“Umalis ka na dito, Maria! Huwag mo nang hintaying kaladkarin kita palabas!” Sigaw ni Donya Imelda habang lumilipad ang mga papel na pera sa basang sahig.

Nanginginig ang buong katawan ko. Hawak ko ang aking malaking tiyan habang ang ulan ay malakas na humahampas sa labas ng mansyon ng mga Santos. Si Marco, ang asawa ko, ay nakatayo lang sa gilid at hindi man lang makatingin sa akin.
“Sana pinili mo ang babaeng katapat ng antas namin, hindi ang isang hampaslupa na katulad nito,” dugtong pa ng biyenan ko habang nakangisi ang kabit ni Marco na si Cheska sa likuran niya.
“Pero Ma… buntis ako. Anak ni Marco ang dinadala ko. Saan ako pupunta sa ganitong oras?” Garalgal ang boses ko.
“Wala akong pakialam! Baka nga hindi kay Marco ang mga batang ‘yan. Layas!”
Wala akong nagawa kundi bitbitin ang maliit kong bag at lumabas sa malakas na ulan. Bawat hakbang ko ay puno ng sakit at pait. Pitong buwan akong nagtiis sa pang-aalipusta nila dahil mahal ko si Marco, pero ngayong gabi, tapos na ang lahat.
Eksaktong paglabas ko ng gate, isang mahabang itim na Limousine ang huminto sa tapat ko. Nagbukas ang pinto at lumabas ang isang lalaking naka-suit na may hawak na payong. Lahat ng mga kapitbahay, pati na sina Donya Imelda na nakasilip sa bintana, ay natigilan.
Lumuhod ang lalaki sa harap ko. “Senyorita Maria, sa wakas ay nahanap na namin kayo. Kanina pa po naghihintay ang inyong Lolo, ang Chairman ng Ayala Group.”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Imelda na tumakbo palabas ng bahay habang nababasa ng ulan. “Ano? Anong sabi mo? Ayala Group? Imposible! Isang katulong lang ang pamilya niyan!”
Dahan-dahan akong lumingon sa kanila. Wala na ang takot sa mga mata ko, kundi purong poot at kapangyarihan.
“Marco, Ma… tandaan niyo ang gabing ito,” malamig kong sabi habang pinupunasan ang ulan sa mukha ko. “Dahil simula bukas, sisiguraduhin kong pati ang bahay na tinitirhan niyo ay mawawala sa inyo.”
Sumakay ako sa sasakyan at bago sumara ang pinto, nakita ko ang putlang mukha ni Marco at ang panginginig ni Donya Imelda. Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan…
Sa loob ng Limousine, may isang envelope na nakapatong sa upuan. Binuksan ko ito at biglang tumigil ang tibok ng puso ko sa nakita kong litrato.
Ang litratong nasa loob ng sobre ay hindi ang mukha ng aking Lolo, kundi isang kuha ng CCTV mula sa isang ospital pitong buwan na ang nakalilipas—ang gabi kung kailan ko nalamang buntis ako. Ngunit sa gilid ng litrato, makikita ang isang pamilyar na pigura: si Donya Imelda, na may kausap na isang lalakeng naka-lab coat at may hawak na makapal na sobre ng pera.
“Senyorita, iyan ang ebidensya ng panlilinlang nila,” malumanay na sabi ng lalakeng naka-suit, na nagpakilala bilang si Atty. Rodrigo, ang kanang-kamay ng aking Lolo. “Hindi ba’t sinabi nila sa inyo noon na ang sanggol sa sinapupunan niyo ay may depekto kaya kailangan ninyong uminom ng mga ‘bitamina’? Ang totoo, nilalason nila ang bata para mawala ang tagapagmana ng inyong tunay na pamilya.”
Napakapit ako nang mahigpit sa aking tiyan. Ang sakit na naramdaman ko kanina dahil sa ulan ay napalitan ng isang nagbabagang apoy. Hindi lang pala sila mapang-api; mga mamamatay-tao rin sila.
Ang Pagbabalik ng Tunay na Reyna
Dinala ako ng Limousine sa isang pribadong mansyon sa Forbes Park na di-hamak na mas malaki at mas marangya kaysa sa bahay ng mga Santos. Doon, sinalubong ako ni Don Teodoro Ayala, ang pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa.
“Maria, apo…” mangiyak-ngiyak niyang sabi. “Patawarin mo ako kung natagalan ang paghahanap sa iyo. Ang iyong ina… itinago ka niya para protektahan ka sa mundo ng pulitika at negosyo, ngunit hindi ko hahayaang saktan ka pa ng kahit sino.”
Sa gabing iyon, habang ang ulan ay patuloy na bumubuhos, hindi ako natulog. Gamit ang yaman at koneksyon ng aking Lolo, sinimulan ko ang pagbuo ng plano. Hindi sapat ang basta palayasin sila. Gusto kong makita silang gumagapang sa putik kung saan nila ako gustong ilubog.
Ang Pagbagsak ng Santos Builders
Kinaumagahan, habang ang pamilya Santos ay abala sa pag-iisip kung paano hihingi ng paumanhin sa akin matapos malaman ang aking tunay na pagkatao, nagsimula na ang aking pag-atake.
-
Pagbawi ng mga Kontrata: Lahat ng mga supplier at kliyente ng Santos Builders ay pinatigil ko sa loob lamang ng isang oras. Ang Ayala Group ang may-ari ng halos 60% ng kanilang mga proyekto sa pamamagitan ng mga dummy corporations.
-
Audit ng BIR: Pinadalhan ko sila ng mga auditor. Alam kong maraming itinatagong dumi si Donya Imelda sa kanilang buwis.
-
Foreclosure: Ang mansyon na ipinagmamalaki nila? Nakasangla pala ito sa isang bangko na binili ng aking Lolo sampung taon na ang nakakaraan.
Ang Paghaharap sa Boardroom
Pagkalipas ng isang linggo, nagpatawag ako ng isang emergency meeting sa opisina ng mga Santos. Pumasok ako sa boardroom na suot ang isang mamahaling puting damit na lalong nagpatingkad sa aking pitong buwang tiyan. Ngayon, hindi na ako ang “hampaslupang” si Maria. Ako na si Maria Victoria Ayala, ang bagong CEO ng kumpanyang kakamkamin ko sa kanila.
“Anong ginagawa mo rito, Maria?” bungad ni Marco, na bakas ang puyat at takot sa mga mata. “Pinatawag kami para sa bagong investor, hindi para sa drama mo.”
“Ako ang investor, Marco,” malamig kong sagot habang nauupo sa gitnang silya.
Pumasok si Donya Imelda, kasama si Cheska na mukhang basang sisiw. “Maria, anak… pasensya ka na sa nangyari noong nakaraang gabi. Nabigla lang kami, alam mo naman ang turing ko sa iyo, parang tunay na anak…”
“Tunay na anak?” Tumayo ako at inilapag ang litratong nakuha ko sa Limousine. “Ang ‘tunay na anak’ ba ay nilalason ang sariling apo para lang makuha ang insurance money ng asawa niya?”
Namutla si Donya Imelda. Hindi siya makapagsalita.
“Lahat ng ari-arian niyo, pati ang suot niyong alahas, ay pag-aari na ng Ayala Group simula ngayong alas-nuwebe ng umaga,” dagdag ko. “Mayroon kayong tatlumpung minuto para lisanin ang gusaling ito bago ko tawagin ang mga security.”
Ang Huling Paghihiganti
Lumuhod si Marco sa harap ko, umiiyak at nagmamakaawa. “Maria, patawarin mo ako. Minahal kita, nadala lang ako ni Mama at Cheska…”
“Minahal?” Tiningnan ko siya nang may halong pandidiri. “Ang lalaking nagmahal ay hindi tumatayo lang sa tabi habang kinakaladkad ang buntis niyang asawa sa ulan. Marco, hindi mo lang ako tinalikuran; tinalikuran mo rin ang anak mo.”
Senyas ko sa mga guardya, kinaladkad nila palabas si Donya Imelda na nagsisigaw na parang baliw, si Cheska na wala nang mapuntahan, at si Marco na nawalan ng lahat ng dignidad.
Naiwan akong mag-isa sa boardroom, nakatingin sa labas ng bintana sa mga gusali ng Makati. Hawak ang aking tiyan, bumulong ako sa aking anak.
“Wala nang mananakit sa atin, anak. Tayo naman ang mamumuno sa mundong ito.”
Ngunit sa gitna ng aking tagumpay, tumunog ang aking telepono. Isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero ang dumating:
“Akala mo ba tapos na ang lahat, Maria? Hindi lang Ayala Group ang may lihim sa bansang ito. Kumustahin mo ang iyong Lolo… kung buhay pa siya.”
Biglang nanlamig ang aking mga kamay. Lumingon ako sa pintuan at nakita ko si Atty. Rodrigo na nakatayo, may hawak na hiringgilya, at may kakaibang ngiti sa kanyang mga labi.
Ang digmaan ay kasisimula pa lamang.