Tahimik ang simbahan.
Halos marinig ko ang tibok ng puso ko.
“Anong ibig mong sabihin, Leo?” nanginginig kong tanong.
Umiling siya.
“Hindi kita kayang pakasalan… hindi ikaw ang kailangan ko.”
Sa tabi niya, si Camille—nakangisi, mayabang.
“Sorry, dear. Business is business.”

Napatingin sa akin ang lahat.
Parang ako ang mali.
Parang ako ang kulang.
Dahan-dahan kong hinubad ang singsing.
“Kung ‘yan ang gusto mo… sige,” sabi ko.
Tahimik.
Walang pumigil.
“Wait.”
Isang boses ang umalingawngaw mula sa likod.
Lahat napalingon.
Isang lalaking naka-itim na suit, seryoso ang mukha, dahan-dahang naglakad papunta sa akin.
“Hindi pa tapos ang kasal na ‘to.”
“Excuse me, sino ka?” galit na tanong ni Leo.
Hindi siya pinansin ng lalaki.
Diretso siyang tumingin sa akin.
“At ikaw… handa ka bang ituloy ang kasal?”
Natigilan ako.
“Ano…?”
Lumapit siya.
Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“Dahil ikaw ang legal kong asawa.”
Parang sumabog ang buong simbahan.
“Ano?!”
“Anong kalokohan ‘to?” sigaw ni Camille.
Ngumiti ang lalaki.
“Kinasal kami tatlong taon na ang nakalipas.”
Nanlaki ang mata ko.
“Hindi… imposible…”
Dahan-dahan siyang yumuko at bumulong sa akin—
“Hindi mo naaalala dahil ikaw ang humiling na burahin ang lahat… pati ako.”
Nanlamig ako.
Parang may pumutok sa isip ko.
Mga alaala… pira-piraso… bumabalik.
“Hindi…” mahina kong sabi.
Tumingin siya sa akin, seryoso.
“Pero ngayon… oras na para malaman mo ang totoo kung bakit ka nila pinatarget.”
Napaatras ako.
“Pinatarget…?”
Tahimik ang buong simbahan.
Walang humihinga.
At bago pa ako makapagsalita…
May mga pulis na biglang pumasok.
“Walang gagalaw!”
Napatingin ako sa lalaking katabi ko.
“Sino ka ba talaga…?”
Ngumiti siya.
“Mas mabuting tanungin mo… kung sino ka talaga.”
Ang mga salitang iyon ay tila isang malakas na kulog na yumanig sa aking buong pagkatao. Sa bawat segundo, ang mga pira-pirasong imahe ay nagsimulang mabuo sa aking isipan—mga baril, mga dokumentong may selyo ng gobyerno, at ang isang malagim na gabi sa isang liblib na daan.
“Sino ako…?” nanginginig kong tanong.
Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, hinarap niya ang mga pulis na pumasok. Ngunit laking gulat ko nang sa halip na arestuhin siya, ay sumaludo ang mga ito sa kanya.
“Sir, secured na ang perimeter. Nahuli na ang mga tauhan ni Leo sa labas,” ulat ng isang opisyal.
Ang Pagbagsak ng Maskara
Lumingon ang lalaki kina Leo at Camille. Ang kaba sa mukha ni Leo ay hindi na maikakaila. “Anong ibig sabihin nito?! Sino ka ba talaga?!” sigaw ni Leo, pilit na nagtatapang-tapangan.
“Ako si Major Alexander Thorne ng Intelligence Bureau,” malamig na pakilala ng lalaki. “At ang babaeng hinihiya niyo sa harap ng dambanang ito ay hindi isang ordinaryong ulila na may maliit na mana. Siya si Elena Monterial, ang kaisa-isang saksi sa ‘Project X’ na kinasangkutan ng pamilya niyo.”
Nanlaki ang mga mata ni Camille. Sinubukan niyang tumakas ngunit hinarangan siya ng mga pulis.
“Leo, ginamit mo ang pagkakataong nawala ang alaala ni Elena para makuha ang tiwala niya,” patuloy ni Alexander. “Plano niyong pakasalan siya para makuha ang mga code na nasa kanya, at pagkatapos ay ililigpit niyo siya. Pero nakalimutan niyo… bago siya mawalan ng alaala, humingi siya ng tulong sa akin.”
Ang Pagbabalik ng Alaala
Biglang sumakit ang ulo ko. Isang matalim na kirot ang gumuhit sa aking sentido.
Isang madilim na opisina. Isang lalaking nakatalikod. “Alex, kapag nangyari ang hindi inaasahan… burahin mo ang alaala ko. Itago mo ako. Huwag mong hahayaang mahanap nila ang listahan.”
Napahawak ako sa braso ni Alexander. “Alex…” bulong ko. “Ang… ang kwintas.”
Ngumiti siya, isang ngiting puno ng pait at pangungulila. “Nasa iyo pa rin ang susi, Elena. Hindi nila nakuha dahil itinago mo ito sa loob mismo ng singsing na ibinigay ko sa iyo tatlong taon na ang nakalipas.”
Tumingin ako sa aking kamay. Ang singsing na suot ko—hindi ang singsing ni Leo, kundi ang isang simpleng pilak na singsing na lagi kong suot sa aking kaliwang daliri na akala ko ay mana sa magulang—ay may maliit na siwang.
Ang Paghaharap
Lumapit si Alexander kay Leo at kwinelyuhan ito. “Akala mo ba ay madali mong maloloko ang Bureau? Ang kasalang ito ay isang pain lang para lumabas kayong lahat.”
“Hindi niyo ako pwedeng galawin!” sigaw ni Leo. “Wala kayong ebidensya!”
“Meron kami,” sabi ko. Nagbago ang boses ko. Nawala ang takot, nawala ang panginginig. Ang boses na lumabas sa aking bibig ay boses ng isang babaeng sanay mag-utos, sanay lumaban. “Naka-record ang lahat ng sinabi mo sa loob ng confession booth kanina, Leo. Kasama ang pag-amin mo tungkol sa pagpatay sa mga magulang ko.”
Namutla si Leo. “E-Elena… naaalala mo na?”
“Lahat,” sagot ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Naalala ko kung paano mo ako itinulak sa bangin. Naalala ko kung paano mo kinuha ang lahat sa akin habang nagpapanggap na tagapagligtas ko.”
Ang Bagong Bukas
Habang kinakaladkad ng mga pulis sina Leo at Camille palabas ng simbahan, muling tumahimik ang paligid. Ang mga bisita ay tila mga estatwa sa sobrang gulat.
Humarap sa akin si Alexander. Inayos niya ang aking belo na medyo nagulo.
“Elena… o mas kilala bilang Agent 04,” sabi niya nang may respeto. “Tapos na ang misyon. Ligtas ka na.”
Tumingin ako sa kanya, sa lalaking naging asawa ko sa isang sikretong seremonya tatlong taon na ang nakalipas—ang lalaking hiniling kong kalimutan para sa kaligtasan ng operasyon.
“Alex,” tawag ko sa kanya. “Sabi mo legal tayong kasal?”
Tumango siya. “Hindi ito nabura sa record, kahit nabura ako sa isip mo.”
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa dambana, pagkatapos ay sa pintuan ng simbahan kung saan sumisikat ang araw. Ang trahedyang dapat sana ay kasal ko kay Leo ay naging simula ng aking pagbabalik.
“Tara na,” sabi ko habang hinahawakan ang kamay niya nang mahigpit. “Marami pa tayong dapat tapusin.”
Hindi na ako ang biktima. Hindi na ako ang babaeng iniwan sa altar. Ako si Elena Monterial, at ngayon pa lang magsisimula ang tunay na laro. Sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng baraha.