
Gemini đã nói
Ipinatong ko ang itim na card sa lamesang puno ng mamahaling caviar at champagne. Ang tunog nito sa ibabaw ng kristal ay tila isang hatol ng kamatayan para sa reputasyon ng mga Alcasid.
“Ang card na ito,” panimula ko, habang dahan-dahang pinupunasan ang mantsa ng sabaw sa aking braso gamit ang telang mesa na sutla, “ay may limit na kayang bilhin ang buong mansyong ito nang sampung beses. At ang singsing na suot mo, Chloe? Iyan ang nawawalang ‘Star of Valderama’ na ninakaw sa vault ni Lolo noong nakaraang taon.”
Nanlaki ang mga mata ni Chloe. Napahawak siya sa kanyang daliri, pilit na itinatago ang dambuhalang dyamante. “H-hindi! Regalo ito sa akin ni Papa! Binili niya ito sa isang subasta sa Geneva!”
“Isang subasta?” Napatawa nang malakas si Don Roberto, ang boses niya ay puno ng poot. “Alcasid, alam nating lahat na ang singsing na iyan ay walang katulad sa buong mundo. Ginawa iyan para sa nanay ni Maria, ang kaisa-isa kong anak na pinalabas ninyong namatay sa aksidente para makuha ninyo ang aming mga shares sa kumpanya!”
Ang Pagbubunyag ng Katotohanan
Biglang namutla si Don Mariano Alcasid, ang ama ni Chloe. Sinubukan niyang lumapit kay Don Roberto para magpaliwanag, pero agad siyang hinarang ng mga armadong bodyguard na kapapasok lang sa garden.
“Don Roberto, makinig po kayo… may pagkakamali lang,” nauutal na sabi ni Don Mariano.
“Pagkakamali?” Sininghalan siya ng matanda. “Ang pagpapakulong sa apo ko sa loob ng kusina ninyo bilang katulong ay hindi pagkakamali. Iyan ay krimen! Pinanood ko kayong lahat kanina. Nakita ko kung paano ninyo ituring na basura ang dugo at laman ko!”
Humarap sa akin si Lolo Roberto, ang kanyang mga mata ay puno ng pagsisisi. “Maria, apo… patawarin mo ako. Akala ko ay tuluyan na kitang nawala. Bakit hindi ka nagsalita agad?”
Tumingin ako sa paligid—sa mga bisitang kanina ay pinagtatawanan ako, na ngayon ay hindi makatingin nang diretso sa akin. “Lolo, kailangan kong makita ang tunay na kulay nila. Gusto kong malaman kung sino ang mga taong handang tumapak sa isang ‘katulong’ para lang maging sikat. At nakita ko na ang lahat.”
Ang Pagbagsak ng mga Alcasid
Binalingan ko si Ethan, ang fiancé ni Chloe. Kanina ay nakatayo lang siya habang tinataboy ako ni Chloe, pero ngayon ay pilit siyang lumalapit sa akin na parang isang asong nagmamakaawa.
“Maria… I mean, Miss Valderama… hindi ko alam,” sabi ni Ethan, pilit na inaabot ang kamay ko. “Kung alam ko lang na ikaw ang nawawalang tagapagmana, hinding-hindi ko papayagan si Chloe na saktan ka. Sa totoo lang, ikaw talaga ang gusto ko…”
“Sinungaling!” sigaw ni Chloe, sabay tulak kay Ethan.
Ngumiti ako nang mapait kay Ethan. “Ethan, huwag mo nang ituloy. Nakita ko kung paano mo ako tiningnan nang may pandidiri noong natapon ang sabaw sa akin. Ang pag-ibig mo ay nakadepende sa bank account, at ang bank account ko ay masyadong mataas para sa isang katulad mo.”
Kinuha ko ang aking telepono at nag-dial ng isang numero. “Attorney Santos? I-execute na ang Project Redemption. Ngayon din.”
Sa loob lang ng limang minuto, ang mga screen sa loob ng mansyon na nagpapakita sana ng pre-wedding photos nina Chloe at Ethan ay biglang nagbago. Lumabas doon ang mga dokumento ng ilegal na transaksyon ng mga Alcasid, ang mga ebidensya ng pagmamanipula nila sa aksidente ng aking ina, at ang listahan ng kanilang mga utang sa Valderama Bank.
“Mula sa oras na ito,” deklara ko habang nakatitig kay Chloe, “ang pamilyang Alcasid ay blacklisted sa lahat ng bangko sa bansa. Ang mansyong ito? Nakasanla na iyan sa amin, at bukas na bukas, ilalagay ko ang ‘For Sale’ sign sa harap ng gate niyo.”
Ang Huling Paghiganti
Napa-upo si Chloe sa sahig, umiiyak at ang kanyang mamahaling make-up ay humahulas na sa kanyang mukha. “Maria, please! Huwag mong gawin ito! Saan kami pupunta?”
Lumapit ako sa kanya at kinuha ang baso ng malamig na tubig sa malapit na lamesa. Dahan-dahan ko itong ibinuhos sa kanyang ulo, gaya ng ginawa niya sa akin kanina.
“Ang isang mapang-aping tulad mo,” bulong ko sa kanyang tenga, “ay hindi karapat-dapat na huminga sa parehong hangin kasama ang mga taong may dangal. Welcome to the real world, Chloe. Sana ay masanay ka sa amoy ng pawis, dahil iyan na ang magiging buhay mo simula ngayon.”
Inakay ako ni Lolo Roberto patungo sa kanyang naka-abang na limousine. Bago ako sumakay, huminto ako at lumingon sa mga bisitang nakanganga pa rin.
“Ang party na ito ay tapos na,” sabi ko nang may awtoridad. “At sa inyong lahat na naki-bulong… siguraduhin ninyong malinis ang inyong mga record, dahil ang susunod na kumpanyang bibilhin ko ay baka ang sa inyo.”
Habang umaandar ang sasakyan palayo sa mansyon, hinawakan ni Lolo ang kamay ko. “Saan mo gustong pumunta, Maria? Sa mansyon natin sa Forbes Park? O sa penthouse sa Paris?”
Tumingin ako sa bintana, sa dambuhalang singsing na nasa kamay ko na ngayon matapos itong bawiin ng mga bodyguard kay Chloe. “Sa sementeryo po muna, Lolo. Gusto ko lang sabihin kay Nanay na tapos na ang paghihirap natin. At ang koronang kinuha nila sa kanya… ay suot ko na ulit.”