ITINAPON NG BIYENAN KO ANG MGA BARYA SA MUKHA KO AT PINALAYAS AKO SA GITNA NG MALAKAS NA BAGYO HABANG HAWAK KO ANG MASAKIT KONG TIYAN NA MAY DALAWANG MAGKASING-NAYON NA SANGGOL. HINDI NIYA ALAM NA ANG ITIM NA ROLLS-ROYCE NA HUMINTO SA HARAP NG BAHAY AY HINDI PARA SUNDUIN SIYA, KUNDI PARA SUNDUIN ANG “MAHIRAP NA MANUGANG” NA ITO UPANG MAMUNO SA PINAKAMALAKING REAL ESTATE EMPIRE SA MANILA.
“Umalis ka na rito, Maria! Wala kaming kailangan na palamuning tulad mo, lalo na’t hindi namin sigurado kung kay Mateo ba talaga ang mga batang ‘yan!” sigaw ni Donya Imelda habang itinatawa ang kanyang maruming halakhak.
Basang-basa ako sa ulan. Ang sakit ng tiyan ko ay tila hinihiwa ng kutsilyo. Si Mateo, ang asawa ko, ay nakatayo lang sa likod ng kanyang ina, nakayuko at walang magawa. “Sorry, Maria. Alam mo namang si Mama ang may hawak ng pera natin,” bulong niya na parang duwag.
Inisip nila na isa lang akong ulilang probinsyana na galing sa kalsada ng Tondo. Pinakasalan ako ni Mateo dahil akala niya ay madali akong kontrolin. Sa loob ng dalawang taon, naging katulong ako sa sarili kong pamamahay. Nililinis ko ang dumi nila, tinitiis ang mga sampal ni Imelda, at kumakain ng tira-tira.
Ngunit may isang lihim silang hindi alam.
Eksaktong alas-sais ng gabi, isang convoy ng mga itim na sasakyan ang pumarada sa tapat ng kanilang lumang mansyon sa Forbes Park. Bumaba ang isang matandang lalaki na nakasuot ng mamahaling barong, hawak ang isang gintong baston. Siya si Don Roberto Valderama, ang bilyonaryong kinalulutan ng lahat sa buong bansa.
Nagmadaling lumabas si Donya Imelda, nag-aayos ng kanyang alahas, akala niya ay bisita niya ang tycoon. “Don Roberto! Napadalaw po kayo? Pasok po kayo, huwag niyo pong pansinin ang pulubing ‘yan,” sabi ni Imelda habang itinuturo ako nang may pandidiri.
Hindi siya nilingon ni Don Roberto. Sa halip, lumakad ang matanda patungo sa akin at lumuhod sa putikan para payungan ako.
“Althea, apo… patawarin mo ako kung natagalan ako,” sabi ng matanda na nanginginig ang boses.
Nanlaki ang mga mata ni Mateo. “A-apo? Anong ibig sabihin nito?”
Tumayo si Don Roberto at hinarap sila nang may matatalim na mata. “Mula sa araw na ito, hindi na Althea ang pangalan niya. Siya ang kaisa-isang tagapagmana ng Valderama Group of Companies. At kayong dalawa… sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay wala na kayong matitirhan kahit isang barung-barong sa ilalim ng tulay.”
Isinakay ako ni Don Roberto sa Rolls-Royce. Habang umaandar ang sasakyan, nakita ko sa rear-view mirror si Imelda na luluhod na sana sa putikan para humingi ng tawad, ngunit may isang bagay pang mas matindi akong natuklasan sa loob ng sasakyan na magpapabago sa lahat ng plano ko…
Narito ang pagpapatuloy ng kwento:
ANG PAGHIHIGANTI NG TUNAY NA REYNA
Sa loob ng marangyang Rolls-Royce, bumalot ang bango ng mamahaling leather at sariwang bulaklak, isang malaking kontras sa malansang amoy ng ulan at putik na iniwan ko sa labas. Ngunit hindi ang karangyaan ang kumuha ng atensyon ko. Sa tabi ni Don Roberto, may isang itim na briefcase na nakabukas. Doon ko nakita ang isang pamilyar na litrato—isang litrato ko noong sanggol pa ako, hawak ng isang babaeng kamukhang-kamukha ko.
“Lolo… sino ang nasa larawan?” tanong ko habang pilit na pinapakalma ang tibok ng puso ko at ang kirot sa aking tiyan.
Huminga nang malalim si Don Roberto. “Iyan ang iyong ina, si Elena. Hindi siya namatay sa aksidente gaya ng alam mo, Althea. Pinagtulungan siya ng mga taong kinakalaban natin ngayon. At ang mas malala… ang pamilya ni Mateo ay hindi lang basta-basta naging malupit sa iyo. Sila ang may hawak ng mga dokumentong ninakaw sa iyong ina dalawampung taon na ang nakakaraan.”
Nanigas ako. Ibig sabihin, alam ni Imelda kung sino talaga ako simula’t simula pa? Kaya ba nila ako kinuha mula sa Tondo para gawing alila? Para masiguradong hindi ko kailanman malalaman ang aking karapatan sa yaman ng mga Valderama?
ANG PAGBAGSAK NG MGA MAPANG-API
Lumipas ang isang linggo. Hindi ako nagpakita sa kanila, ngunit bawat galaw nila ay nasa ilalim ng aking mga mata. Sa tulong ng pinakamagagaling na doktor, naging ligtas ang aking pagbubuntis. Ngayon, suot ang isang itim na designer suit at mga alahas na nagkakahalaga ng milyun-milyon, handa na akong harapin ang mga demonyong sumira sa pagkatao ko.
Naganap ang engkwentro sa isang subasta ng mga ari-arian sa Makati. Si Imelda at Mateo, na pilit na nagpapanggap na mayaman pa rin kahit baon na sa utang dahil sa pag-freeze ng aming mga bank accounts, ay naroon upang subukang isalba ang kanilang mansyon.
“Ang susunod na property,” anunsyo ng auctioneer, “ay ang Valderama Estate sa Forbes Park, kabilang ang lahat ng shares ng kanilang pamilya.”
“Ito na ang pagkakataon natin, Mateo! Kapag nakuha natin ito, babalik tayo sa tuktok!” bulong ni Imelda na puno ng kasakiman.
“50 million pesos!” sigaw ni Imelda.
“100 million,” malamig na boses ang narinig mula sa likuran.
Lumingon ang lahat. Nakita ko ang takot at pagkalito sa mukha ni Imelda nang makita niya ako. Hindi na ako ang Maria na basang-basa sa ulan. Ako na si Althea Valderama, ang babaeng magpapadapa sa kanila.
“M-Maria? Paanong—” nauutal na sabi ni Mateo.
“Hindi na ako si Maria, Mateo. At hindi na rin sa inyo ang mansyong kinalakihan mo,” sabi ko habang naglalakad patungo sa entablado. “Sold to me. At Imelda, tungkol sa mga baryang itinapon mo sa mukha ko…”
Kinuha ko ang isang bag mula sa aking bodyguard. Ibinuhos ko ang libu-libong piraso ng barya sa harap ng kanilang mga paa. “Iyan ang halaga ng pagkatao niyo. Kunin niyo ‘yan, dahil ‘yan na lang ang matitira sa inyo bago kayo itapon sa kulungan para sa kasong falsification of documents at frustrated murder sa akin at sa mga anak ko.”
ANG HULING HALAKHAK
Umiyak at nagmakaawa si Imelda sa gitna ng maraming tao. Si Mateo naman ay pilit na lumalapit sa akin, pilit na humihingi ng tawad at sinasabing mahal niya ako. Ngunit sapat na ang dalawang taon ng pagtitiis.
“Security, ilabas ang mga basurang ito,” utos ko.
Habang kinakaladkad sila palabas, hinawakan ko ang aking tiyan. Nararamdaman ko ang maliliit na sipa ng aking mga kambal. Sila ang magiging bagong mukha ng Valderama Empire—mga batang lalaking hindi kailanman matututong manakit ng babae, at hindi kailanman yuyuko sa mga mapang-api.
Nang sumakay ako muli sa aking sasakyan, tumingin ako sa langit. Tapos na ang bagyo. At sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng kidlat.
WAKAS