Nakatayo akong tulala sa gitna ng malakas na ulan, yakap-yakap ang aking anak na may mataas na lagnat habang itinapon ng aking biyenan ang lahat ng gamit ko palabas ng mansyon. “Salot ka, ang anak mo ay kasing sakitin ng kahirapan ng pamilya mo, lumayas ka na para pakasalan ng anak ko ang anak ng may-ari ng trucking company!” sigaw ni Donya Imelda. Hindi nila alam, ang batang tinawag nilang “sakitin” na pinalayas nila ay ang nag-iisang tagapagmana ng makapangyarihang pamilyang Zobel sa buong bansa.

“Ma, parang awa niyo na, kahit patiluyin niyo lang si Liza hanggang bumaba ang lagnat niya,” pagmamakaawa ko kay Donya Imelda.
Ngunit isang malamig na tawa lang ang isinagot niya. Sa likod niya, nakatayo ang asawa kong si Ricardo, na hindi man lang makatingin sa akin. Hawak niya ang kamay ni Vanessa, ang babaeng sinasabi nilang magliligtas sa bumabagsak nilang negosyo.
“Ricardo, tulungan mo kami ng anak mo…” bulong ko.
“Pasensya na, Elena. Sabi ni Mommy, kailangan nating maghiwalay para sa kinabukasan ng kumpanya. Umalis ka na, bibigyan na lang kita ng pera pagkatapos ng annulment,” sabi ni Ricardo nang walang emosyon.
Kinaladkad ko ang aking maleta sa ilalim ng ulan. Wala akong matuluyan, wala akong pera. Ang tanging dala ko lang ay ang luma at kupas na kuwintas na ibinigay sa akin ng yumaong lolo ko, na sabi niya ay huwag ko raw bubuksan hangga’t hindi ako nasa bingit ng kamatayan.
Habang nakaupo sa isang madilim na waiting shed, nanginginig sa ginaw, binuksan ko ang pendant ng kuwintas. Sa loob nito ay may isang maliit na micro-chip at isang numero ng telepono na may nakasulat na: “Para sa aking apo, ang tunay na Reyna ng Zobel Enterprises.”
Nanginginig ang mga daliri ko habang tinatawagan ang numero. Sa ikatlong ring, isang baritono at seryosong boses ang sumagot.
“Hello? Is this the long-lost granddaughter of Don Teodoro Zobel? Ten years na kaming naghahanap sa inyo.”
Makalipas ang tatlong oras, isang convoy ng anim na itim na SUV ang huminto sa harap ng waiting shed. Bumaba ang isang matandang lalaki na naka-puting suit, si General Bautista, ang chief of security ng mga Zobel. Lumuhod siya sa putikan sa harap ko.
“Ma’am Elena, ang inyong lolo ay pumanaw na at iniwan sa inyo ang 70% ng shares ng lahat ng bangko at shipping lines sa bansa. Kabilang na ang bangkong nag-foreclose sa bahay ng mga Villanueva kaninang hapon.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Anong ibig niyo pong sabihin?”
“Ang pamilya ng asawa niyo ay bankrupt na, Ma’am. At kayo na po ang may-ari ng bahay na pinagtabuyan sa inyo.”
Pinaandar namin ang sasakyan pabalik sa mansyon. Pagdating doon, nakita ko si Donya Imelda at Ricardo na nagkakagulo dahil pinalalayas na sila ng mga sheriff.
“Anong karapatan ninyong palayasin kami?! Kilala niyo ba kung sino ang mapapangasawa ng anak ko? Si Vanessa ‘yan, ang anak ng pinakamalaking trucking company sa Luzon!” sigaw ni Donya Imelda habang pilit na hinahawakan ang braso ng isang sheriff.
“Mawalang-galang na po, Madam,” sagot ng sheriff nang may malamig na boses. “Ang trucking company na sinasabi niyo? Kakabili lang po iyan ng Zobel Group of Companies kaninang alas-singko ng hapon. At ang utos ng bagong may-ari? Putulin ang lahat ng koneksyon sa pamilya Villanueva at bawiin ang lahat ng ari-ariang nakasangla sa bangko.”
Eksaktong pagkatapos niyon, huminto ang aming convoy sa tapat ng gate. Bumukas ang pinto ng aking SUV at inalalayan ako ni General Bautista. Nakasuot na ako ng isang mamahaling trench coat na ipinahiram ng kanilang staff, at ang anak kong si Liza ay mahimbing na natutulog sa loob ng sasakyan, nabigyan na ng gamot at natingnan ng private doctor ng mga Zobel.
Nang makita ako ni Ricardo, nanlaki ang kanyang mga mata. “Elena? Bakit ka kasama ng mga taong ito? At bakit… bakit ang gara ng sasakyan mo?”
Ngumiti ako nang napakaitim. “Hindi ba’t sabi mo, Ricardo, kailangan nating maghiwalay para sa kinabukasan ng kumpanya mo? Heto na ang kinabukasan, at ang nakakatawa rito… ako ang may-ari nito.”
Ang Pagluhod ng mga Mapang-api
“Anong kalokohan ito?!” singhal ni Donya Imelda, bagaman nanginginig na ang kanyang mga tuhod nang makita ang logo ng Zobel sa mga uniporme ng mga bodyguard ko. “Isang hamak na katulong lang ang nanay mo, Elena! Isang basurera ang pamilya mo!”
“Mawalang-galang na po, Donya Imelda,” pagputol ni General Bautista habang humahakbang pasulong. “Ang nanay ni Ma’am Elena ay ang nag-iisang anak ni Don Teodoro Zobel na naglayas dalawampung taon na ang nakakaraan dahil sa pag-ibig. Si Ma’am Elena ang lehitimong tagapagmana ng korona ng Zobel. At sa puntong ito, ang mansyong tinitirhan niyo? Binili na namin ang titulo nito sa auction kanina lang.”
Biglang namutla si Vanessa, ang babaeng ipinalit sa akin ni Ricardo. “Wait… kung Zobel siya… ibig sabihin, siya na ang boss ng Daddy ko?”
“Eksakto,” sabi ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanila. “At Vanessa, narinig ko ang tawag ng Daddy mo kanina. Tinanggal na siya sa pwesto dahil sa pakikipagsabwatan sa pamilya Villanueva para itago ang mga utang niyo. Wala na kayong trucking company. Wala na kayong pera. At higit sa lahat, wala na kayong dignidad.”
Napaluhod si Ricardo sa putikan. “Elena, patawarin mo ako! Hindi ko alam! Pinilit lang ako ni Mommy! Mahal kita, alam mo ‘yan! Balikan mo ako, para sa anak natin!”
Tumingin ako sa kanya nang may halong awa at pandidiri. “Noong umiiyak ako sa ulan at nagmamakaawang patuluyin ang anak mong may lagnat, nasaan ang pagmamahal mo? Noong hinahawakan mo ang kamay ni Vanessa habang pinalalayas mo ako, naisip mo ba si Liza?”
“Elena, anak…” singit ni Donya Imelda, biglang nagbago ang tono ng boses, naging malambing at mapanuyo. “Mag-pamilya tayo. Isang pagkakamali lang ang lahat. Halika, pumasok kayo sa loob, lulutuan kita ng paborito mo—”
“Huwag mo akong matawag-tawag na anak,” putol ko sa kanya. “Dahil ang ‘salot’ na sinasabi mo ay siya na ngayong magpapasya kung saang kalsada kayo matutulog ngayong gabi.”
Ang Pagbawi sa Mansyon
Inutos ko sa mga sheriff na ituloy ang paglalabas ng kanilang mga gamit. Isa-isang itinapon sa labas ang mga mamahaling sofa, ang mga painting na ipinagmamalaki ni Donya Imelda, at ang mga designer bags na galing naman sa perang ninakaw nila sa mga empleyado ng kumpanya nila.
“General Bautista,” tawag ko.
“Yes, Ma’am?”
“Ipa-lock ang lahat ng pinto. Bukas na bukas din, ipagiba ang mansyong ito. Ayokong may matira pang alaala ng pamilyang ito sa lupang ito. Gagawa tayo rito ng isang charity hospital para sa mga batang sakitin at mahihirap—ang mga taong tinawag nilang ‘salot’.”
Napahagulgol si Donya Imelda. Si Ricardo naman ay parang baliw na sinusubukang abutin ang laylayan ng coat ko, pero mabilis siyang hinarangan ng mga bodyguard.
“Vanessa, halika na! Tulungan mo kami!” sigaw ni Ricardo sa kanyang kasintahan.
Ngunit si Vanessa ay mabilis na tumakbo palayo, sumakay sa isang taxi at iniwan ang mga Villanueva sa gitna ng kahihiyan. Ang “pag-ibig” na binuo sa pera ay gumuho rin dahil sa pera.
Ang Bagong Bukas ng mga Zobel
Pumasok ako muli sa SUV at tiningnan ang aking anak na si Liza. Ang kanyang lagnat ay tuluyan nang bumaba, at ang kanyang pisngi ay nagsisimula nang bumalik ang kulay.
“Ma’am, saan po tayo pupunta?” tanong ng driver.
“Sa Zobel Heritage Hotel,” sagot ko. “Doon tayo magpapalipas ng gabi habang inihahanda ang aking upuan sa Board of Directors. At General?”
“Po?”
“Siguraduhin mong walang bangko sa buong Pilipinas ang magpapahiram ng kahit isang sentimo sa pamilya Villanueva. Gusto kong maranasan nila ang pakiramdam ng maglakad sa ulan nang walang kasiguraduhan kung saan kukuha ng susunod na kakainin.”
Habang umaandar ang sasakyan palayo sa mansyong dati kong naging kulungan, nakita ko sa side mirror ang imahe ni Ricardo at Donya Imelda na nakaupo sa tabi ng kalsada, yakap ang kanilang mga basang maleta sa ilalim ng ulan.
Ang ulan na dati ay simbolo ng aking pagdurusa ay siya na ngayong naghugas sa lahat ng sakit ng nakaraan. Ako si Elena Zobel, at ang aking paghihiganti ay hindi pa tapos—ito ay simula pa lamang ng aking pamumuno.