Apat na taon na ang nakalilipas, dalawampu’t anim ako. Pagod na maging “Ang Heiress, ” pagod sa mga kalalakihan na nakakakita ng isang walking bank account sa halip na isang tao, naramdaman kong naghihirap ako sa ilalim ng mga inaasahan at bigat ng dapat kong maging. Itinayo ng aking ama ang Vanguard Global mula sa ground up, at minana ko ito nang siya ay pumasa nang hindi inaasahan. Ngunit ang dumating sa pamana na iyon ay hindi lamang isang kapalaran; ito ay isang gilded hawla na palaging sinubukan ng mga tao na manipulahin.
Anim na buwan na ito mula nang maghiwalay ang diborsyo. Anim na buwan mula nang mai-label ako “ang nabigo na kasal ” o ang “walang laman na maybahay ” ng lipunan. Hindi ito ang pinakamasamang bagay sa mundo, ngunit sigurado na naramdaman ito nang ginugol mo ang iyong mga araw na nagtataka kung paano ka natapos dito. Nag-iisa.
Ang paanyaya ay dumating isang malamig na gabi, ang tinta sa mabibigat na cream cardstock. Hindi lamang ito isang paanyaya; ito ay isang pagsubok. Ang card ay naka-frame bilang isang sangay ng oliba, isang alay ng kapayapaan. Isang pakiusap mula kay Brendan — ang aking dating asawa — at ang kanyang ina, si Diane Morrison. Tinawag ako ni Brendan mga araw bago, nagtanong kung dadalo ako sa isang pagtitipon ng pamilya. Ang kanyang ina, si Diane, ay nais na “ilibing ang hatchet ” alang-alang sa sanggol. Ayon sa kanya, oras na tayo ay kumilos muli tulad ng isang pamilya.
Hindi ko maintindihan kung bakit nila ako gusto doon. Pagkatapos ng lahat, lagi nila akong ginagamot bilang isang tagalabas. Ngunit may inaasahan pa rin sa akin. Siguro ito ay mga hormone. Marahil ito ay napagtanto na malapit na akong maging isang ina. Siguro gusto ko lang makaramdam ng pagmamahal.
Tumayo ako bago ang aking pagmuni-muni sa chipped hallway mirror ng aking cramped rent apartment. Anim na buwan na buntis. Ang mga madilim na bilog na inukit sa ilalim ng aking mga mata, ang aking buhok ay hindi nag-aalinlangan, nakasuot ng damit na maternity na nakakita ng mas mahusay na mga araw. Ang imahe sa salamin ay isang malayong sigaw mula sa babaeng dati ko. Hindi na ako si Cassidy, ang tumataas na taga-disenyo na may malaking pangarap at isang maliwanag na hinaharap. Hindi, ngayon ako ay isang karikatura. Ang itinapon na dating asawa. Ang babaeng bumagsak sa ilalim ng bigat ng kanilang mga inaasahan.
Nagbuntong-hininga ako, namumula ang isang strand ng buhok mula sa aking mukha at hinawakan ang aking mga susi. Pumayag akong pumunta. Hindi dahil nais kong makasama roon, ngunit dahil, malalim, isang hangal na fragment ng aking puso ay inaasahan pa rin na ang pagdating ng aking anak ay maaaring matunaw ang permafrost ng kanilang mga kaluluwa.
Ang drive papunta sa estate sa Greenwich, Connecticut, ay isang malabo na mga alaala. Ang aking mga kamay ay nanginginig sa manibela ng aking batter na Honda, ang pamilyar na kalsada na nagbabalik sa akin sa isang oras na ako ay naging bahagi ng mundong iyon. Isang mundo ng mga marmol na foyer at extravagant na mga partido sa hapunan. Isang mundo na hindi ko pa kabilang, kahit gaano ko sinubukan na kumbinsihin ang aking sarili kung hindi man.
Habang humila ako hanggang sa ari-arian, naramdaman ko na ang bigat ng paghatol na pinipilit sa akin. Tumulong ako sa pagpopondo ng lugar na ito. Ang bawat marmol na slab sa foyer, bawat pinong palumpong sa hardin — Nag-sign off ako sa mga gastos na iyon. Ngunit sa kanila? Sa Morrisons? Ako lang si Cassidy. Ang batang babae mula sa “maling bahagi ng mga track. ” Ang isa na nabuntis at itinapon nang matapos ang bago.
Ang mabibigat na mga pintuan ng oak ay nakabukas nang bukas, at doon tumayo si Brendan. Hindi niya ako niyakap. Bahagya siyang sumulyap sa namamaga kong tiyan. Sa likuran niya, na nakatayo tulad ng isang multo sa sutla, ay si Jessica. Ang kapalit. Bata, kumikinang sa pagmamataas ng pagiging “bago at pinabuting ” babae. Ang kanyang kamay ay nagpahinga nang may posibilidad sa braso ni Brendan na parang inaangkin na niya siya.
Ang tinig ni Diane ay pinutol sa hangin tulad ng isang talim. “Oh, tingnan, dumating na ang kaso ng kawanggawa. At nakakakuha siya … napakalawak, hindi ba? ”
Hindi man lang ako nag-flinch. Isang buhay na pang-iinsulto mula sa kanya ang nagturo sa akin na. Ang pagtawa na sumunod lamang ay tila binibigyang diin ang katotohanan: ito ang aking pamilya ngayon.
Hindi ako kabilang dito.
Ang ina ni Brendan na si Diane, ay tumayo sa tabi ng fireplace, na may hawak na baso ng martini. “Sa palagay ko ang sariwang ani ay mahirap dumaan sa iyong … limitadong badyet, ” siya ay nag-sneered, nakatingin sa akin na parang ako ay isang charity case.
“Gusto lang namin kung ano ang pinakamahusay para sa sanggol, ” Idinagdag ni Brendan, iniiwasan ang aking tingin habang nakatuon siya sa kanyang alak. Hindi niya matugunan ang aking mga mata. Mas madaling magpanggap na wala ako doon.
Nararamdaman ko ang kanilang mga mata sa akin, tulad ng mga vulture na umiikot sa kanilang biktima. Ngunit may isang bagay na na-snap sa loob ko. Hindi lang ako ang babaeng itinapon nila. Hindi lang ako si Cassidy ang dating asawa, ang kabiguan. Mayroon akong isang anak na lalaki upang maprotektahan ngayon, at hindi ko hahayaan silang mapang-api ako sa pagsusumite.
Nagpapatuloy ang hapunan, at sa bawat kurso ng pagpasa, ang mga pang-iinsulto ay nakilala bilang pag-aalala. Ang pekeng pag-aalala. Ang uri na gumawa ng aking tiyan churn.
“Kumakain ka ba ng sapat, mahal? Mukha kang maputla, ” Nagkomento si Diane. “Inaakala kong iyon ang mangyayari kapag nakatira ka sa isang badyet ng shoestring. ”
Gusto kong sumigaw. Nais kong sabihin sa kanila na mayroon akong higit sa sapat. Higit sa sapat upang gawin silang ikinalulungkot na hindi ako minamaliit.
Ngunit pinigil ko ang aking bibig. Sa ngayon.
At pagkatapos, dumating ang break point.
Tumayo si Diane upang limasin ang talahanayan, kumuha ng isang pilak na balde ng yelo na puno ng tubig mula sa champagne chiller. Habang siya ay pumasa sa likuran ng aking upuan, siya ay “na-trip. ”
Nakikita ko ito sa kanyang mga mata. Hindi ito aksidente. Ito ay isang kinakalkula na paglipat.
Ang nagyeyelo na tubig ay ibinuhos sa aking ulo, nakakagulat sa akin sa core. Ang aking damit ay kumapit sa aking balat, nalubog at mabigat. Ang tubig ay bumagsak sa aking katawan, na lumubog sa mahal na alpombra ng Persia sa ilalim ko.
Hindi lang ako basa. Napahiya ako.
Ngunit ang pagtawa na sumunod, ang tunog nito ay nagbubunyi sa paligid ko — ito ang pangwakas na dayami.
Hindi ako umiyak. Hindi ako naging reaksyon sa paraang inaasahan nila sa akin. Hindi ako humingi ng tawad. Hindi ako tumakbo. Nakarating lang ako sa aking basang basa na pitaka at hinila ang aking telepono.
Tumahimik ang silid habang na-lock ko ang screen, ang aking hinlalaki na nag-hover sa isang contact.
“Sino ang tinawag mo? ” Tumawa si Jessica. “Ang tanggapan ng kapakanan? Sa palagay ko sarado sila tuwing Linggo, pulot. ”
Hindi ko siya sinagot. Hindi ko na kailangan.
Pinindot ko ang contact na may label na “Arthur – EVP Legal. ”
Ang telepono ay tumunog minsan.
“Cassidy? ” Ang tinig ni Arthur ay matalim, propesyonal. “Tama ba ang lahat? Ito ba ang sanggol? ”
Huminga ako ng malalim, ang hangin sa silid na makapal na may pag-igting.
“Maayos ang sanggol, Arthur, ” Sinabi ko, ang aking tinig ay kalmado at matatag, na pinuputol ang pagbulong ng silid.
Tumahimik ang buong silid. May isang bagay sa aking tono, isang bagay na nagpadala ng isang panginginig sa hangin.
“Kailangan kita upang maisagawa ang Protocol 7, ” Malambot kong sinabi.
Ang katahimikan sa silid ay bingi. Hindi lamang ito ang pagkabigla ng aking mga salita, ito ang katahimikan sa aking tinig — tulad ng napagpasyahan ko na ang sandaling ito ay ang huling oras na maaari nila akong saktan muli.
Ang mukha ni Brendan ay baluktot sa pagkalito, ngunit hindi siya nagsasalita. Ang kanyang ina, si Diane, ay nakatingin sa akin tulad ng isang ahas na naghahasik sa biktima nito. Si Jessica, ang bagong kapalit, ay naglalabas ng isang malambot, nanunuya na pagtawa, sinusubukan na i-mask ang hindi mapakali sa kanyang mga mata. Naghihintay silang lahat ng isang bagay, isang bagay na nakondisyon nila upang asahan mula sa akin: ang pagkasira.
Ngunit hindi ito dumating.
Hinawakan ko ang telepono sa aking nanginginig, basa na kamay, naghihintay para sa tugon ni Arthur.
“Protocol 7? ” Ang tinig ni Arthur ay napalakas ngayon ng kawalan ng katiyakan. “Cassidy, sigurado ka ba? Iyon ay … na marahas. Hindi mo nais na pumunta ito sa malayo. ”
Naririnig ko ang pag-aalangan sa kanyang tinig, ngunit ang aking pagpapasiya ay hindi matitinag.
“Sigurado ako, Arthur, ” Sinabi ko, ang aking tinig ay isang bulong ngunit dala ang bigat ng isang emperyo sa likod nito. “Nagtatapos ito ngayong gabi. Kinuha nila ang lahat mula sa akin, at ngayon sa palagay nila ay mag-crawl ako sa aking buntot sa pagitan ng aking mga binti. Tapos na ako. Ipatupad ito. ”
May isang pag-pause. Nararamdaman ko ang bawat hanay ng mga mata sa akin — Brendan’s, Jessica’s, Diane’s — watching me, naghihintay para sa akin na mag-crack, upang ipakita sa kanila na hindi ako ang babaeng sinubukan nilang bawasan ako. Ngunit hindi na ako babae. Ang babaeng magagamit nila. Ang batang babae na maaari nilang itapon.
“Naiintindihan ko, ” Sinabi ni Arthur, malinaw at matatag ang boses niya. “Gagawin ito. Bigyan mo ako ng labinlimang minuto, Cassidy. ”
Tumango ako, kahit na hindi niya ako makita. “Gawin itong sampu. Gusto ko ang kanilang mga access card na na-deactivate sa sampung minuto. Gusto ko ang lahat na naka-link sa kanila frozen. Gusto ko na itong lahat. Ngayon. ”
“Naiintindihan, ” sinabi niya nang walang pag-aalangan, at pagkatapos ay namatay ang linya.
Inilagay ko ang telepono nang marahan sa mesa, sa tabi ng aking walang laman na baso ng alak, habang naghihintay ang silid sa pag-asa. Iba ang katahimikan ngayon. Hindi ito ang katahimikan ng malupit na biro o pangungutya. Ito ang katahimikan ng takot.
Si Brendan ang unang nagsalita, kahit na iniiwasan pa rin niyang tumingin sa akin. “Ano ito? Ang ilang uri ng laro, Cassidy? ” Ang kanyang tinig ay nagtatanggol, ngunit naririnig ko ang nerbiyos na panginginig sa ilalim nito. “Sa palagay mo natatakot ako sa iyo? ”
“Sa totoo lang, sa palagay ko hindi ka natatakot, ” Sinabi ko, na nakatayo nang dahan-dahan mula sa aking upuan, ang aking basa na damit ay kumapit sa akin tulad ng isang pangalawang balat. “Ngunit sa palagay ko dapat ikaw. ”
“Nanay, ano ang nangyayari? ” Ang tinig ni Brendan ay bahagyang bumangon. Ang kanyang ina, si Diane, ay tumingin sa akin, pagkatapos ay bumalik sa kanya.
“Huwag maglaro ng coy, darling, ” Nag-sneered si Diane, ang kanyang martini glass sa kamay. “Anong ginagawa mo? Sa palagay mo natatakot ako sa iyong mga bata na maliit na stunts? ”
Hindi ako tumugon. Sa halip, gumawa ako ng isang sadyang hakbang patungo kay Brendan, ang aking mga takong ay nag-click laban sa makintab na sahig tulad ng isang countdown. Siya ay tumalikod nang bahagya, ang kanyang mga mata ay pumitik sa pintuan. Ngunit wala nang tatakbo.
“Dapat ay naisip mo na bago mo ginamit ang aking kumpanya para sa iyong maliit na laro, ” Sinabi kong mahina, nakatitig sa kanya. “Tapos na ako bilang iyong punching bag. Ikaw at ang iyong ina ay gumawa ng isang panunuya sa akin ng masyadong mahaba, at hindi na ako maglaro. ”
May isang matalim na ingay sa silid, isang biglaang pag-buzz ng telepono ni Brendan, na sinundan ng ilang higit pang mga pings mula sa kanyang iPad sa counter at ang matalinong sistema ng bahay. Ang kanyang mga mata ay tumagilid patungo dito, ang kanyang mga daliri ay nanginginig nang bahagya habang kinuha niya ang kanyang telepono.
“Ano ang impiyerno? ” siya ay nag-mutter, pinaswi ang screen.
At pagkatapos ay ang kanyang mukha ay pinatuyo ng kulay.
“Ito ay … ito ang aking email, ” aniya, mababa ang boses niya, lumala ang kanyang mga mata. “Naka-lock ako. Ang aking account … may kapansanan? ”
Si Jessica, nakaupo pa rin sa tabi niya, gasped. “Ano? Hindi iyon makatuwiran. ”
“Akin din, ” bumulong siya, hinila ang kanyang telepono gamit ang nanginginig na mga kamay. “Hindi ako makakapasok. Ako … Naka-lock ako sa lahat! ”
Ang tinig ni Brendan ay naging mas galit. “Ito ay isang pagkakamali! Ito ay kailangang maging isang pagkakamali! ”
Ang tunog ng maraming mga telepono na pinging nang sabay-sabay na ginawa ang hangin na makapal na may pag-igting.
“Ang iyong credit card ay tinanggihan, ” Sinabi ko, pinapanood siyang gumuho. “Nag-bounce lang ang upa mo. Sigurado ako na ang iyong mahalagang ‘gastos ng kumpanya ’ ay nasa panganib din na nagba-bounce. ”
Tiningnan ako ni Brendan, ang kanyang mukha ay nakipagtalo sa isang halo ng takot at hindi paniniwala. “Ikaw … hindi mo. ”
“Oh, ginawa ko, ” Sinabi kong mahina, ang malamig na kasiyahan ng sandaling gumapang sa ilalim ng aking balat. “Ilang buwan na akong nagtatayo, Brendan. Sa tuwing nagsinungaling ka, sa tuwing niloko mo, sa tuwing nagkamali ka sa pangalan ng aking pamilya, sinusubaybayan ko ito. Ang bawat maliit na slip-up na ginawa mo, isinulat ko ito. ”
Naabot ko para sa aking pitaka at dumulas ang isang piraso ng papel sa buong mesa.
Ang “Protocol 7 ay hindi lamang isang tawag sa telepono, ” Sinabi ko, ang bakal sa aking tinig na tumutugma sa panginginig sa hangin. “Nag-freeze ang asset. Ito ay pagtatapos ng trabaho. Ito ay pagpapalayas. Ito ang lahat ng iyong nakasalig, nawala sa isang instant. ”
Ang smug expression ni Diane ay humina. “Nakakatawa ito, ” nag-snap siya. “Ito lamang ang iyong maliit na tantrum dahil napahiya ka ngayong gabi. Ano ang gagawin mo? Tumawag sa mga pulis? ”
“Ang mga pulis? ” Sabi ko, pinakawalan ang isang maikli, mapait na pagtawa. “Hindi ko kailangan ang mga pulis, Diane. Kailangan ko ng isang tawag sa telepono. Isang tawag kay Arthur, at tapos ka na. Tapos na ang anak mo. At ikaw? ” Itinuro ko sa kanya, ang disdain makapal sa aking tinig. “Wala kang iba kundi isang parasito, gamit ang pangalan ng aking pamilya upang palakasin ang iyong sariling kaakuhan. Ngunit humihinto na ngayon. ”
Walang sagot mula sa alinman sa kanila. Ang labi ni Diane ay nanginginig nang bahagya, ang baso ng martini na nanginginig sa kanyang kamay. Mukhang maaaring bumagsak doon si Brendan.
“Suriin ang iyong mga email, ” Sinabi ko, sa wakas ay nakatayo nang matangkad, itinaas ang aking baba. “Nasa lahat ito. Ang iyong personal na email. Ang iyong mga sulat sa paghihiwalay. Ang iyong mga abiso sa pagpapalayas. Ang iyong trabaho? Nawala. Ang iyong bahay? Nawala. Ang lahat ng iyong ipinagkaloob ay ang pag-iwas sa iyo habang nagsasalita kami. ”
Ang telepono ay nag-buzz muli, at ang mukha ni Brendan ay nagyelo. Ang kanyang mga daliri ay sumakay sa screen. Tinapik niya ito.
Ang kanyang mga mata ay lumawak pa.
“Walang paghihiwalay? ” Nag-mutter si Brendan, nakatitig sa mensahe na nakumpirma ang kanyang agarang pagwawakas. Bumagsak ang kanyang tinig, ang kanyang karaniwang pagmamataas ay bumagsak sa kawalan ng pag-asa. “Ngunit … ngunit hindi iyon patas. Hindi mo ito magagawa. ”
“Tama ka, ” sabi ko. “Hindi ko ito ginagawa. Ang iyong mahalagang maliit na network ng korporasyon ay ginagawa ito para sa akin. ”
Tiningnan ako ni Diane ng isang hitsura ng dalisay na galit. “Sa palagay mo nanalo ka, hindi ba? ” siya ay sumigaw. “Sa palagay mo ay tatanggalin ng iyong maliit na paglalakbay sa kuryente ang lahat ng aming itinayo? Wala ka, Cassidy. Wala. ”
Sumandal ako, kinuha ang aking pitaka. “Siguro, ” Sinabi ko na may ngiti na hindi masyadong naabot ang aking mga mata. “Ngunit lahat ako sa aking anak. At iyon ang mahalaga ngayon. ”
Lumingon ako at lumakad papunta sa pintuan. “Ang seguridad ay narito sa 8:00 AM upang baguhin ang mga kandado, ” Tumawag ako pabalik, ang aking kamay sa hawakan. “Ang anumang naiwan ay ibibigay sa kawanggawa. ”
Sa paglabas ko sa lamig, naramdaman kong bumagsak ang bigat ng mga kaganapan sa gabi, iniwan akong mas magaan kaysa sa naramdaman ko. Libre ako.
Ang pagsakay sa kotse ay isang malabo na ulan at mga ilaw ng neon. Ang aking isip ay umiikot habang nakaupo ako sa likuran ng kotse ng bayan, na nakabalot ng cashmere, ang aking kamay ay nagpapahinga nang maayos sa aking namamaga na tiyan. Ang mga tunog ng lungsod sa labas ay tila malayo, na-mute ng mga saloobin na nakikipagsapalaran sa aking ulo. Naglakad na lang ako palayo sa pamilya na minsan ay inaangkin ako bilang kanilang sarili, isang pamilya na sinubukan na masira ako sa lahat ng paraan na maiisip. Ngayon, walang naiwan kundi ang katahimikan — at ang malamig na katiyakan na ang aking buhay ay hindi na magiging pareho muli.
Umupo si Arthur sa harap ng upuan, ang kanyang mga mata sa salamin sa likuran. Sa kauna-unahang pagkakataon mula nang makilala ko siya, ang kanyang mukha ay pilit na may pag-aalala, ang mga linya ng kanyang edad ay mas malinaw kaysa sa dati. “Cassidy, ” tahimik niyang sinabi, sinira ang katahimikan. “Hindi ko alam kung naiintindihan mo kung gaano kalaki ito. Na-dismantled mo lang ang buong mundo. Ang iyong mundo. Ang board, ang kumpanya, lahat. ”
“Naiintindihan ko, ” Sinabi ko, kalmado ang boses ko, ngunit mayroong isang gilid dito. “Ilang taon na silang nagsisikap na manipulahin ako, upang magamit ako para sa aking pangalan at aking kayamanan. Tapos na ako sa paglalaro ng kanilang laro. ”
Sinulyapan ako ni Arthur sa salamin. “At ngayon nakagawa ka ng mga kaaway. Malaki. Marcus Halloway, iyong ninong … Sinunog mo ang tulay na iyon. ”
Hindi ako agad tumugon. Ang mga salitang sinabi ni Arthur ay hindi bago. Sila ay mga katotohanan, katotohanan na kilala ko nang maraming taon ngunit natatakot na kilalanin. Si Marcus ay palaging naroroon, na naglalakad sa background, tahimik na nagtatrabaho sa likod ng mga eksena upang matiyak na ang aking landas ay hindi madali. Siya ay isang tao na may kapangyarihan, ng mga koneksyon, at nasaktan ko lang sa gitna ng kanyang mga plano.
Ngunit anong pagpipilian ang mayroon ako?
Naisip kong bumalik sa eksena sa estate, sa malupit na pagtawa ni Diane habang ibinuhos niya ang tubig sa aking ulo. Ang kanyang pangungutya, ang kanyang pag-aalipusta sa — lahat ito ay labis. Itinulak niya ako ng napakalayo, at sa kauna-unahang pagkakataon sa aking buhay, tumigil ako sa pagpapanggap. Napatigil ako sa pagiging “mabuting batang babae ” nais nila akong maging, ang nagpatawad sa kanilang mga pang-iinsulto, na tumalikod sa ibang pisngi.
Hindi na ako babae.
Ang kotse ay bumagal habang pinasok namin ang underground garahe ng Millennium Tower, ang gusali na naging pagmamalaki at kagalakan ng aking ama, at ngayon, ito ang aking santuario. Gumugol ako ng hindi mabilang na gabi dito, nagtatrabaho, sumasalamin, nagtatayo ng emperyo na naiwan niya. Ngunit ngayong gabi, hindi lamang ito lugar ng negosyo. Ito ang aking kanlungan.
Lumabas ako sa sasakyan, naramdaman ang bigat ng mga kaganapan sa gabi na pinindot sa akin, ngunit hinawakan ko ang aking ulo. Hindi ko hahayaan ang sinuman na makita kung gaano karaming mga huling oras ang nakakaapekto sa akin. Hindi ko hahayaan ang sinuman na makita kung gaano ako natatakot sa susunod na susunod.
Sinundan ako ni Arthur habang naglalakad ako patungo sa elevator, ang tunog ng aking mga takong na sumigaw sa malamig, walang laman na garahe. Binuksan niya ang pintuan sa penthouse, at lumakad ako sa loob, ang pamilyar na amoy ng sariwang kape at pinakintab na kahoy na bumati sa akin.
Ang penthouse ay tulad ng dati ay — sleek, moderno, na may mga bintana sa sahig na tinatanaw ang lungsod. Ito ang lahat ng nais ko sa isang bahay, ngunit ngayon naramdaman … guwang. Walang laman. Napagtanto ko pagkatapos na walang halaga ng luho o kayamanan na maaaring punan ang walang bisa na dala ko nang maraming taon.
“Okay ka lang ba? ” Tinanong ni Arthur, malambot ang boses niya. Nakatayo siya sa tabi ng pintuan, pinapanood ako habang naglalakad ako sa bintana at tumingin sa labas ng kalangitan na nababad ng ulan.
Hindi ako agad sumagot. Hindi ako sigurado kung ano ang ibig sabihin ng “okay ”. Nakipaghiwalay na lang ako sa mga taong nagsasabing aking pamilya. Inilantad ko ang mga kasinungalingan ni Brendan, ang kanyang panlilinlang, at sa paggawa nito, ginawa ko ang aking sarili na mahina laban sa paraang hindi ko pa nauna.
Ngunit hindi na ako natatakot.
“Magiging maayos ako, ” Sinabi ko sa wakas, matatag ang boses ko. “Matagal na akong naging maayos. Ngunit ngayon, naiiba ito. ”
Tumango si Arthur, na nauunawaan ang higit pa sa maaari kong ilagay sa mga salita. “Ang susunod na ilang araw ay magiging magaspang. Gumawa ka ng ilang mga makapangyarihang kaaway ngayong gabi, at hindi nila ito gaanong gaanong dadalhin. Marcus, Diane, Brendan — susundan ka nila sa lahat ng makakaya nila. ”
“Alam ko, ” Sinabi ko, tumalikod sa bintana at nakaharap sa kanya. “Ngunit hindi na nila ako takutin. ”
Malabo na ngumiti si Arthur. “Mas malakas ka kaysa sa sinumang nakilala ko. Ngunit ito … ito ay magiging isang digmaan, Cassidy. At ang mga digmaan ay hindi nanalo ng lakas lamang. Kailangan mo ng diskarte. Kailangan mo ng mga kaalyado. ”
Alam kong tama siya. Ngunit alam ko rin na sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko kailangang umasa sa ibang tao upang labanan ang aking mga laban. Mayroon akong anak na lalaki ngayon. At sapat na iyon.
“Nasaan ang koponan? ” Tinanong ko, tahimik ang boses ko ngunit matatag.
“Naghihintay sila, ” Sumagot si Arthur. “Tumawag na ako sa mga Ghost. Malapit na sila rito. ”
Ang mga Ghost. Ang koponan ng mga forensic accountant na itinago ng aking ama sa retainer, mga eksperto sa paghuhukay ng uri ng dumi na maaaring masira ang isang emperyo. Sila ang naging lihim na sandata niya, at ngayon sila ay akin.
Naglakad ako patungo sa silid ng kumperensya, kung saan natipon na ang koponan. Ang lead analyst, isang babaeng nagngangalang Margaret, ay tumingin mula sa kanyang laptop habang pinapasok ko. Siya ay nasa kanyang kalagitnaan ng apatnapu’t, matalas, na may isang walang kapararakan na saloobin na nagpapaalala sa akin ng aking ama.
“Cassidy, ” aniya, nakatayo. “Naghihintay kami sa iyo. ”
Hindi ko kailangang sabihin. Tumango lang ako, at gestured ni Margaret para sa akin na umupo sa ulo ng mesa.
“Sinusubaybayan namin ang mga transaksyon, ” nagpatuloy siya, “ngunit kailangan namin ang iyong buong kooperasyon. Alam mo kung paano gumagana ang mga kumpanya ng shell na ito. Kailangan nating ikonekta ang mga ito sa isang tao sa iyong Lupon. ”
“Alam ko na kung sino, ” Sinabi ko, malamig ang boses ko. “Marcus Halloway. Siya ang nasa likod nito. ”
Ang mga mata ni Margaret ay makitid. “Ang iyong ninong? ”
“Eksakto, ” Sinabi ko, nakasandal. “Siya ay humihila ng mga string mula sa simula. Nakikipagtulungan siya kay Brendan, gamit siya upang mapahina ang Vanguard mula sa loob. ”
Si Margaret ay sumulyap sa koponan at tumango. “Kailangan namin ng access sa lahat. Ang kanyang mga komunikasyon, ang paglilipat, ang mga pekeng kumpanya … lahat. ”
“Kukunin ko sa iyo ang anumang kailangan mo, ” sabi ko. “Gawin ang anumang kinakailangan. Gusto ko siyang mailantad. ”
Nag-type si Margaret ng isang bagay sa kanyang laptop, pagkatapos ay i-on ang screen sa akin. “Sinimulan na namin ang pagsubaybay sa mga kumpanya ng shell. Ang mga transaksyon ay bumalik sa loob ng maraming buwan. Kung makakahanap tayo ng tamang link, magkakaroon tayo sa kanya. ”
Hindi ako nag-flinch. “Hanapin ang link. ”
Nagtrabaho kami sa gabi. Ang tanging tunog sa silid ay ang mga pag-click ng mga keyboard, ang tahimik na hum ng mga server, at ang paminsan-minsang pagbulong habang ang mga analyst ay naghukay sa pamamagitan ng mga layer ng mga talaan sa pananalapi. Ang koponan ay walang humpay, ang kanilang pokus ay hindi masisira.
Umupo ako sa ulo ng mesa, ang aking kamay ay nagpapahinga sa aking tiyan, pakiramdam na ang sanggol ay lumipat sa loob ko.