“Clara, inumin mo na itong herbal tea na ginawa ko para sa iyo. Para maging matalino ang apo ko,” sabi ni Donya Imelda habang may mapanlinlang na ngiti sa labi.
“Salamat po, Ma. Ang swerte ko talaga sa inyo,” sagot ko habang pilit na nagpapasalamat, kahit na nandidiri ako sa loob-loob ko.
Pagkaalis niya, pumasok ang asawa kong si Anton. “Mahal, pirmahan mo na rin itong mga documents para sa renovation ng resort sa Boracay. Para hindi ka na maabala kapag nanganak ka na.”
Tiningnan ko ang mga papel. Hindi ito renovation papers, kundi isang deed of donation na inililipat ang lahat ng ari-arian ko sa pangalan niya.
“Sige, Anton. Pirpirmahan ko ito bukas pagkatapos nating kumain sa labas,” sabi ko nang may malamig na tingin.
Kinagabihan, habang akala nila ay tulog na ako, narinig ko silang nag-aaway sa sala dahil sa laki ng utang ni Anton sa sugal. “Kailangan na nating matapos ang plano, Ma! Hinahabol na ako ng mga creditors!” sigaw ni Anton.
Kinabukasan, imbes na sa restaurant, dinala ko sila sa opisina ng aking abogado. Doon ay naghihintay ang hardinero naming si Mang Jose, na ngayon ay naka-uniporme na ng pulis.

“Anong ibig sabihin nito, Clara? Bakit tayo nandito?” nauutal na tanong ni Anton.
“Ito ang dulo ng plano niyo, Anton. Lahat ng usapan niyo tungkol sa paglason sa akin at sa pagkuha ng mana ko ay narekord na ni Mang Jose,” sabi ko habang inilalabas ang aking tablet.
Namutla si Donya Imelda. “Clara, nagkakamali ka! Mahal ka namin!”
“Mahal niyo ang pera ko, pero hindi ang pagkatao ko,” sagot ko. “At tungkol sa resort sa Boracay? Hindi niyo na iyon makukuha dahil naibenta ko na iyon sa gobyerno bilang protected area kaninang umaga.”
Habang pinu-posasan sila ng mga pulis, lumapit ako kay Anton at ibinulong ang huling alas ko.
“At Anton… yung gamot na ibinibigay niyo sa akin? Pinagpalit ko rin ang mga bote natin. Ikaw ang uminom ng gamot na ‘yun sa kape mo kaninang umaga… kaya huwag kang magtataka kung bakit nakakakita ka na ng mga bagay na hindi totoo ngayon…”
Narito ang pagpapatuloy ng iyong kuwento:
Ang Simula ng Pagguho
Ang mukha ni Anton ay biglang nagbago. Ang kaniyang mga balintataw ay lumaki at ang kaniyang pawis ay nagsimulang tumulo nang malamig. Tumingin siya sa kaniyang mga kamay, na tila ba ang mga ito ay unti-unting naglalaho o nagbabago ng anyo.
“Clara… anong ginawa mo?” bulong niya, ang boses ay puno ng panginginig. “Ma… bakit ang daming insekto sa dingding?”
Napasinghap si Donya Imelda. “Anton! Walang insekto rito! Clara, anong kamandag ang ipinainom mo sa anak ko?!”
“Hindi iyon kamandag, Ma,” kalmado kong sagot habang nauupo sa tapat nila, komportable sa aking silya. “Iyon ay ang mismong ‘herbal mixture’ na ibinibigay niyo sa akin gabi-gabi. Ang sabi ng laboratoryo, ito ay isang uri ng hallucinogen na nagdudulot ng matinding paranoia at disorientation. Akala niyo ba ay hindi ko napapansin ang kakaibang amoy ng tsaa niyo? Noong nakaraang linggo pa ako nagpapalit ng bote. Ang iniinom ko ay purong chamomile; ang iniinom niyo ni Anton… ay ang sarili ninyong lason.”
Ang Pagpasok ng Katotohanan
Si Mang Jose—o mas kilala ngayon bilang Senior Inspector Jose Garcia—ay lumapit sa mesa at inilatag ang isang folder na puno ng mga litrato at transaksyon.
“Anton, Imelda, hindi lang ito tungkol sa tangkang pagpatay at pagnanakaw ng mana,” sabi ni Inspector Garcia. “Nahanap na rin namin ang ugnayan niyo sa ilegal na bentahan ng mga pekeng dokumento sa labas ng bansa. Ang ‘resort renovation’ na sinasabi niyo? Isa lang iyong front para sa paglilinis ng pera o money laundering.”
“Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan niyo lang kami!” sigaw ni Donya Imelda, habang sinusubukang abutin ang kaniyang bag, ngunit mabilis siyang napigilan ng isa pang pulis.
“Huli na ang lahat, Ma,” sabi ko nang may halong pait. “Inubos niyo ang kumpanya ng tatay ko. Pinatay niyo siya sa sama ng loob, at ngayon, pati ang buhay ko at ng anak ko ay gusto ninyong isakripisyo para sa inyong mga utang sa sugal.”
Ang Deliryo ni Anton
Habang binabasa ang kanilang mga karapatan (Miranda Rights), biglang sumigaw si Anton. “Layuan niyo ako! Bakit kayo nagiging mga halimaw?! Clara! Tulungan mo ako, may apoy sa sahig!”
Nagsimula siyang gumapang sa sahig ng opisina, pilit na iniiwasan ang mga ‘apoy’ na kaniyang nakikita. Ang mga abogado at pulis ay tahimik na nanonood. Ito ang bunga ng kanilang kasamaan. Ang gamot na dapat ay dahan-dahang wawasak sa aking kaisipan para ideklara akong ‘insane’ at makuha nila ang aking ari-arian, ay siya ngayong bumubura sa katinuan ng aking asawa.
“Dalhin na sila sa ospital ng kulungan,” utos ni Inspector Garcia. “Kailangan silang matingnan ng doktor bago ang pormal na booking.”
Ang Pagbangon mula sa Abo
Nang maiwan akong mag-isa sa opisina kasama ang aking abogado, huminga ako nang malalim. Ang bigat sa aking dibdib na dinala ko sa loob ng dalawang taon ng pagsasama namin ni Anton ay tila naglaho na.
“Miss Clara, handa na po ang mga papeles para sa annulment,” sabi ni Atty. Santos. “Dahil sa mga ebidensyang nakuha natin, hindi na ito aabot ng matagal. At ang inyong mga ari-arian ay protektado na sa ilalim ng isang trust fund para sa inyong magiging anak.”
“Salamat, Atty,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana.
Hinaplos ko ang aking tiyan. “Anak, wala na silang magiging laban sa atin. Ang yaman ng lolo mo ay mananatili sa atin, at gagamitin natin ito para sa kabutihan, hindi para sa kasakiman.”
Ang Huling Pagbisita
Pagkalipas ng ilang linggo, binisita ko si Anton sa psychiatric ward ng kulungan. Nakaupo siya sa isang sulok, nakatitig sa kawalan at bumubulong ng mga salitang walang kahulugan. Ang kaniyang ina naman ay nasa kabilang selda, wala nang magarbong alahas at mamahaling damit—isang matandang babaeng puno ng pait.
Hindi ako pumasok. Pinanood ko lang sila mula sa likod ng salamin.
“Akala niyo ay mahina ako dahil ulila na ako,” bulong ko sa sarili ko. “Pero nakalimutan ninyo na ang isang sugatang leon ay mas lalong nagiging mapanganib.”
Iniwan ko ang lugar na iyon nang hindi lumilingon. Ang Boracay resort ay isa na ngayong marine sanctuary sa ilalim ng aking pangalan. Ang aking kumpanya ay muling bumabangon, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, ang tsaa na iniinom ko tuwing gabi ay wala nang halong takot—ito ay purong kapayapaan na lamang.