay na hindi pa rin tama.

“Clarisse,” tawag ni Rafael. Hawak niya ang kamay ko, pero malamig ito.

“Rafael, salamat at naniwala ka,” sabi ko.

Tumingin siya sa akin, diretso sa mga mata. “Naniwala ako dahil sa sinabi ni Aris tungkol sa cornea. Pero may isang bagay akong hindi maintindihan.”

“Ano iyon?”

Itinuro niya ang malaking wedding photo sa dingding. “Bakit hanggang ngayon… ang nakikita ko pa rin sa litrato ay ang babaeng may scar? At bakit ang nakikita ko sa salamin ngayon…”

Lumingon ako sa salamin sa sala.

Napasigaw ako. Ang repleksyon ko ay hindi na ang Clarisse na maganda. Hindi rin ito ang “Maria” na marumi. Ang nasa salamin ay isang babaeng walang mukha—walang mata, walang ilong, walang bibig. Isang blangkong balat.

“Salamat sa mukha mo, Clarisse,” narinig ko ang bulong ni Elena sa hangin, kahit wala na siya roon.

Napagtanto ko ang huling sinabi niya bago ako umalis ng bahay kanina: “Ngayong nakuha ko na ang buhay mo, oras na para makuha ko ang huling kailangan ko sa iyo.”

Hindi lang siya nagparetoke. Gumamit siya ng isang sinaunang ritwal ng pagpapalit ng kaluluwa at anyo. Ang lason sa pagkain ni Rafael ay hindi para patayin ito—ito ay para gawing permanente ang sumpa. Kapag uminom si Rafael mula sa basong iyon, ang sinumang “Clarisse” na nasa harap niya ang magiging totoo sa paningin niya habang-buhay.

Pero dahil hindi nakainom si Rafael, ang mahika ay nabitin sa gitna. Ang anyo ko ay naglaho dahil ibinigay ko na ito sa kanya sa antas ng espiritu, pero hindi ito tinanggap ng receiver (si Rafael).

Ngayon, nakatayo ako sa harap ng asawa ko—isang babaeng walang mukha, may hawak na katotohanang mas masakit pa sa kamatayan.

“Rafael…” subok kong magsalita, pero dahil wala akong bibig, ang tanging lumabas ay ang tunog ng hangin na dumadaloy sa aking lalamunan.

Niyakap ako ni Rafael nang mahigpit, umiiyak. “Hahanapin natin ang paraan, Clarisse. Kahit sino ka pa, kahit ano pa ang hitsura mo, hahanapin natin ang mukha mo.”

Pero sa sulok ng madilim na pasilyo, nakita ko ang anino ni Elena na nakangiti. Ang lason ay hindi sa baso… ang lason ay nasa mismong hangin na nilalanghap namin sa loob ng mansyong ito.

Ang trahedya ay hindi ang pagkawala ng aking mukha; ang tunay na trahedya ay ang katotohanang sa mata ng mundo, ang impostora ang naging biktima, at ako ang multong tuluyan nang nakalimutan.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *