
“Angelo,” simula ko habang dahan-dahang lumalakad palapit sa kanya, ang bawat tunog ng aking stiletto sa marmol na sahig ay tila hatol ng kamatayan sa kanilang pandinig. “Akala mo ba ay si Samantha ang magliligtas sa kumpanya niyo? Akala mo ba ang ‘koneksyon’ na ipinagmamalaki niya ay sapat para tapatan ang kapangyarihan ng mga Santillan?”
Pinitik ko ang aking mga daliri. Ang projector sa likod ko ay nagpakita ng mga bank statement at mga lihim na kontrata. Nanlaki ang mga mata ni Samantha. Ang kanyang mapagkunwaring senyora na anyo ay biglang gumuho.
“Ang ‘mayaman’ na tagapagmana na ipinalit niyo sa akin? Siya ay baon sa utang sa labas ng bansa,” deklara ko sa harap ng lahat ng mga panauhin. “Ginamit niya lang ang pamilya Del Fierro para makakuha ng loan sa bangko ng lolo ko. Sa madaling salita, Angelo, ipinagpalit mo ang iyong asawa at anak sa isang babaeng mas mahirap pa sa daga.”
Isang kolektibong singhap ang narinig sa buong ballroom. Si Donya Victoria ay napahawak sa kanyang dibdib, ang kanyang mukha ay kasingputi na ng kanyang perlas na kuwintas.
“Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan mo lang ako dahil iniwan ka ni Angelo!” sigaw ni Samantha, pero nanginginig ang kanyang boses.
“Talaga?” Ngumiti ako nang napakatamis. “Attorney Mendoza, paki-abot ang freeze order.”
Lumapit ang aking abogado at iniabot ang dokumento kay Angelo. “Mr. Del Fierro, dahil sa default ng inyong mga bayad at sa napatunayang fraud sa inyong collateral, ang lahat ng ari-arian ng pamilya Del Fierro—mula sa mansyong tinitirhan niyo hanggang sa mga kotseng minamaneho niyo—ay kumpiskado na ng Santillan Group simula sa segundong ito.”
Ang Pagbagsak ng mga Mapagmataas
“Maya… Maria… parang awa mo na,” lumapit si Angelo, susubukan sanang hawakan ang aking kamay pero agad siyang hinarang ng dalawa kong bodyguard. “Nagkamali ako. Pinilit lang ako ni Mama! Alam mong ikaw lang ang mahal ko. Kumusta ang anak natin? Gusto ko siyang makita.”
Tumingin ako sa kanya nang may matinding pandidiri. “Anak natin? Noong gabing itinapon niyo ako sa ulan, noong gabing sinabi niyo na pabigat ako at ang batang dinadala ko ay walang puwang sa pamilyang ito… doon mo tinapos ang karapatan mo bilang ama.”
Inilabas ko ang aking phone at ipinakita ang isang litrato—isang napakagandang sanggol na lalaki, natutulog nang mahimbing sa isang gintong kuna. “Ito si Gabriel Santillan. Siya ang tagapagmana ng buong imperyo ng mga Santillan. At hinding-hindi niya malalaman na ang kanyang biyolohikal na ama ay isang lalaking walang paninindigan at isang inang mapang-api.”
“Maya, anak…” singit ni Donya Victoria, pilit na lumalapit nang may pekeng ngiti at luha. “Patawarin mo kami. Nadala lang kami ng emosyon noon. Isipin mo ang kapakanan ng bata, kailangan niya ng lola…”
“Donya Victoria,” putol ko sa kanya. “Ang lola na tinutukoy niyo ay ang babaeng dumura sa lupa noong nagmamakaawa ako para sa silong? Ang babaeng tumawa habang nababasa ako ng ulan? Huwag kayong mag-alala, hindi ko kayo itatapon sa kalsada gaya ng ginawa niyo sa akin.”
Nakahinga nang maluwag ang matanda, pero panandalian lang iyon.
“Dadalhin ko kayo sa korte,” dugtong ko. “Ipapahabol ko ang bawat sentimong ninakaw niyo sa kumpanya sa pamamagitan ng creative accounting. Pagkatapos niyo sa mansyon, sa kulungan ang tuloy niyo.”
Ang Huling Paghuhukom
Sa isang iglap, pumasok ang mga pulis sa ballroom. Ang party na dapat ay selebrasyon ng tagumpay ng mga Del Fierro ay naging eksena ng kanilang pag-aresto. Si Samantha ay mabilis na nagtangkang tumakas sa backdoor pero agad siyang nahuli ng mga awtoridad dahil sa kasong estafa at falsification of documents.
Si Angelo ay naiwang nakaluhod sa sahig, umiiyak at nagsisisi. Si Donya Victoria naman ay tuluyan nang hinimatay nang makita ang mga pormal na foreclosure notices na idinidikit sa mga dingding ng kanilang mansyon.
Lumapit sa akin si Don Eduardo at inakbayan ako. “Proud of you, Maria Isabella. Ipinakita mo sa kanila na ang isang Santillan ay hindi marunong sumuko, lalo na kung ang dangal ang nakataya.”
“Salamat, Dad,” sagot ko. “Salamat dahil naniwala ka sa akin kahit noong pinili kong mamuhay nang simple para sa pag-ibig.”
“Ang pag-ibig na walang respeto ay hindi pag-ibig, anak. Aral na iyon para sa iyo,” payo ng aking ama.
Ang Bagong Bukas
Habang pasakay ako sa aking Rolls-Royce, lumingon ako sa huling pagkakataon sa mansyong naging kulungan ko sa loob ng dalawang taon. Nakita ko si Angelo na hila-hila ng mga pulis, nakatingin sa akin nang may huling pag-asa, pero tinalikuran ko na siya nang tuluyan.
Pagdating ko sa aming penthouse, dinala sa akin ng nurse si Baby Gabriel. Binuhat ko siya at hinalikan sa noo.
“Huwag kang mag-alala, anak,” bulong ko. “Wala nang mananakit sa atin. Ang buong mundo ay nasa paanan mo na, at hindi mo na kailangang dumaan sa ulan para lang makahanap ng pagmamahal.”
Kinabukasan, ang balita sa lahat ng pahayagan ay ang pagbagsak ng mga Del Fierro at ang paglitaw ng tunay na reyna ng Santillan Group. Pero para sa akin, hindi lang ito tungkol sa pera o kumpanya. Ito ay tungkol sa isang inang tumayo para sa kanyang anak, at isang babaeng nahanap ang kanyang tunay na halaga sa gitna ng unos.
Naka-upo ako sa aking opisina nang kumatok ang aking secretary.
“Ma’am, may isang package pong dumating para sa inyo. Mula po sa isang hindi kilalang sender.”
Binuksan ko ang kahon. Sa loob nito ay ang aking luma at kupas na uniporme bilang waitress, pero may kasama itong isang sulat na may disenyong ginto:
“Congratulations on your victory, Isabella. But the game in the business world is just beginning. See you at the summit.”
Napakunot ang noo ko. Mukhang may mas malaking palaisipan pa akong kailangang harapin.