Ang marangyang mansion sa Makati ay napuno ng nakakangilong tawanan ng mga bisita. Si Christina, na nakasuot lamang ng simpleng bestido na may mantsa pa ng pagkain, ay pilit na tumayo habang tinitiis ang hapdi ng kanyang kamay.
“Mateo, buntis ako. Anak natin ang dinadala ko,” pabulong na sabi ni Christina, umaasang may kaunti pang awa sa puso ng asawa.
Ngunit tinawanan lang siya ni Mateo. “Anak? Sigurado ka bang sa akin ‘yan? O baka plano mo lang manghuthot ng pera? Umalis ka na bago ko pa tawagin ang mga aso!”

Initsa ni Donya Remedios ang isang sako ng basura sa harap ni Christina. “Heto ang mga basahan mo. Layas!”
Tumalikod si Christina nang walang kibo. Walang luha. Isang kakaibang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi na siyang nagpatigil sa tawanan ng ilang bisitang nakapansin.
Eksaktong tatlong minuto matapos siyang lumabas ng gate, biglang nagdilim ang buong mansion. Ang mga higanteng screen sa paligid na dapat ay magpapakita ng slideshow ng pamilya Sy ay biglang nag-iba.
Isang live video ang lumabas. Ito ay mula sa loob ng isang board meeting ng Imperial Global Holdings—ang kumpanyang nagpapautang at may hawak sa leeg ng pamilya Sy.
“Good evening, Mr. Mateo Sy,” isang boses ng babae ang narinig mula sa speakers, ngunit hindi ito boses ng isang biktima. Ito ay boses ng isang reyna.
Sa screen, nakaupo sa gitnang upuan ng board of directors ang isang babaeng naka-business suit, seryoso ang mukha, at may awtoridad na hindi matatawaran. Siya si Christina.
“Simula sa oras na ito, lahat ng ari-arian, sasakyan, at pati ang mansion na kinatatayuan niyo ngayon ay pormal nang kinukuha ng aking kumpanya dahil sa hindi niyo pagbabayad ng utang,” sabi ni Christina sa video habang nilalagdaan ang isang dokumento.
Nanigas si Donya Remedios. Nabitawan ni Mateo ang kanyang baso ng whiskey.
“Christina?! Paanong…” nauutal na sabi ni Mateo habang nakatingin sa labas ng gate kung saan isang mahabang linya ng mga luxury cars ang pumasok, at si Christina ay bumaba mula sa pinaka-unang sasakyan, suot na ang isang dyamanteng korona na nagkakahalaga ng milyun-milyon.
Lumapit siya kay Mateo at may ibinulong na nagpabagsak sa tuhod ng lalaki…
“Ang batang itinuturing mong basura ay ang tanging magliligtas sana sa inyo, Mateo. Pero pinatay mo ang pagkakataong iyon noong itinulak mo ako,” mahinang bulong ni Christina, sapat na para marinig ng nanginginig na si Mateo.
Bumagsak ang tuhod ni Mateo sa malamig na marmol ng sahig. Ang kanyang mukha, na kanina lang ay puno ng kayabangan, ay nabalutan ng matinding takot at pagsisisi. “Christina… please, pag-usapan natin ‘to. Mahal kita, alam mo ‘yan. Nabigla lang ako dahil sa pressure ni Mama!”
Ngunit isang malamig na tingin lamang ang ibinalik ni Christina. Itinaas niya ang kanyang kamay, at sa isang kumpas, pumasok ang dalawampung mga lalakeng naka-suit—ang mga abogado at sheriff ng Imperial Global Holdings.
Ang Pagguho ng Kaharian ng mga Sy
“Donya Remedios,” tawag ni Christina sa matandang babae na ngayo’y tila estatwa sa gitna ng sala. “Ang mga ‘basahan’ na itinapon mo sa akin kanina? Itago mo ‘yan. Dahil iyan na lang ang tanging gamit na matitira sa inyo paglabas niyo sa mansion na ito.”
“Hindi mo pwedeng gawin ito!” sigaw ni Donya Remedios, kahit halatang nanginginig ang boses. “Kami ang pamilya Sy! May koneksyon kami sa gobyerno!”
“May koneksyon din ako,” kalmadong sagot ni Christina habang tinitingnan ang kanyang bagong manicure na kuko. “Ako ang gobyerno ng inyong pananalapi. Lahat ng pulitikong kakilala niyo? Sila mismo ang nagbenta sa akin ng mga utang niyo para hindi sila madamay sa paglubog niyo.”
Isa-isang nilagyan ng “Foreclosed” na sticker ng mga sheriff ang mga mamahaling painting, ang grand piano, at maging ang mga imported na chandelier. Ang mga bisitang sosyalera na kanina ay tumatawa kay Christina ay nagmamadaling lumabas, ayaw madamay sa iskandalo at kahihiyan.
Ang Katotohanan sa Likod ng Maskara
Lumapit si Christina kay Mateo, na hanggang ngayon ay hindi pa rin makapaniwala. “Nagtataka ka ba kung bakit ako nagpanggap na mahirap? Gusto kong malaman kung ang pag-ibig mo ay totoo, o kung tulad ka lang din ng ina mo na sumasamba sa ginto.”
Huminga siya nang malalim, ang kanyang boses ay puno ng pait. “Noong sinabi kong buntis ako, iyon ang huling pagsubok ko sa iyo. Kung tinanggap mo ako sa kabila ng dumi sa damit ko, ibibigay ko sana sa iyo ang buong Imperial Global bilang regalo sa ating anak. Pero mas pinili mo ang iyong pride.”
“Christina, sorry… patawarin mo ako!” pagmamakaawa ni Mateo, sinusubukang hawakan ang laylayan ng mamahaling gown ni Christina.
Iniwas ni Christina ang kanyang damit na parang may nakakahawang sakit si Mateo. “Masyado nang huli. Ang bata sa sinapupunan ko? Hinding-hindi niya malalaman na may ama siyang duwag at sakim. Mula ngayon, ang apelyido niya ay Imperial.”
Ang Pagpapatalsik
“Sheriff, ilabas na ang mga ‘to,” utos ni Christina. “Ayaw kong madumihan ang bago kong bahay.”
Kinaladkad ng mga security guards si Mateo at ang nagsisisigaw na si Donya Remedios palabas ng gate. Ang mga damit nilang pang-designer ay nadumihan sa lupa—eksaktong hitsura ni Christina kanina bago siya nagpalit.
Nang tumahimik na ang paligid, tumayo si Christina sa balkonahe ng mansion. Tiningnan niya ang tanawin ng Makati, ang lungsod na ngayon ay nasa ilalim na ng kanyang kapangyarihan.
Hinawakan niya ang kanyang tiyan at bumulong sa hangin: “Huwag kang mag-alala, anak. Wala nang mananakit sa atin. Tayo na ang nagmamay-ari ng mundo.”
Sa labas ng gate, naiwang nakaupo sa kalsada si Mateo, hawak ang sako ng basura na itinapon nila kay Christina—ang tanging alaala ng kayamanang nawala sa kanya dahil sa maling pagpili.