Nang ganap kong binuksan ang kanyang shirt, nakita ko siya.
Isang mahabang peklat ang tumawid sa kanyang dibdib.
At isa pang mas maliit na malapit sa balikat.
Tumingin ako.
-Ano ang nangyari?
Malumanay na ngumiti si Manuel.

—Isang atake sa puso tatlong taon na ang nakalilipas … at isang kumplikadong operasyon.
Nakaramdam ako ng bukol sa lalamunan ko.
—Hindi mo sinabi sa akin.
—Hindi ko ibig sabihin na mag-alala ka.
Nanatili akong tahimik, sinusunod ang mga marka na iyon.
Ang katawan ni Manuel ay hindi katulad ng naalala ko mula sa aming kabataan.
Ngunit hindi rin ako.
Ang aking mga kamay ay mayroon ding mga spot sa edad.
Ang aking balat ay hindi na matatag.
Sinabi ng aming mga katawan ang mga kwento.
Mga kwento sa buhay.
Ng pagkalugi.
Mula sa mga taon na hindi na bumalik.
At pagkatapos ay naintindihan ko kung bakit naramdaman ko na ang pang ng kalungkutan.
Hindi ito takot.
Ito ang bigat ng lahat ng nawala sa amin.
Apatnapung taon.
Apatnapung taon na maaari naming ginugol nang magkasama.
Lumapit ako sa kanya.
Malumanay kong hinawakan ang peklat.
—Akala ko huli na ang pag-ibig muli —Sinabi ni Manuel.
Umiling iling ako.
—Hindi pa huli.
Tiningnan ko siya sa mga mata.
—Nakarating lang kami … mas matalino.
Kinuha ni Manuel ang aking kamay.
Humiga kami sa tabi ng bawat isa.
Walang pagmamadali.
Walang mga kamangha-manghang mga inaasahan.
Dalawang tao lamang ang natagpuan ang kanilang paraan pabalik pagkatapos ng isang buhay.
At sa sandaling iyon naintindihan ko ang isang bagay na napaka-simple.
Ang tunay na pag-ibig ay hindi palaging darating kapag bata pa tayo.
Minsan darating ito kapag matagal na tayong nabuhay upang maunawaan kung ano ang tunay na nangangahulugang hindi mag-isa.