Sa gitna ng mataong SM Aura, hiyang-hiya ako habang pinagtitinginan ng mga tao. Si Jun, ang asawa ko, ay nakatayo nang mayabang sa tabi ng kabit niyang si Chloe.
“Anong ginagawa mo rito, Rosa? Tingnan mo ang suot mo, mukha kang basahan! Nakakahiya ka sa mga kaibigan ko!” sigaw ni Jun habang hawak ang isang Hermes bag—ang bag na binili ko para sa kanya.
“Jun, asawa mo ako! Paano mo nagagawang itrato ako nang ganito pagkatapos ng lahat ng sakripisyo ko para sa pag-aaral mo?” umiiyak kong tanong.
Tumawa si Chloe at dinuraan ang sapatos ko. “Asawa? Isang hamak na katulong? Jun, seryoso ka ba? Ipa-security mo na ‘yan, nakakasira ng mood.”

Tinawag ni Jun ang mga guards. “Ilabas niyo ang babaeng ito! Hindi ko siya kilala!”
Habang kinakaladkad ako ng mga guard, isang convoy ng mga mamahaling sasakyan ang huminto sa main entrance. Isang matandang lalaki na nakasuot ng barong na gawa sa purong sutla, si Don Fernando Villar, ang bumaba. Siya ang pinakamayamang tao sa bansa na balita ring naghahanap sa kanyang nawawalang anak.
“Bitawan niyo siya!” kulog na boses ni Don Fernando.
Nagmamadaling lumapit si Jun, akala niya ay pagkakataon na ito para magpasikat. “Don Fernando! Pasensya na po, inaalis lang namin ang basurang ito sa daraanan niyo.”
Ngunit isang malakas na sampal ang natanggap ni Jun mula kay Don Fernando. “Basura? Ang tinatawag mong basura ay ang nag-iisang tagapagmana ng Villar Group! Siya ang anak ko!”
Nanlaki ang mga mata ng lahat. Ang buong mall ay natahimik. Lumapit sa akin si Don Fernando at niyakap ako nang mahigpit. “Patawarin mo ako, anak. Hinding-hindi ka na nila muling sasaktan.”
Tumingin ako kay Jun na ngayon ay nakaluhod na sa takot. “Jun, diba pangarap mong maging direktor sa kumpanya ni Don Fernando? Ngayong gabi, sisiguraduhin kong hindi ka lang mawawalan ng trabaho, kundi maging ang tirahan niyo ay babawiin ko.”
Nanginginig na lumapit si Chloe para humingi ng tawad, pero tinalikuran ko sila. Habang papasok ako sa limousine, may isang bodyguard na bumulong sa akin. “Madam, may nahanap po kaming ebidensya. Ang pagkaka-walay niyo sa ama niyo 20 taon na ang nakakaraan… si Jun at ang pamilya niya ang may kinalaman.”
Nanigas ako sa galit at lumingon muli kay Jun na may ibang balak sa kanyang mga mata…
Nanigas ako sa galit habang tinititigan si Jun. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko, ang pamilyang itinuring kong sarili ko—sila pala ang dahilan kung bakit dalawampung taon akong nangulila sa tunay kong ama. Ang paghihirap ko, ang pagiging ulila, at ang pagiging “katulong” sa sarili nilang pamamahay ay hindi pala aksidente, kundi isang masamang plano.
“Anong ebidensya ito?” tanong ko sa bodyguard, ang boses ko ay kasing lamig ng yelo.
Inabot niya sa akin ang isang lumang litrato at isang sulat na may selyo ng isang kilalang ampunan. Sa likod ng litrato, nakasulat ang pangalan ng tatay ni Jun. Sila ang kumuha sa akin mula sa parke noong bata pa ako, hindi para iligtas, kundi para itago at gawing katulong habang unti-unti nilang kinukuha ang “reward money” mula sa mga Villar sa pamamagitan ng pekeng impormasyon.
Lumingon ako kay Jun. Nakita ko sa kanyang mga mata ang balak na tumakas, ngunit bago pa siya makahakbang, pinalibutan na siya ng mga tauhan ni Don Fernando.
“Jun,” tawag ko sa kanya. “Akala ko ba hindi mo ako kilala? Pero mukhang mas kilala niyo pala ako kaysa sa pagkakakilala ko sa sarili ko.”
“Rosa, hindi… hindi totoo ‘yan! Bata pa ako noon, wala akong alam!” pagmamakaawa ni Jun, habang nanginginig ang buong katawan.
“Wala kang alam?” Singit ni Don Fernando, ang galit sa kanyang mukha ay tila sasabog. “Nahanap namin ang mga bank transfer sa pangalan ng tatay mo. Hanggang ngayon, tumatanggap kayo ng pera mula sa pondo ng aking mga imbestigador para sa ‘maling lead’. Pinatagal niyo ang pagdurusa ko para lang magkapera kayo!”
Hinarap ko si Chloe, na ngayon ay pilit na bumibitaw sa braso ni Jun para hindi madamay. “At ikaw, Chloe. Ang Hermes bag na hawak mo? Galing ‘yan sa perang ninakaw ng pamilya ni Jun sa tatay ko. Ibigay mo ‘yan sa akin.”
“Pero Rosa—”
“Ibigay mo!” sigaw ko. Padabog niyang binitiwan ang bag sa semento.
Tumingin ako sa paligid. Ang mga tao sa SM Aura na kanina ay pinagtatawanan ako ay abala na ngayon sa pagkuha ng video, ngunit sa pagkakataong ito, si Jun at Chloe na ang paksa ng kahihiyan.
“Don Fernando… Tay,” pagtawag ko sa aking ama sa unang pagkakataon. “Gusto ko pong bawiin ang lahat. Ang bahay na tinitirhan nila, ang kotseng minamaneho niya, at ang bawat sentimong ginastos nila sa loob ng dalawampung taon. Gusto kong maramdaman nila kung paano matulog sa kalsada nang walang kahit isang kusing.”
“Gagawin natin ang higit pa riyan, anak,” sagot ni Don Fernando. “Kasong Kidnapping, Estafa, at Human Trafficking ang isasampa ko sa buong pamilya niya. Hindi sila makakalabas ng kulungan habang nabubuhay ako.”
Biglang nagwala si Jun. “Hindi niyo ako pwedeng ipakulong! Rosa, mahal kita! Nagawa ko lang ‘yun dahil sa utos ng magulang ko!”
Ngumiti ako nang mapait. “Mahal? Ang pagmamahal ay hindi nananakit, hindi nambabastos, at lalong hindi nagnanakaw ng pagkatao. Guard, dalhin na sila sa presinto. Siguraduhin niyo ring malalaman ng lahat ng preso kung sino ang darating.”
Habang isinasakay sila sa patrol car, pumasok na ako sa limousine kasama ang aking ama. Sa loob ng sasakyan, naramdaman ko ang ginhawa at lungkot. Ang dalawampung taon ng paghihirap ay natapos na, ngunit ang hustisya ay nagsisimula pa lamang.
“Huwag kang mag-alala, Rosa,” wika ni Don Fernando habang hawak ang kamay ko. “Mula ngayon, ang pangalan mo ay Rosa Isabella Villar. At ang buong Villar Group ay nasa ilalim na ng iyong pamumuno.”
Tumingin ako sa labas ng bintana. Habang lumalayo ang sasakyan, iniwan ko ang nakaraan sa putikan ng SM Aura. Ang “basahan” na tinawag nila ay isa palang dyamante na ngayon ay muling nagniningning.