Pinagtatawanan ako ng mga dati kong kaklase nang makita nilang bumaba ako sa isang luma at karag-karag na jeepney papunta sa aming reunion sa isang 5-star hotel. “Junjun, delivery boy ka pa rin ba pagkatapos ng sampung taon, tingnan mo nga yang suot mong mumurahin,” pangungutya ng mayaman naming class president habang nagtatawanan ang lahat. Nanatili lang akong tahimik at nakangiti habang nagyayabang sila tungkol sa kanilang mga mamahaling kotse, hanggang sa ang mismong General Manager ng hotel ay yumukod sa akin at tinawag akong “Chairman”.

Pinagtatawanan ako ng mga dati kong kaklase nang makita nilang bumaba ako sa isang luma at karag-karag na jeepney papunta sa aming reunion sa isang 5-star hotel. “Junjun, delivery boy ka pa rin ba pagkatapos ng sampung taon, tingnan mo nga yang suot mong mumurahin,” pangungutya ng mayaman naming class president habang nagtatawanan ang lahat. Nanatili lang akong tahimik at nakangiti habang nagyayabang sila tungkol sa kanilang mga mamahaling kotse, hanggang sa ang mismong General Manager ng hotel ay yumukod sa akin at tinawag akong “Chairman”.
“Uy, Junjun! Akala ko hindi ka makakarating. Baka kasi wala kang pambayad sa entrance fee natin na 5,000 pesos,” sabi ni Ricardo, ang mayabang naming batchmate na ngayon ay may-ari na raw ng isang maliit na construction firm.
Nagsuot lang ako ng simpleng t-shirt at maong. Sa paligid ko, ang mga kababaihan tulad ni Cynthia ay nagpapakitang-gilas ng kanilang mga pekeng Hermes bag.
“Hayaan niyo na si Junjun. At least, marangal ang trabaho niya kahit amoy kalsada,” dagdag ni Cynthia sabay takip ng ilong. Nagtawanan ang buong mesa.
Buong gabi, ginawa akong katatawanan. Pinag-uusapan nila ang kanilang mga bakasyon sa Europe at ang mga bago nilang kumpanya. Ako? Tagapakinig lang habang kumakain ng steak na tila hindi nila alam na ako ang nag-approve ng supplier.
Biglang pumasok ang General Manager ng hotel na si Mr. Santos, kasama ang ilang security officers. Mukhang may importante silang hinahanap.
“Mr. Santos! Dito po!” kaway ni Ricardo. “Gusto ko lang magreklamo, bakit hinahayaan niyo ang mga taong hindi disente ang suot dito sa ballroom?” sabay turo sa akin.
Tumigil si Mr. Santos sa tapat namin. Pero imbis na paalisin ako, bigla siyang yumuko nang 90 degrees sa harap ko. Nanahimik ang buong silid. Ang ingay ng mga kubyertos ay biglang nawala.
“Magandang gabi po, Chairman Juanito Valeriano. Pasensya na po, hindi namin alam na nandito na kayo. Kanina pa po naghihintay ang mga Board of Directors sa penthouse para sa contract signing ng bagong resort,” sabi ni Mr. Santos nang may matinding paggalang.
Nabitawan ni Ricardo ang kanyang baso ng alak. Namutla si Cynthia.
“Chairman? Juanito Valeriano? Ang may-ari ng V-Global Group?!” gulat na tanong ni Ricardo, nanginginig ang boses.
Tumayo ako at inayos ang aking t-shirt. Tiningnan ko sila isa-isa—ang mga taong kanina lang ay itinuturing akong basura.
“Ricardo, narinig ko na nag-apply ang kumpanya mo para sa sub-contract ng bago naming hotel project,” sabi ko sa isang kalmadong boses.
Dali-daling lumapit si Ricardo at pilit na ngumiti. “Ah, oo, Junjun… I mean, Sir Juanito! Alam mo naman, magkaibigan tayo simula high school, ‘di ba?”
Ngumiti ako nang tipid at kinuha ang aking cellphone. May tinawagan akong isang tao habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata.

Ang Hatol ng Chairman

“Hello, Atty. Mendoza? Pakitingnan ang bid ng R.S. Construction para sa Horizon Resort project. I-reject mo agad,” sabi ko sa telepono habang hindi inaalis ang tingin kay Ricardo. “At ilagay mo sila sa blacklist ng V-Global. Hindi natin kailangan ng mga partner na mas inuuna ang yabang kaysa sa karakter.”

Nalaglag ang panga ni Ricardo. Ang kumpanyang pinaghirapan niya ng limang taon ay nakadepende sa proyektong iyon para hindi malugi. “Junjun… Sir! Pakiusap, huwag naman ganyan! Nagbibiruan lang tayo kanina, ‘di ba? Alam mo namang ganoon talaga tayo noong high school!”

Hindi ko siya pinansin. Lumingon ako kay Cynthia na kanina ay halos takpan ang ilong dahil sa “amoy kalsada” ko. Ngayon, pilit siyang nag-aayos ng buhok at sinusubukang lumapit sa akin nang may malambing na ngiti.

“Juanito, akala ko ba ay naghihirap ka? Bakit hindi mo sinabi agad? Sana ay hindi tayo nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan,” ani Cynthia habang hinahawakan ang braso ko.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya. “Cynthia, ang amoy ng kalsada ay nawawala sa paliligo. Pero ang amoy ng masamang ugali, kahit anong mamahaling pabango ang gamitin mo, hinding-hindi mo maitatago. By the way, ang bag mo? Maganda sana, kaya lang, ang supplier ng Hermes sa bansa ay subsidiary ng kumpanya ko. Alam ko kung alin ang original at kung alin ang galing sa bangketa.”

Advertisements

Namula si Cynthia sa hiya at mabilis na napaatras. Ang buong ballroom na kanina ay puno ng tawanan ay binalot ng tensyon. Ang mga dating kaklase namin na nakisali sa panunukso ay kanya-kanyang iwas ng tingin, tila gustong magpalamon sa lupa.

Ang Pagbisita sa Penthouse

Humarap ako kay Mr. Santos. “Pasensya na, Mr. Santos. Ituloy na natin ang pagpupulong sa penthouse. Ayoko nang magtagal sa lugar na puno ng plastik.”

“Masusunod po, Chairman,” sagot ni Mr. Santos. “Security, pakisiguradong walang susunod o mang-iistorbo sa Chairman.”

Habang naglalakad ako patungo sa elevator, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko ang aming dating Class President na siyang pasimuno ng pangungutya. Nakatayo lang siya roon, hawak ang kanyang susi ng BMW, na tila biglang naging laruang kotse na lang sa paningin ng lahat kumpara sa kapangyarihang ipinakita ko.

“Para sa inyong lahat,” malakas kong sabi na umalingawngaw sa hall. “Ang 5,000 pesos na entrance fee? Binayaran ko na ang buong gabi para sa batch na ito. Ituring niyo itong huling regalo mula sa ‘delivery boy’ na pinagtawanan niyo. Enjoy your meal, dahil bukas, marami sa inyo ang makakatanggap ng tawag mula sa bangko dahil sa mga utang niyo sa V-Global.”

Ang Katotohanan sa Likod ng Jeepney

Pagpasok sa elevator, huminga ako nang malalim. Ang totoo, sumakay ako ng jeepney hindi dahil naghihirap ako, kundi dahil iyon ang huling hiling ng tatay ko bago siya pumanaw—ang huwag kalimutan ang pinanggalingan. Ang tatay ko ang dating driver ng jeepney na iyon na pinagsumikapan niyang mabili hanggang sa makapagtayo siya ng maliit na talyer, na kalaunan ay naging V-Global Group.

Sa penthouse, naghihintay ang mga banyagang investors. Pagkakita sa akin, tumayo silang lahat bilang paggalang. Naupo ako sa gitna ng mesa at binuksan ang folder ng kontrata.

“Simulan na natin,” sabi ko.

Matapos ang dalawang oras na negosasyon, nakuha ko ang deal na nagkakahalaga ng bilyon-bilyon. Habang nakatingin ako sa glass wall ng penthouse, tanaw ang ilaw ng Maynila, pumasok si Mr. Santos.

“Chairman, may mga tao pong naghihintay sa baba. Sila Ricardo at Cynthia po, ayaw umalis. Gusto raw po nilang humingi ng tawad nang personal,” ulat ni Mr. Santos.

Ngumiti ako nang mapait. “Sabihin mo sa kanila, ang Chairman ay wala nang oras para sa mga taong nakikita lang ang halaga ng isang tao base sa suot nito. At Mr. Santos, pakisabi kay Ricardo na kukunin ko na rin ang construction firm niya. Ipa-buyout mo sa market value. Gawin nating storage room ng mga lumang gamit ng hotel ang opisina niya.”

“Copy, Chairman.”

Ang Pag-uwi

Lumabas ako ng hotel hindi gamit ang limousine na inihanda para sa akin. Naglakad ako palabas ng gate at nakita ang lumang jeepney ng tatay ko na nakaparada pa rin sa gilid. Ang driver nito, si Mang Isko na dati naming mekaniko, ay ngumiti sa akin.

“Sir Juanito, uwi na po tayo?” tanong niya.

“Oho, Mang Isko. Sa mansyon po tayo,” sagot ko habang sumasakay sa backseat.

Habang umaandar ang jeepney, nadaanan namin ang grupo nina Ricardo na palabas na rin ng hotel. Nakita ko ang kanilang mga mukha—puno ng panghihinayang, takot, at inggit. Alam nila na sa gabing iyon, hindi lang ang pagkakaibigan ang nawala sa kanila, kundi ang pagkakataong maging bahagi ng isang imperyo dahil lang sa kanilang kamangmangan.

Ang putik sa gulong ng jeepney ay tumalsik sa gilid ng kanilang mga mamahaling sapatos. Isang paalala na kahit gaano ka kataas, ang lupa ay laging nandoon para paalalahanan ka kung sino ka talaga.

Ngumiti ako at ipinikit ang aking mga mata. Tapos na ang reunion. At bukas, ang bagong mundo ay gigising sa ilalim ng pamumuno ni Juanito Valeriano—ang Chairman na marunong sumakay ng jeepney, pero kayang bumili ng buong lungsod.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *