AKO AY KAKAKITA LANG SA AKING ASAWA NA SI MATEO NA NAKALUHOD AT HUMAHAGULGOL SA HARAP NG LIBING NG ISANG STRANGHERONG BABAE SA MISMONG ARAW NG AMING IKA-SAMPUNG ANIBERSARYO. SA KANYANG MGA KAMAY AY HINDI BULAKLAK PARA SA AKIN, KUNDI ISANG LUMANG GOWN NA PANGKASAL NA PUNO NG NATUYONG DUGO.

AKO AY KAKAKITA LANG SA AKING ASAWA NA SI MATEO NA NAKALUHOD AT HUMAHAGULGOL SA HARAP NG LIBING NG ISANG STRANGHERONG BABAE SA MISMONG ARAW NG AMING IKA-SAMPUNG ANIBERSARYO. SA KANYANG MGA KAMAY AY HINDI BULAKLAK PARA SA AKIN, KUNDI ISANG LUMANG GOWN NA PANGKASAL NA PUNO NG NATUYONG DUGO.
Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Akala ko ay nasa trabaho si Mateo, ang lalaking kilala ko bilang pinakamabait at tapat na asawa sa loob ng sampung taon. Pero bakit siya nandito sa libingan ng sementeryo sa labas ng Maynila?
“Maria… Patawarin mo ako, Maria,” hikbi ni Mateo habang yakap-yakap ang maduming gown. “Sana ay hindi na lang kita iniwan noon. Sana ay buhay ka pa.”
Halos tumigil ang tibok ng puso ko. Sino si Maria? At bakit may dugo ang gown na hawak niya? Sinubukan kong lumapit, ngunit natigilan ako nang marinig ang tunog ng isang sasakyan na pumarada sa likuran ko. Isang itim na SUV.
Bumaba ang isang matandang lalaki, si Don Ricardo—ang dati naming kapitbahay na balita ay may madilim na koneksyon sa probinsya.
“Mateo, tama na ang drama,” sabi ni Don Ricardo nang may malamig na tinig. “Sampung taon na ang nakalipas simula nang ilibing natin ang katotohanan kasama ang babaeng iyan. Huwag mong sirain ang usapan natin.”
Tumayo si Mateo, punong-puno ng galit ang kanyang mga mata. “Pinatay mo siya, Ricardo! At pinilit mo akong magpanggap na asawa ni Elena para lang pagtakpan ang lahat!”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Elena? Iyon ang pangalan ko. Anong ibig niyang sabihin na “magpanggap na asawa”?
“Mateo…” bulong ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Lumingon silang dalawa sa akin. Namutla si Mateo na parang nakakita ng multo. Samantalang si Don Ricardo ay ngumisi lang nang nakakatakot at kinuha ang kanyang baril.
“Oh, Elena. Nandito ka pala,” sabi ni Don Ricardo. “Eksakto ang dating mo. May kailangan kang malaman tungkol sa totoong katauhan mo bago matapos ang araw na ito.”
Humarap sa akin si Mateo, nanginginig ang buong katawan. “Elena, tumakbo ka na! Hindi mo alam kung sino ka talaga!”
Biglang may inabot si Don Ricardo na isang luma at kupas na litrato. Ipinakita niya ito sa akin—larawan ng dalawang kambal na sanggol, at sa likod nito ay may nakasulat na dugo.
Hindi ko pa man nababasa ang nakasulat, biglang may pumutok na baril.

Ang putok ng baril ay umalingawngaw sa buong sementeryo, tila pinunit ang katahimikan ng umagang iyon. Napapikit ako sa takot, ang puso ko’y parang lalabas sa dibdib ko sa lakas ng kabog. Ilang segundo ang lumipas bago ako muling naglakas-loob na dumilat.

Nakita ko si Mateo—nakaluhod, hawak ang kanyang balikat na duguan. Napaatras ako, napasigaw.

“Mateo!”

Ngunit bago pa ako makalapit, mabilis na lumapit sa akin si Don Ricardo at hinila ako palayo.

“Walang saysay ang emosyon ngayon, Elena,” malamig niyang sabi. “Panahon na para malaman mo ang lahat.”

Advertisements

“Bitawan mo ako!” pilit kong sigaw, nanginginig ang katawan ko. “Ano bang nangyayari?! Sino si Maria? Ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito?!”

Sa likod ko, narinig ko ang mahinang boses ni Mateo.

“Tumakbo ka… Elena… pakiusap…”

Ngunit parang nawala ang lakas ng mga paa ko. Hindi ako makagalaw. Parang may puwersang pumipigil sa akin—takot, kalituhan, at isang hindi maipaliwanag na pakiramdam na ang lahat ng ito… ay may koneksyon sa akin.

Ibinigay ni Don Ricardo ang litrato sa aking mga kamay.

“Basahin mo,” utos niya.

Dahan-dahan kong binaliktad ang litrato. Nanginginig ang aking mga daliri.

Sa likod nito, nakasulat sa tila tuyong dugo:

“Para sa kambal na hindi dapat mabuhay.”

Napahinto ang hininga ko.

“Kambal…?” bulong ko.

Ngumiti si Don Ricardo—isang ngiting puno ng sikreto at kasamaan.

“Oo, Elena. O dapat kong sabihing… hindi iyon ang tunay mong pangalan.”

Parang may sumabog sa loob ng utak ko.

“A-ano…?”

“Ang totoong pangalan mo… ay Maria.”

Napaatras ako, napailing.

“Hindi! Hindi totoo ‘yan! Ako si Elena! Lumaki ako sa Maynila, may pamilya ako—”

“Pamilya?” putol niya, sabay tawa ng marahan. “Ang pamilyang kilala mo ay binayaran lang para palakihin ka. Isang palabas. Isang kasinungalingan.”

Hindi ko matanggap. Hindi ko kayang tanggapin.

“Bakit…?” umiiyak kong tanong. “Bakit ninyo gagawin iyon?”

Tumahimik sandali si Don Ricardo, saka tumingin sa libingan.

“Dahil may sikreto ang pamilya ninyo,” sabi niya. “Isang yaman. Isang kapangyarihan na hindi dapat mapunta sa maling kamay.”

“Hindi ko maintindihan…”

“Dalawa kayong ipinanganak—ikaw at ang kapatid mong kambal. Ngunit ayon sa isang matandang paniniwala sa aming angkan… isa lang sa inyo ang dapat mabuhay. Ang isa… ay kailangang mawala.”

Nanlalamig ang buong katawan ko.

“Kaya pinili ninyo…?”

“Pinili naming patayin ang isa,” diretsong sagot niya. “Si Maria.”

Napatingin ako sa libingan.

“Kung ganoon… sino ang nakalibing diyan…?”

Tumawa siya ulit.

“Iyan ang problema, Elena. Dahil nagkamali kami.”

Napalingon ako kay Mateo, na pilit tumatayo kahit sugatan.

“Sabihin mo sa kanya!” sigaw niya. “Sabihin mo ang totoo!”

Huminga nang malalim si Don Ricardo.

“Ang babaeng nakalibing diyan… ay hindi si Maria.”

Parang tumigil ang mundo.

“Kung ganoon…?”

“Siya ang babaeng nag-alaga sa inyo noong sanggol pa kayo. Pinatay namin siya para pagtakpan ang katotohanan.”

Napahawak ako sa ulo ko.

“Hindi… hindi… hindi…”

“Si Maria…” dugtong niya, “ay buhay.”

Napatingin ako sa kanya, nanginginig.

“A-ako…?”

Umiling siya.

“Hindi. Ikaw si Elena. Si Maria ang nawawala.”

Naramdaman kong parang nahati ang mundo ko sa dalawa. Kung hindi ako si Maria… sino ako? At nasaan siya?

Lumapit si Mateo, pilit na nilalabanan ang sakit.

“Si Maria… ang tunay kong minahal,” mahina niyang sabi.

Parang tinusok ang puso ko.

“Mateo…?”

“Hindi kita ginamit, Elena,” agad niyang dagdag. “Pero totoo… pinapunta ako ni Don Ricardo sa buhay mo. Pinilit niya akong pakasalan ka… para bantayan ka. Para siguraduhin na hindi mo malalaman ang totoo.”

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.

“Sampung taon…” bulong ko. “Sampung taon… kasinungalingan lang?”

“Hindi!” sigaw niya. “Sa una, oo. Pero habang tumatagal… minahal kita. Totoo iyon, Elena. Totoo ang lahat ng naramdaman ko sa’yo.”

Ngunit sa kabila ng mga salitang iyon, ramdam ko ang pagkawasak sa loob ko.

“Nasaan si Maria?” tanong ko kay Don Ricardo.

Tumahimik siya sandali.

“Patay na dapat siya,” sagot niya. “Pero may kumuha sa kanya bago pa namin matapos ang plano.”

“Sinong kumuha?”

Ngumiti siya.

“Hindi mo na kailangang malaman.”

Bigla niyang itinaas ang baril—nakatuon sa akin.

“Dahil matatapos na ang lahat ngayon.”

“Hindi!” sigaw ni Mateo, sabay harang sa akin.

Isa na namang putok ng baril ang umalingawngaw.

Napapikit ako.

Ngunit sa pagkakataong iyon… walang sakit.

Dahan-dahan akong dumilat.

Nakita ko si Mateo—nakatayo pa rin… ngunit may dugong umaagos mula sa kanyang dibdib.

“Mateo…” pabulong kong sabi.

Ngumiti siya ng mahina.

“Patawad… Elena…”

At bumagsak siya sa aking harapan.

“Hindi!!!”

Lumuhod ako sa tabi niya, hawak ang kanyang mukha.

“Huwag mo akong iwan… pakiusap…”

Ngunit unti-unting nawalan ng buhay ang kanyang mga mata.

Sa likod ko, narinig ko ang mahinang palakpak.

“Napakagandang eksena,” sabi ni Don Ricardo. “Pero oras na para tapusin ito.”

Itinutok niya muli ang baril sa akin.

Ngunit bago pa siya makaputok—

Isang matinis na tunog ang sumingit sa hangin.

Isang bala ang tumama sa kanyang kamay.

Napahiyaw si Don Ricardo at napabitiw sa baril.

Napalingon ako.

Sa di kalayuan, may isang babae—nakatayo, hawak ang baril, nakatitig sa amin.

Ang mukha niya…

Parang salamin ng sarili ko.

Parehong-pareho.

“Hindi pa tapos ang kwento,” malamig niyang sabi.

“Dahil bumalik na ako.”

“Maria…” bulong ko, nanginginig.

Ngumiti siya ng bahagya.

“At ngayon… oras na para singilin ang lahat ng utang ninyo sa akin.”

 

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *