
Ang taong bumaba mula sa makintab na itim na Mercedes-Benz ay walang iba kundi si Mateo Valderama, ang kaisa-isang lalaking minahal ko noong kolehiyo ngunit tinalikuran ako dahil sa utos ng kanyang pamilya. Si Mateo, na ngayon ay isa nang tanyag na abogado at ang head ng legal department ng mga Pascual.
Nanigas si Mateo nang makita niya akong nakatayo sa gitna ng engrandeng hagdanan, hindi na bilang ang katulong na nakayuko, kundi bilang ang babaeng may hawak ng kanilang kapalaran. Ang kanyang mga mata ay naglakbay mula sa aking basang uniporme tungo sa mamahaling blazer na suot ko na ngayon.
“Alana?” bulong niya, ang boses ay puno ng pagsisisi at gulat. “Ikaw… ikaw ang bagong President ng Villar International?”
Hindi ko siya sinagot nang may emosyon. Tumingin ako sa aking secretary, si Marcus. “Marcus, kasama ba ang pangalan ni Atty. Valderama sa mga kakasuhan natin ng conspiracy to defraud sa ilalim ng Pascual Retail Group?”
Yumukod si Marcus. “Opo, Madam President. Siya ang nag-ayos ng mga pekeng dokumento para mailipat ang pondo ng lolo ninyo sa mga personal na account ni Donya Corazon.”
Ang Pagbagsak ng mga Mapang-api
Lalong namutla si Mateo. Humakbang siya palapit, ngunit agad siyang hinarang ng dalawa kong security guards. “Alana, makinig ka. Ginawa ko lang ‘yun dahil binalaan ako ni Donya Corazon na papatayin nila ang career ko! Hindi ko alam na ikaw ang hinahanap nilang apo ni Don Villar!”
“At kung hindi ako ang apo ni Don Villar, Mateo? Kung mananatili lang akong isang hamak na katulong na nagmamakaawa para sa buhay ng nanay ko, itutuloy mo pa rin ba ang panloloko niyo?” Malamig ang boses ko, kasinglamig ng tubig na isinaboy sa akin ni Corazon kanina. “Ang pagkatao mo ay nasusukat sa kung paano mo ituring ang mga taong wala namang maibibigay sa iyo. At sa puntong iyon, pare-pareho kayong bagsak.”
Sa gilid, si Donya Corazon ay naglululundag sa galit habang pilit na pinipigilan ng mga pulis. “Hindi niyo pwedeng gawin ito! Ang mansyong ito ay sa akin! Pinaghirapan ko ito!”
“Pinaghirapan?” Tumawa ako nang mapait. “Binili ang lupang ito gamit ang perang ninakaw niyo sa pension fund ng mga empleyado ng Villar International noong 2018. Ang bawat marmol dito ay may bahid ng dugo at pawis ng mga taong pinagkaitan niyo ng benepisyo. Ngayon, ibabalik ko lang ang lahat sa nararapat na may-ari.”
“Jarred!” sigaw ni Corazon sa kanyang anak. “Gawin mo ang paraan! Tawagan mo ang mga koneksyon natin sa gobyerno!”
Ngunit si Jarred ay nakatulala lang sa hospital bill na nasa sahig. Ang lalaking kanina lang ay parang hari kung umasta ay mukhang basang sisiw na ngayon. Alam niyang sa isang iglap, ang lahat ng “koneksyon” nila ay tatalikod sa kanila dahil walang gustong kumampi sa isang lumulubog na barko—lalo na kung ang bumabangga rito ay ang nag-iisang Alana Sy-Villar.
Ang Paghihiganti ni Alana
Inutusan ko ang mga tauhan ko na simulan na ang pag-aalis ng mga gamit ng mga Pascual. “Lahat ng alahas, kotse, at mamahaling kagamitan na binili gamit ang nakaw na pondo ay kumpiskado. Iwanan niyo lang sa kanila ang mga damit na suot nila ngayon.”
“Alana, maawa ka!” pagmamakaawa ni Corazon habang kinakaladkad siya palabas ng gate. “Saan kami pupunta? Wala kaming matutuluyan!”
“Mayroon akong inihandang lugar para sa inyo,” sabi ko habang sumasakay sa aking sariling sasakyan. “Isang maliit na apartment sa tapat ng ospital kung saan niyo muntik nang hayaang mamatay ang nanay ko. Doon, mararanasan niyo kung paano mabuhay sa barya-baryang ‘punching bag’ fee na ipinagmamalaki ni Jarred.”
Pag-alis ng mga pulis at ng pamilya Pascual, naiwan si Mateo sa tapat ng gate. Nakatingin siya sa akin, naghihintay ng kahit kaunting habag.
“Alana… mahal pa rin kita,” sabi niya, isang desperadong pagtatangka na makuha ang loob ko.
Tumingin ako sa kanya sa huling pagkakataon. “Mateo, ang pag-ibig ay hindi sapat na dahilan para maging kriminal. At ang Alana na minahal mo? Pinatay niyo na siya noong araw na tinalikuran mo siya para sa pera. Ngayon, ang kaharap mo ay ang babaeng sisiguro na bawat sentimong ninakaw niyo ay maibabalik sa mga mahihirap.”
Isinara ko ang bintana ng aking sasakyan.
Isang Bagong Simula
Pagdating ko sa ospital, ang aking nanay ay gising na at nasa isang pribadong suite na inihanda ko bago pa ang takeover. Wala na ang luma at punit kong damit; suot ko na ang isang eleganteng sutla.
“Lana… anak, anong nangyari?” tanong niya, nagtataka sa biglang pagbabago ng aming paligid.
Hinawakan ko ang kanyang kamay. “Tapos na ang pagtatago natin, Nay. Hindi na tayo muling luluhod sa paanan ng sinuman. Ang pamilya Villar ay buo na muli, at ang mga taong umapi sa atin? Sila naman ang matututong lumuhod sa batas.”
Ngunit habang tinitingnan ko ang balita sa TV tungkol sa pagbagsak ng Pascual Group, isang mensahe ang pumasok sa aking smartwatch mula sa isang hindi kilalang numero:
“Huwag kang masyadong magdiwang, Alana. Ang mga Pascual ay simula pa lang. Hindi mo ba itatanong kung sino ang nag-utos sa kanila na ipagpalit ang sanggol ng mga Villar 25 taon na ang nakakaraan?”
Nanlamig ang buong katawan ko. Ang imbestigasyon ko ay hindi pa pala tapos. May mas malaking kalaban pa na nagtatago sa dilim—isang taong mas malapit sa akin kaysa sa inaakala ko.