Iniwan ako ng aking asawang CEO habang buntis ako sa kambal. Sampung taon ang lumipas, inimbitahan niya ako sa kanyang kasal—hindi alam kung sino ang dadalhin ko.
Nang sabihin ko sa aking asawa na buntis ako sa kambal, hindi siya ngumiti. Hindi niya tinanong kung ayos lang ako. Tiningnan niya ako sa paraang tinitingnan ng mga makapangyarihang lalaki ang mga pagkakamaling gusto nilang burahin.
— “Hindi ito dapat lumabas,” sabi niya sa malamig na boses. “Masasira nito ang lahat ng binuo ko.”

Pagkatapos, itinulak niya ang mga dokumento sa ibabaw ng mesa.
— “Pirmahan mo. Umalis ka. Huwag mo na akong kontakin kailanman.”
Iyon ang araw na tumigil akong maging asawa niya… at nagsimulang mabuhay mag-isa.
Ang pangalan ko ay Isabella Moore. Hindi ako ipinanganak na may pribilehiyo. Walang kilalang apelyido. Walang masasandalan. Alam na alam niya kung sino ako nang pakasalan niya ako: tahimik at maingat, parang isang lihim na kaya niyang ibaon. At nang kailangan ko siya nang higit sa lahat, nawala siya.
Sampung taon ang lumipas. Tahimik kong binuo muli ang sarili ko. Pagkatapos, isang hapon, may dumating na courier na may dalang makapal at eleganteng sobre. Mabigat na papel. May gintong palamuti. May mamahaling pabango. Sa loob ay isang imbitasyon sa kasal. Ang kasal niya. At isang sulat, para sa akin lamang:
“Akala ko gusto mong makita kung gaano kalayo ang narating ko. Subukan mong huwag ipahiya ang sarili mo.”
Hindi iyon kabaitan. Kalupitan iyon na nakabalot sa kumpiyansa. Gusto niya akong naroon—mag-isa, wasak, mapagpakumbaba—para makita ng lahat kung ano ang kanyang natakasan.
Ang hindi niya kailanman naisip… ay hindi ako nanatiling durog.
Sa loob ng sampung taon, itinayo ko ang Magnolia Events, isang elit na kumpanya sa pag-oorganisa ng kasal na pinagkakatiwalaan ng pinakamayayamang pamilya sa Europa. Nagtrabaho ako gabi-gabi. Umiyak ako sa mga banyo. Natutunan kong maging hindi nababasag.
At ang mga anak ko? Naging mga lalaki sila bago pa man ang tamang panahon.
Sa araw ng kasal, dumating ako sa Hotel Valmont na nakasuot ng kulay midnight blue. Kalmado. Kontrolado. Ngunit ang katahimikang bumalot ay hindi para sa akin. Para iyon sa kanila.
Dalawang batang lalaki ang naglakad sa tabi ko: sampung taong gulang, perpektong bihis, tuwid ang tindig, at matalim ang mga mata. Hindi sila kumapit sa aking kamay. Hindi nila kailangan. At ang kanilang mga mukha? Isang kuwento na sinubukang burahin ni Leonard.
Umalingawngaw ang mga bulungan sa hardin.
— “Sino siya?”
— “Ang mga batang iyon…”
— “Kamukha niya sila…”
Nakatayo si Leonard malapit sa fountain, tumatawa, nilalasap ang paghanga ng lahat, kasama ang kanyang batang nobya na kumikislap sa kanyang tabi. Pagkatapos ay nagtagpo ang aming mga mata. Hindi lang nawala ang kanyang ngiti—naglaho ito. Nanginginig ang baso sa kanyang kamay.
Lumapit ako nang kalmado, na para bang kabilang ako roon—dahil kabilang ako.
— “Leonard,” sabi ko sa mababang tinig. “Salamat sa pag-imbita sa akin.”
Napalunok siya.
— “Isabella… anong ginagawa mo rito?”
Lumingon si Camille sa kanya, nalilito.
— “Sino siya?”