Ipinanganak lamang ni María Guadalupe ang mga quintuplet. Siya ay sobrang manipis, maputla, at walang makakain.
Sa halip na maging masaya, galit na galit ang kanyang asawa na si Ramó.

“Ci-sco ?! María Guadalupe, ci-sco?! ” ibinahagi si Ramón habang tinipon niya ang kanyang mga bagay. “Marami na tayong makakain! At ngayon ci-sco ?! Kami ay magutom hanggang kamatayan! ”
“Ramo, o ang mga inabandunang, ” nalulugod si María Guadalupe habang nagdadala ng dalawang sanggol at ang iba pang tatlo ay nasa banig. “Tulungan mo ako. Maglaban tayo. Gagawin namin ito. ”
“Hindi! ” Itinulak ni Ramó si María Guadalupe. “Hindi ko gusto ang buhay na ito! Gusto kong magpatuloy! Ang mga batang iyon ay may pasanin! Ang mga ito ay isang kurso sa aking buhay! ”
Kinuha niya ang maliit na pagtitipid na itinago ni Maria Guadalupe sa ilalim ng kanyang unan — ang pera na nangangahulugang bumili ng gatas.
“Bouquet! Ang perang iyon ay para sa mga bata! ”
“Ito ang aking pagbabayad para sa pinsala na sanhi mo sa akin! ”
Umalis si Ramó. Kumuha siya ng isang trak sa Mexico City. Hindi niya tiningnan ang kanyang asawa o ang kanyang limang anak. Iniisip lang niya ang tungkol sa kanyang sarili.
GETTING UP DITO
Ang buhay ni María Guadalupe ay naging impiyerno.
Upang suportahan ang kanyang limang anak (Juan, José, Francisco, Pedro at Gabriel), nagtrabaho siya sa paghuhugas ng damit sa umaga, nagbebenta sa merkado sa mga hapon at paghuhugas ng pinggan sa isang restawran sa gabi.
Pinuna siya ng mga kapitbahay. “May pupunta sa lumang hag. Napakaraming anak at asawa ang umalis sa kanya. ”
Ngunit tumawa si María Guadalupe.
Tuwing gabi, bago matulog sa kanyang cramped room, sasabihin niya sa kanyang mga anak:
“Huwag humawak ng sama ng loob laban sa iyong ama. Ngunit pangako mo sa akin … balang araw ipapakita namin sa kanila na hindi ako pasanin. Na ako ay isang pagpapala. ”
Ang limang kapatid ay lumaki ng matalino, masipag, at may takot sa Diyos. Nakita nila ang sakripisyo ng kanilang ina. Na nag-udyok sa kanila na mag-aral nang masigasig, kahit na kung minsan ay may asin lamang sa kanilang plato.
ANG RETURN NG SELFISH ONE (2025)
Tatlumpung taon mamaya.
Si Ramó ay 60 taong gulang. Ang kanyang pangarap na umunlad sa Mexico City ay hindi natutupad. Siya ay naging gumon sa mga bisyo, nagkasakit, at ngayon ay nabuhay sa pagdurusa. Wala siyang pamilya dahil pinabayaan din siya ng kanyang kasintahan nang siya ay naubusan ng pera.
Nagdusa siya mula sa kakulangan sa bato at nangangailangan ng isang malaking halaga ng pera para sa isang operasyon.
Isang araw nakita niya ang balita sa pahayagan:
“INA NG TAON: MARIA GUADALUPE HERNANDEZ, AY MAG-RECOGNIZED SA GRAND HOTEL SA MEXICO CITY. ”
Ang mga mata ni Ramón ay nakabukas nang malawak. Maria Guadalupe! Ang asawa niya! At iba ang hitsura ng larawan.
“Mayaman na ako … ” Nagbulong si Ramó. “May karapatan ako. Ako ang ama. Maaari akong humingi ng pera para sa operasyon. Sigurado akong makikita niya ako. ”
Nagbihis siya hangga’t maaari (kahit na ang mga damit ay matanda) at tumungo sa Grand Hotel sa Mexico City.
LΑ GRΑN CELEBRASYON
Pagdating sa hotel, pinigilan siya ng isang bantay.
“Sir, ang iyong paanyaya? ”
“Wala ako! Ako ang asawa ng babaeng pinarangalan! María Guadalupe Hernández! Hayaan mo akong pumasa! ” sumigaw kay Ramó.
Dahil sa iskandalo, lumitaw ang isang matikas na mas matandang ginang, pinalamutian ng mga hiyas at sa tindig ng isang ginang. Ito ay si María Guadalupe.
“Ramó? ” tinanong si María Guadalupe, nagulat.
“Maria Guadalupe! ” Tumakbo si Ramó at lumuhod sa harap niya. “Patawad sa akin! Mali ako! Bumalik na ako, María Guadalupe! Itinayo natin ang pamilya. May sakit ako … Kailangan ko ng tulong mo. ”
Nagbulong ang mga panauhin. Kaya ito ang asawa na dinukot sila.
Tiningnan ni María Guadalupe si Ramó. Walang galit sa kanyang puso, ngunit wala rin ang pag-ibig.
“Bouquet, ” mahinahon niyang sinabi. “Tatlumpung taon. Hindi kahit isang sulat. At ngayon na kailangan mo ng pera, bumalik ka? ”
“Ako pa rin ang kanilang ama! ” Nabigyang katwiran si Ramó. “Nasaan ang aking mga anak? Gusto kong makita ang aking mga anak! Sigurado akong maiintindihan mo! ”
Biglang lumabas ang mga ilaw. Isang spotlight ang lumiwanag sa entablado.
“Nais mo bang makita ang iyong mga anak? ” Tinanong ni María Guadalupe. “Nariyan sila. ”
ANG LIMANG “POSISYON ”
Uпo sa pamamagitan ng хпo s ⁇ bieroп al escenпario ciпco eleganteng at matagumpay na kalalakihan.
Jua – Bihis sa balabal ng isang hukom. “Ako si Judge Jua Herádez. Ang bunsong mahistrado ng Court of Appeals. ”
José – Ang uniporme ng pulisya na puno ng mga dekorasyon. “Ako si Heneral José Hernández. Punong Pulisya ng Mexico City. ”
Francisco – May suot na executive suit. “Ako si G. Francisco Hernández, CEO ng Hernández Construction, ang kumpanya na nagtayo ng hotel na ito. ”
Peter – Coп sotaпa. “Ako si Padre Pedro Herпáпdez. Isang pari na tumutulong sa mga ulila at mga tahanan ng pangangalaga. ”
Gabriel – amerikana ng doktor. “Ako si Dr. Gabriel Hernández. Ang pinakatanyag na phrenic sa Latin America. ”
Si Ramó ay petrolyo. Ang limang anak na tinawag niyang “pasanin ” at “sinumpa ang ” ngayon ay mga haligi ng lipunan.
Umakyat si Ramó sa entablado, nanginginig. “H-bata … ito ako … ang tatay mo … ”
Lumapit si Gabriel (Dr. Hernández). Sinuri niya ang file na medikal na dala ni Ramó.
“Tatay, ” sabi ni Dr. Gabriel. “Nakita ko ang iyong pangalan sa listahan ng mga pasyente na nangangailangan ng isang transplant sa bato sa aking ospital. ”
“Oo, sila! ” bulalas ni Ramó. “Ikaw ang doktor! I-save mo ako! Magpatakbo sa akin! Ako ang iyong ama! ”
Pinagmasdan ni Dr. Gabriel.
“Naaalala mo ba ang 1995? ” Tinanong ni Gabriel. “Nang humiling sa iyo si Nanay na iwanan ang pera upang bumili ng gatas para sa amin. Ngunit kinuha mo ito at umalis. ”
“Dahil wala akong gatas, nagkasakit ako ng malubhang sakit. Halos mamatay ako sa pag-aalis ng tubig. Ibinenta ni Nanay ang kanyang dugo upang pagalingin ako. ”
Lumapit ang ibang mga kapatid.
Hukom Jua: “Ayon sa batas, ang pagdukot ay isang krimen. Ngunit hindi ka namin hahabol. Dahil ang buhay ay pinarusahan ka nang mas malubha. ”
Mr. Francisco: “You ask for money? I could give you millions. But my money is only for you to believe in me, my friend, because I was going to give you nothing.”
Father Pedro: “I forgive you, Dad. I will pray for your soul. But that doesn’t mean we’ll let you disturb Mom’s peace again.”
Gabriel rushed to his father.
“Dad, I’m the best specialist for your illness. Only I can save you.”
Ramó knelt down. “Please, son… do it.”
Gabriel hit his head.
“As a doctor, I swore to cure everyone. I will operate on you. I will save your life.”
Ramó’s face lit up. “Thank you! Thank you, son!”
“But,” Gabriel continued, “after you recover, don’t ever show your face to us again. This operation is the last help we will give you. With this, we repay the life you gave us. From tomorrow on, we will be strangers.”
END
The operation was performed. Ramó was saved.
Nang maghintay sa ospital, nandoon na si María Guadalupe at ang kanyang limang anak.
Iniwan lamang nila siya sa bill ng ospital na minarkahan bilang “PAID SA BUONG ” at isang maliit na sobre.
Sa loob ng sobre mayroong 500 piso.
Ang eksaktong halaga na ninakaw niya mula sa María Guadalupe noong 1995 bago pagdukot sa kanila.
Iniwan ni Ramó ang ospital na may buhay sa kanyang katawan, ngunit namatay sa kanyang kaluluwa. Nakita niya sa telebisyon at sa mga pahayagan ang tagumpay ng kanyang mga anak, ngunit maaari lamang siyang manood mula sa malayo.
Siya ay magpakailanman magdala ng pagsisisi na ang limang “singil ” itinapon niya sa nakaraan ay ang maaaring mapanatili siya sa kanyang katandaan.