Siyam na taon kaming kasal ni Mark. Nagsimula kami sa wala, nagtiis sa pagtitinda ng isaw sa kanto para lang makaraos. Pero nang maging matagumpay ang construction business niya, nagbago si Mark. Naging malamig siya, laging late umuwi, at amoy mamahaling pabango ng babae.
“Mark, may sasabihin ako sa’yo…” simula ko habang nanginginig ang kamay, hawak ang ultrasound result.
Hindi niya ako pinatapos. Kasama niya si Bianca, isang sikat na socialite at anak ng politiko, na nakakapit sa braso niya.
“Abby, tapusin na natin ‘to. Magdivorce na tayo,” walang kaabog-abog niyang sabi.
Tumingin si Bianca sa akin mula ulo hanggang paa, puno ng panghahamak. “Look at you, Abby. Mukha ka pa ring tindera ng isaw. Hindi ka bagay sa bago kong condo sa BGC na binili ni Mark para sa akin.”
“Mark, buntis ako… kambal,” pabulong kong sabi, umaasang magbabago ang isip niya.
Tumawa lang si Mark, isang tawang nakakapanginig ng laman. “Sa tingin mo ba maniniwala ako? Gagawa ka ng kwento para lang hindi kita iwan? Kahit totoo ‘yan, mas pipiliin ko pa rin si Bianca. Siya, kaya niyang ibigay sa akin ang koneksyon at yaman na hinding-hindi mo maibibigay.”

Inihagis niya ang mga papeles sa sahig. “Pirmahan mo ‘yan at lumayas ka sa bahay ko ngayon din! Iiwan ko na sa’yo ang bulok nating kotse, ‘yan lang ang bagay sa’yo.”
Nasasaktan ako, hindi para sa sarili ko, kundi para sa mga anak ko. Pero sa gitna ng sakit, may naramdaman akong galit. Isang galit na nagpatigas sa kalooban ko.
Dahan-dahan kong kinuha ang ballpen at pinirmahan ang bawat pahina. Tumayo ako nang tuwid, pinunasan ang luha, at tumingin nang diretso sa mata ni Mark.
“Sige, Mark. Ibibigay ko sa’yo ang gusto mo. Pero tandaan mo ‘to: ang yaman na ipinagmamalaki mo ngayon, ay baka bukas, wala na.”
Natawa lang si Mark at si Bianca habang naglalakad ako palabas ng bahay na pinaghirapan naming pareho.
Lumipas ang dalawang oras. Habang nasa isang maliit na karinderya ako, tumunog ang phone ko. Isang balita na alam kong darating.
Sa kabilang banda, sa mansion ni Mark, biglang pumasok ang mga pulis at mga abogado.
“Mr. Mark Santos, may warrant kami para sa pagsamsam ng lahat ng ari-arian mo, kabilang ang bahay na ito at ang kumpanya mo, dahil sa hindi pagbabayad ng utang sa bangko,” deklara ng opisyal.
Namutla si Mark. “Ano? Imposible! Kakabayad ko lang ng interes nung isang buwan!”
“Ang ‘Dela Vega Investments’ ang nakabili ng lahat ng utang mo, Mr. Santos. At nagpasya silang i-foreclose ang lahat ngayon din,” sagot ng abogado.
“Sino ang may-ari ng Dela Vega Investments?! Kakausapin ko siya!” sigaw ni Mark, habang si Bianca ay nagsisimula nang matakot at nag-aabalang tumawag sa kanyang ama.
Sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pinto. Pumasok ako, suot ang isang mamahaling puting dress, kasama ang aking legal team. Hindi na ako ang Abby na mukhang tindera ng isaw.
Tumingin ako kay Mark, na nanginginig na sa gulat at takot.
“Ako ang may-ari ng Dela Vega Investments, Mark. Ang ‘pabigat na mahirap’ na pinalayas mo kanina,” malamig kong sabi. “At ngayon, Mark, opisyal ka nang walang bahay, walang kumpanya, at walang pera.”
Tumingin ako kay Bianca, na ngayon ay dahan-dahang umaatras papalayo kay Mark. “At ikaw, Bianca, mukhang kailangan mo nang maghanap ng bagong sponsor. Dahil ang lalaking ‘to, wala nang maibibigay sa’yo.”
Pero bago ako tuluyang umalis, may isang lalaking pumasok sa pinto, suot ang uniporme ng NBI (National Bureau of Investigation), at may hawak na isa pang warrant…
“Mr. Mark Santos, hindi lang foreclosure ang dahilan kung bakit kami nandito,” panimula ng opisyal ng NBI, ang kanyang boses ay tila hatol ng tadhana. “Mayroon din kaming warrant of arrest para sa iyo dahil sa kasong tax evasion, money laundering, at ang paggamit ng mga dummy accounts para itago ang pondo ng construction business mo.”
Namutla si Mark, halos tumirik ang mga mata sa sobrang shock. Lumingon siya kay Bianca, umaasang tutulungan siya nito. Pero ang “socialite” na kanina ay nakapulupot sa braso niya ay abala na sa pagkuha ng kanyang Hermes bag at dahan-dahang lumalayo.
“Mark, I… I didn’t know about this! Wala akong kinalaman sa mga illegal na gawain mo!” sigaw ni Bianca, ang kanyang boses na puno ng paghamak kanina ay napalitan ng takot para sa sariling reputasyon. “Huwag niyo akong isama rito! Papa, pick me up now!” sigaw niya sa kanyang phone habang nagmamadaling lumabas, hindi man lang nilingon ang lalaking kanina lang ay tinatawag niyang “honey.”
Napatawa ako nang mahina, isang tawa na walang halong saya, kundi purong hustisya. “Ganyan ang klase ng koneksyon na ipinagpalit mo sa akin, Mark? Ang babaeng sasamahan ka sa tagumpay pero unang tatalon sa barko kapag lumulubog na?”
“Abby… please… mag-usap tayo,” lumuhod si Mark sa harapan ko, pilit hinahawakan ang dulo ng aking damit. “Para sa mga bata… para sa mga anak natin. Huwag mo itong gawin sa akin. Alam kong galit ka, pero pamilya tayo!”
Hinawi ko ang kamay niya. Ang dating pagmamahal na naramdaman ko sa loob ng siyam na taon ay tuluyan nang naglaho, natunaw sa bawat patak ng luha ko habang nagtitinda kami ng isaw, at sa bawat insultong ibinato niya sa akin kanina.
“Pamilya? Mark, ikaw mismo ang nagsabing ‘bulok’ ang bagay sa akin. Ikaw ang nagtaboy sa mga anak mo para sa isang babaeng iiwan ka rin pala sa oras ng gipit,” sabi ko habang nakatingin sa kanya mula sa itaas. “Ang Dela Vega Investments ay hindi lang basta kumpanya. Ito ang inheritance ko mula sa aking tunay na ama na si Don Roberto Dela Vega. Hinanap niya ako bago siya mamatay, pero pinili kong manatiling ‘Abby’ lang dahil akala ko, sapat na ang pagmamahal mo. Nagkamali ako.”
Ang Pagbagsak ng Imperyo ni Mark
Habang pinoposasan ng mga pulis si Mark, isa-isang inilalabas ng mga tauhan ko ang mga kagamitan sa mansion. Ang bawat mamahaling gamit na binili niya gamit ang pera ng kumpanya—na technically ay pera na ng bangkong kinuha ko—ay nilalagyan ng “seized” tag.
“Abby! Hindi mo ito pwedeng gawin! Pinaghirapan ko ang kumpanyang ‘to!” pagsusumamo ni Mark habang hinihila siya palabas.
“Correction, Mark. Pinaghirapan natin ang kumpanyang ‘to. Pero winaldas mo sa luho at sa babae. Ang utang mo sa bangko na binili ko? Iyon ang pambayad mo sa lahat ng sakripisyo ko,” sagot ko.
Tumingin ako sa aking abogado. “Siguraduhin na walang matitira sa kanya. I want every single centavo returned to the children’s trust fund. At ang kaso niya? Make sure he stays behind bars for a very long time.”
Isang Bagong Umaga
Makalipas ang anim na buwan, nakatayo ako sa harap ng isang malawak na lupain. Hindi na ito construction site ng mga condo para sa mga mayayaman. Dito itatayo ang “Isabela’s Haven”—isang foundation para sa mga inabandunang asawa at mga single mothers na gustong magsimula ng sariling negosyo.
Hinaplos ko ang aking tiyan. Malaki na ito, at nararamdaman ko na ang malakas na sipa ng aking kambal. Sila ang aking lakas, ang dahilan kung bakit hindi ako sumuko.
Isang itim na sasakyan ang huminto sa tapat ko. Lumabas ang aking assistant, dala ang isang dokumento. “Madam, balita mula sa kulungan. Tuluyan na pong iniwan ng pamilya ni Bianca si Mark. Wala na siyang pambayad sa abogado kaya public attorney na lang ang humahawak sa kaso niya. At si Bianca? Nasangkot ang ama niya sa isang malaking korapsyon, bagsak na rin ang kanilang pangalan.”
Ngumiti ako at tumingin sa langit. Ang amoy ng mamahaling pabango ay hindi na mahalaga sa akin. Ang mas mahalaga ngayon ay ang amoy ng bagong pag-asa.
Minsan na akong naging tindera ng isaw, at hindi ko ikinahihiya iyon. Dahil sa kanto kung saan kami nagsimula, natutunan ko na ang tunay na yaman ay wala sa BGC condo o sa Blue Diamond, kundi sa dangal na hindi kayang bilhin ng kahit anong halaga.
“Handa na ang lahat, Madam Abby. Handa na tayong mag-ribbon cutting,” tawag ng aking staff.
“Tara na,” sabi ko nang may buong kompiyansa. “Para sa bagong simula.”
Sa likod ko, ang anino ng nakaraan ay tuluyan nang naglaho, kasama ang lalaking hindi nakakilala sa tunay na hiyas na nasa harap niya na pala. Ngayon, ang “tindera ng isaw” ay isa nang reyna ng sarili niyang kapalaran.