
Ang katahimikan sa loob ng sasakyan ay tila isang mabigat na kumot. Ang taong nasa driver’s seat ay walang iba kundi si Marco Valerius, ang bunsong kapatid ni Paolo at ang kaisa-isang Reyes na naging mabuti sa akin noong panahong itinuring akong basura ng pamilya nila.
“Marco? Anong ginagawa mo rito?” tanong ko habang inaayos ang seatbelt ni Angel.
Tumingin siya sa akin sa rear-view mirror, may halong lungkot at paghanga sa kanyang mga mata. “Sabi ko naman sa’yo, Bianca, hihintayin ko ang araw na babalik ka para bawiin ang lahat. Hindi ko lang akalain na ikaw pala ang ‘Shadow CEO’ ng B-International na kinatatakutan ni Kuya.”
Hindi ko alam ang sasabihin. Si Marco ang tumulong sa akin nang palayasin ako ni Doña Consolacion. Siya ang nagbigay ng paunang puhunan na ginamit ko para simulan ang aking online trading business na kalaunan ay naging isang multi-billion tech empire.
Ang Pagguho ng Imperyong Reyes
Habang mabilis na binabagtas ng Rolls-Royce ang EDSA, nakatanggap ako ng sunod-sunod na tawag. Ang balita tungkol sa nangyari sa supermarket ay mabilis na kumalat sa social media. Isang “Viral Scandal” ang bumungad sa feed ng lahat: Ang mapang-aping Doña, napahiya sa harap ng bilyonaryong ex-wife.
Sa kabilang banda, ang kumpanya ni Paolo, ang Reyes Logistics, ay nasa bingit na ng bangkarote. Ang tanging paraan para maisalba ito ay ang acquisition ng B-International. Ngayong kinansela ko na ang deal, wala na silang kawala sa mga utang.
“Bianca, please…” Isang text message mula kay Paolo ang pumasok sa phone ko. “Mag-usap tayo. Para sa bata, huwag mo kaming sirain. Si Mama, inatake sa puso dahil sa gulat.”
Napangisi ako nang mapait. Noong si Angel ang may sakit at wala kaming pambili ng gamot dahil hinarang ni Doña Consolacion ang lahat ng bank accounts ko, hindi nila tinanong kung kumusta ang bata. Ngayong pera na nila ang nawawala, biglang naging mahalaga ang “pamilya.”
Ang Confrontation sa Boardroom
Kinabukasan, pumunta ako sa main office ng B-International sa Bonifacio Global City. Nakasuot ako ng isang itim na power suit, hawak ang kamay ni Angel. Pagpasok ko sa boardroom, nandoon na si Paolo, si Trixie na mugto ang mga mata, at si Doña Consolacion na nakaupo sa wheelchair, maputla at nanginginig.
“Bianca, anak…” ang malambing na tawag ni Doña Consolacion. “Patawarin mo kami. Nagkamali ako. Hindi ko alam na ikaw pala ay…”
“Naging matagumpay?” pagputol ko sa kanya. Umupo ako sa gitnang upuan, ang posisyon ng kapangyarihan. “Hindi niyo alam dahil ang tingin niyo sa mga taong walang pera ay basura. Ang tingin niyo sa akin ay isang kasangkapang ginamit lang ng anak niyo.”
“Bianca, mahal kita,” biglang sabi ni Paolo. Lumapit siya sa akin at tinangkang hawakan ang kamay ko, pero agad siyang hinarang ng aking security. “Nagkamali lang ako ng desisyon noon. Si Trixie… wala lang siya. Ikaw ang gusto kong makasama.”
Tumingin si Trixie kay Paolo nang may galit at gulat. “Paolo! Ano ‘yan? Sabi mo pakakasalan mo ako!”
“Tumahimik ka, Trixie! Wala kang kwenta kumpara kay Bianca!” sigaw ni Paolo.
Nakakasuka silang panoorin. Ito ang pamilyang kinatakutan ko noon. Mga taong walang prinsipyo, na ang tanging katapatan ay nasa kung sino ang may pinakamalaking pitaka.
Ang Huling Desisyon
Inilapag ko ang mga dokumento sa mesa. Ito ang foreclosure papers ng lahat ng ari-arian ng mga Reyes—ang kanilang mansyon sa Forbes Park, ang mga resthouse sa Tagaytay, at ang bawat piraso ng alahas na ipinagmamalaki ni Doña Consolacion.
“Binili ko ang lahat ng utang niyo sa bangko,” diretsong sabi ko. “Technically, ako na ang may-ari ng bahay niyo. Ibig sabihin, may 24 oras kayo para lisanin ang mansyon.”
“Ano?! Bianca, hindi mo magagawa ito sa amin!” sigaw ni Doña Consolacion.
“Ginawa niyo sa akin ‘yan noong umuulan, ‘di ba?” mahinahon kong sagot. “Inilabas niyo ang gamit ko sa kalsada habang karga ko ang isang buwang sanggol. Ngayon, mararanasan niyo kung paano magsimula sa wala.”
Tumayo na ako at kinuha si Angel. Lumingon ako kay Marco na nakatayo sa may pinto.
“Marco, salamat sa lahat. Pero ang perang ibinigay mo sa akin noon, ibabalik ko na nang may interes. At tungkol sa pamilya mo… ikaw lang ang ituturing kong pamilya ni Angel mula ngayon.”
Isang Bagong Simula
Paglabas namin ng building, sariwa ang hangin. Wala nang bigat sa dibdib ko. Ang mga baryang isinaboy sa akin sa supermarket ay nagsilbing paalala na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa ningning ng ginto, kundi sa tibay ng loob sa gitna ng unos.
Sumakay kami sa Rolls-Royce. “Saan tayo, Ma’am?” tanong ng driver.
“Sa bahay,” sabi ko habang nakatingin sa labas ng bintana. “Sa bahay na itinayo ko para sa amin ni Angel, kung saan walang makakatapak sa amin kailanman.”
Habang umaandar ang sasakyan, nakita ko sa side mirror si Paolo na tumatakbo palabas ng building, hinahabol ang sasakyan habang umiiyak at sumisigaw ng pangalan ko. Pero hindi na ako lumingon. Ang nakaraan ay parang barya na itinapon—maingay man kapag bumagsak, wala na itong puwang sa aking kinabukasan.