“Huwag mong dungisan ang sahig ng mansyong ito, Christina! Isang hamak na katulong ka lang pala noon, at ginamit mo lang ang ganda mo para akitin ang anak ko!” sigaw ni Donya Esmeralda habang tinatapon ang aking mga gamit sa labas ng gate.
“Mama, maawa po kayo… malakas ang ulan at manganganak na ako anumang oras,” pagmamakaawa ko habang nakaluhod sa basang semento.
Tumingin ako kay Angelo, ang asawa ko, umaasang ipagtatanggol niya ako. Pero umiwas lang siya ng tingin. “Pasensya na, Christina. Hindi ko pwedeng suwayin si Mama. At isa pa, kailangan ko ang posisyon sa kumpanya. Hindi ako pwedeng makasal sa isang babaeng may mababang pinagmulan.”
Iniwan nila akong mag-isa sa dilim. Puno ng galit at sakit ang puso ko habang naglalakad patungo sa barung-barong ng aking yumaong lola sa Tondo. Doon, sa gitna ng hirap, isinilang ko ang aking kambal na anak.
Limang taon ang lumipas.

Si Angelo at si Donya Esmeralda ay nasa bingit ng pagkabangkarote. Ang huling pag-asa nila ay ang makakuha ng investment mula sa “Villarreal Group,” ang pinakamayamang conglomerate na kakabalik lang sa Pilipinas mula sa Europa.
Sa araw ng malaking gala, nagsuot si Donya Esmeralda ng kanyang huling alahas para magmukhang disente. “Angelo, siguraduhin mong mapapirma natin ang CEO. Siya ang susi sa ating muling pagbangon.”
Nang bumukas ang pintuan ng engrandeng hall, lahat ng tao ay napatingin sa isang babaeng nakasuot ng red silk gown na pinalilibutan ng mga bodyguards. Hawak niya ang dalawang batang lalaki na mukhang mga prinsipe.
“C-Christina?” nauutal na sabi ni Angelo. “Anong ginagawa mo rito? At bakit ka mukhang… mayaman?”
Lumapit ang isang matangkad na lalaki, si Marcus Villarreal, ang kinatatakutang tycoon. Inakbayan niya ako at humarap sa lahat. “Gusto ko pong ipakilala sa inyong lahat ang aking kapatid, si Christina Villarreal, ang tunay na tagapagmana ng aming pamilya na nawala noong bata pa kami.”
Napanganga si Donya Esmeralda. “Kapatid? Pero… katulong lang siya!”
Ngumiti ako nang napakatamis. “Donya Esmeralda, ang ‘katulong’ na pinalayas niyo noon ang siya ring may-ari ng lahat ng utang ng pamilya niyo ngayon. At tungkol sa investment na hinihingi niyo…”
Kinuha ko ang dokumento ng kanilang kumpanya at dahan-dahang pinunit ito sa harap ng kanilang mga mukha. “Tapos na ang oras niyo.”
Pero bago pa man makapagsalita si Angelo, lumapit ang isa sa mga anak ko at may iniabot sa kanya na nagpabagsak sa kanyang tuhod.
“Huwag mong dungisan ang sahig ng mansyong ito, Christina! Isang hamak na katulong ka lang pala noon, at ginamit mo lang ang ganda mo para akitin ang anak ko!” sigaw ni Donya Esmeralda habang tinatapon ang aking mga gamit sa labas ng gate.
“Mama, maawa po kayo… malakas ang ulan at manganganak na ako anumang oras,” pagmamakaawa ko habang nakaluhod sa basang semento.
Tumingin ako kay Angelo, ang asawa ko, umaasang ipagtatanggol niya ako. Pero umiwas lang siya ng tingin. “Pasensya na, Christina. Hindi ko pwedeng suwayin si Mama. At isa pa, kailangan ko ang posisyon sa kumpanya. Hindi ako pwedeng makasal sa isang babaeng may mababang pinagmulan.”
Iniwan nila akong mag-isa sa dilim. Puno ng galit at sakit ang puso ko habang naglalakad patungo sa barung-barong ng aking yumaong lola sa Tondo. Doon, sa gitna ng hirap, isinilang ko ang aking kambal na anak.
Limang taon ang lumipas.
Si Angelo at si Donya Esmeralda ay nasa bingit ng pagkabangkarote. Ang huling pag-asa nila ay ang makakuha ng investment mula sa “Villarreal Group,” ang pinakamayamang conglomerate na kakabalik lang sa Pilipinas mula sa Europa.
Sa araw ng malaking gala, nagsuot si Donya Esmeralda ng kanyang huling alahas para magmukhang disente. “Angelo, siguraduhin mong mapapirma natin ang CEO. Siya ang susi sa ating muling pagbangon.”
Nang bumukas ang pintuan ng engrandeng hall, lahat ng tao ay napatingin sa isang babaeng nakasuot ng red silk gown na pinalilibutan ng mga bodyguards. Hawak niya ang dalawang batang lalaki na mukhang mga prinsipe.
“C-Christina?” nauutal na sabi ni Angelo. “Anong ginagawa mo rito? At bakit ka mukhang… mayaman?”
Lumapit ang isang matangkad na lalaki, si Marcus Villarreal, ang kinatatakutang tycoon. Inakbayan niya ako at humarap sa lahat. “Gusto ko pong ipakilala sa inyong lahat ang aking kapatid, si Christina Villarreal, ang tunay na tagapagmana ng aming pamilya na nawala noong bata pa kami.”
Napanganga si Donya Esmeralda. “Kapatid? Pero… katulong lang siya!”
Ngumiti ako nang napakatamis. “Donya Esmeralda, ang ‘katulong’ na pinalayas niyo noon ang siya ring may-ari ng lahat ng utang ng pamilya niyo ngayon. At tungkol sa investment na hinihingi niyo…”
Kinuha ko ang dokumento ng kanilang kumpanya at dahan-dahang pinunit ito sa harap ng kanilang mga mukha. “Tapos na ang oras niyo.”
Pero bago pa man makapagsalita si Angelo, lumapit ang isa sa mga anak ko at may iniabot sa kanya na nagpabagsak sa kanyang tuhod.