
Ang Hatol ng Chairman
“Hello, Atty. Mendoza? Pakitingnan ang bid ng R.S. Construction para sa Horizon Resort project. I-reject mo agad,” sabi ko sa telepono habang hindi inaalis ang tingin kay Ricardo. “At ilagay mo sila sa blacklist ng V-Global. Hindi natin kailangan ng mga partner na mas inuuna ang yabang kaysa sa karakter.”
Nalaglag ang panga ni Ricardo. Ang kumpanyang pinaghirapan niya ng limang taon ay nakadepende sa proyektong iyon para hindi malugi. “Junjun… Sir! Pakiusap, huwag naman ganyan! Nagbibiruan lang tayo kanina, ‘di ba? Alam mo namang ganoon talaga tayo noong high school!”
Hindi ko siya pinansin. Lumingon ako kay Cynthia na kanina ay halos takpan ang ilong dahil sa “amoy kalsada” ko. Ngayon, pilit siyang nag-aayos ng buhok at sinusubukang lumapit sa akin nang may malambing na ngiti.
“Juanito, akala ko ba ay naghihirap ka? Bakit hindi mo sinabi agad? Sana ay hindi tayo nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan,” ani Cynthia habang hinahawakan ang braso ko.
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya. “Cynthia, ang amoy ng kalsada ay nawawala sa paliligo. Pero ang amoy ng masamang ugali, kahit anong mamahaling pabango ang gamitin mo, hinding-hindi mo maitatago. By the way, ang bag mo? Maganda sana, kaya lang, ang supplier ng Hermes sa bansa ay subsidiary ng kumpanya ko. Alam ko kung alin ang original at kung alin ang galing sa bangketa.”
Namula si Cynthia sa hiya at mabilis na napaatras. Ang buong ballroom na kanina ay puno ng tawanan ay binalot ng tensyon. Ang mga dating kaklase namin na nakisali sa panunukso ay kanya-kanyang iwas ng tingin, tila gustong magpalamon sa lupa.
Ang Pagbisita sa Penthouse
Humarap ako kay Mr. Santos. “Pasensya na, Mr. Santos. Ituloy na natin ang pagpupulong sa penthouse. Ayoko nang magtagal sa lugar na puno ng plastik.”
“Masusunod po, Chairman,” sagot ni Mr. Santos. “Security, pakisiguradong walang susunod o mang-iistorbo sa Chairman.”
Habang naglalakad ako patungo sa elevator, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko ang aming dating Class President na siyang pasimuno ng pangungutya. Nakatayo lang siya roon, hawak ang kanyang susi ng BMW, na tila biglang naging laruang kotse na lang sa paningin ng lahat kumpara sa kapangyarihang ipinakita ko.
“Para sa inyong lahat,” malakas kong sabi na umalingawngaw sa hall. “Ang 5,000 pesos na entrance fee? Binayaran ko na ang buong gabi para sa batch na ito. Ituring niyo itong huling regalo mula sa ‘delivery boy’ na pinagtawanan niyo. Enjoy your meal, dahil bukas, marami sa inyo ang makakatanggap ng tawag mula sa bangko dahil sa mga utang niyo sa V-Global.”
Ang Katotohanan sa Likod ng Jeepney
Pagpasok sa elevator, huminga ako nang malalim. Ang totoo, sumakay ako ng jeepney hindi dahil naghihirap ako, kundi dahil iyon ang huling hiling ng tatay ko bago siya pumanaw—ang huwag kalimutan ang pinanggalingan. Ang tatay ko ang dating driver ng jeepney na iyon na pinagsumikapan niyang mabili hanggang sa makapagtayo siya ng maliit na talyer, na kalaunan ay naging V-Global Group.
Sa penthouse, naghihintay ang mga banyagang investors. Pagkakita sa akin, tumayo silang lahat bilang paggalang. Naupo ako sa gitna ng mesa at binuksan ang folder ng kontrata.
“Simulan na natin,” sabi ko.
Matapos ang dalawang oras na negosasyon, nakuha ko ang deal na nagkakahalaga ng bilyon-bilyon. Habang nakatingin ako sa glass wall ng penthouse, tanaw ang ilaw ng Maynila, pumasok si Mr. Santos.
“Chairman, may mga tao pong naghihintay sa baba. Sila Ricardo at Cynthia po, ayaw umalis. Gusto raw po nilang humingi ng tawad nang personal,” ulat ni Mr. Santos.
Ngumiti ako nang mapait. “Sabihin mo sa kanila, ang Chairman ay wala nang oras para sa mga taong nakikita lang ang halaga ng isang tao base sa suot nito. At Mr. Santos, pakisabi kay Ricardo na kukunin ko na rin ang construction firm niya. Ipa-buyout mo sa market value. Gawin nating storage room ng mga lumang gamit ng hotel ang opisina niya.”
“Copy, Chairman.”
Ang Pag-uwi
Lumabas ako ng hotel hindi gamit ang limousine na inihanda para sa akin. Naglakad ako palabas ng gate at nakita ang lumang jeepney ng tatay ko na nakaparada pa rin sa gilid. Ang driver nito, si Mang Isko na dati naming mekaniko, ay ngumiti sa akin.
“Sir Juanito, uwi na po tayo?” tanong niya.
“Oho, Mang Isko. Sa mansyon po tayo,” sagot ko habang sumasakay sa backseat.
Habang umaandar ang jeepney, nadaanan namin ang grupo nina Ricardo na palabas na rin ng hotel. Nakita ko ang kanilang mga mukha—puno ng panghihinayang, takot, at inggit. Alam nila na sa gabing iyon, hindi lang ang pagkakaibigan ang nawala sa kanila, kundi ang pagkakataong maging bahagi ng isang imperyo dahil lang sa kanilang kamangmangan.
Ang putik sa gulong ng jeepney ay tumalsik sa gilid ng kanilang mga mamahaling sapatos. Isang paalala na kahit gaano ka kataas, ang lupa ay laging nandoon para paalalahanan ka kung sino ka talaga.
Ngumiti ako at ipinikit ang aking mga mata. Tapos na ang reunion. At bukas, ang bagong mundo ay gigising sa ilalim ng pamumuno ni Juanito Valeriano—ang Chairman na marunong sumakay ng jeepney, pero kayang bumili ng buong lungsod.