“Sir… birhen pa po ako. Hindi pa ako kailanman nakasama ng kahit sinong lalaki.” Lumabas ang mga salitang iyon sa pagitan ng kanyang paghikbi habang nakatayo ang 25-anyos na babae sa loob ng silid ng hotel, kaharap ang lalaking siya mismo ang pinili. Wala siyang ideya na mas matinding pagkabigla pa ang naghihintay sa kanya makalipas lamang ang limang minuto.
Ang pangalan niya ay Kiera Smith, 25 taong gulang. Nakatayo siya sa labas ng Room 406 ng pinakamataas na hotel sa lungsod, mahigpit na hawak ang kanyang bag hanggang sumakit ang kanyang mga daliri. Nanginginig ang buong katawan niya habang humihinga nang malalim. Isang buong taon niyang kinilala si Robert Klein, 38. Matagumpay. Kalmado. Magalang. O iyon man lang ang paniniwala niya tungkol dito.
Nagkakilala sila sa trabaho. Hindi siya minadali ni Robert. Hindi siya lumampas sa hangganan. Hindi siya nagsalita ng anumang hindi nararapat. Nakikinig siya, nagtatanong, at dahan-dahan kumilos. Dahil sa pasensya niyang iyon, nakaramdam si Kiera ng sapat na seguridad para maniwala na siya ang lalaking nais niyang pagbigyan ng kanyang unang karanasan.
Noong gabing iyon, siya mismo ang nagpadala ng mensahe:
“Gusto kitang makasama nang kami lang ngayong gabi… kung gusto mo rin.”
Halos agad pumayag si Robert. Masyadong mabilis—na nagpatigil kay Kiera sandali. Ngunit kinumbinsi pa rin niya ang sarili. Desisyon niya ito.
Limang minuto bago iyon, nakaupo si Kiera sa isang upuan sa loob ng silid, magkakapit ang kanyang mga daliri. Napakabilis ng tibok ng kanyang puso na parang lalabas na ito sa kanyang dibdib.
Lumapit si Robert at mahinang nagtanong, “Natatakot ka ba?”
Tumango siya, pilit inilabas ang mga salita. “Sir… birhen pa po ako. Hindi pa ako kailanman nakasama ng kahit sino. Natatakot ako na baka hindi ko alam ang gagawin.”
Huminto si Robert sa paggalaw.
Hindi siya ngumiti. Hindi siya nagbiro. Hindi siya lumapit para yakapin siya gaya ng inaasahan niya.
Tinitigan lang siya nito.
Matagal.
Kakaiba ang ekspresyon nito. Hindi iyon tuwa. Hindi iyon gulat.
Nakaramdam ng kaba si Kiera. “Bakit mo ako tinitingnan nang ganyan?”
