“Umalis ka na, Teresa! Huwag mong dungisan ang karangalan ng pamilya Santos sa harap ng mga investors!” sigaw ni Donya Imelda habang itinutulak ako palayo sa buffet table.
Nayakap ko nang mahigpit ang anak ko. “Mama, asawa po ako ni Gabriel. May karapatan akong nandito para suportahan siya.”
Tumawa nang mapang-api si Gabriel habang nakaakbay kay Patricia, ang anak ng may-ari ng pinakamalaking bangko sa bansa. “Teresa, mahiya ka naman. Tignan mo ang suot mo, mukhang basahan. Si Patricia ang kailangan ko para hindi mabaon sa utang ang kumpanya natin. Pirmahan mo na ang annulment papers at lumayas ka na!”

“Pero Gabriel, paano ang anak natin?” tanong ko habang tumutulo ang aking mga luha.
Ngumisi si Patricia at dinuraan ang paanan ko. “Huwag kang mag-alala, bibigyan kita ng sapat na pera para makabili ng maliit na dampa sa probinsya niyo. Dito, wala kang lugar.”
Pinunasan ko ang aking pisngi và kinuha ang ballpen. Pirirmahan ko ang dokumento nang walang pag-aalinlangan. “Ayan, malaya na kayo. Pero bago ako umalis, gusto ko lang ipaalala sa inyo na ang ‘Global Venture Group’ ay hindi basta-basta pumipirma ng kontrata sa mga taong walang dangal.”
“Anong pakialam mo sa Global Venture? Hintayin mo na lang ang pagdating ng Chairman nila!” pang-uuyam ni Donya Imelda.
Eksaktong bumukas ang malaking pinto ng ballroom. Pumasok ang sampung lalakeng naka-suit, sa pangunguna ni Attorney Roxas, ang pinaka-tanyag na abogado sa Makati.
Nagmadaling lumapit si Donya Imelda, ang mukha ay biglang nagliwanag. “Attorney! Mabuti at nandito na kayo. Nasaan na ang Chairman niyo? Handa na kaming pumirma.”
Hindi siya pinansin ni Attorney Roxas. Naglakad siya nang diretso sa akin at yumukod nang napakababa. “Madam Chairperson, narito na po ang inyong selyo. Handa na po ba kayong ipasara ang kumpanya ng mga Santos dahil sa paglabag sa ating ethics policy?”
Natahimik ang buong ballroom. Nalaglag ang baso ng champagne ni Gabriel sa sahig at nabasag.
“Chairman? Si Teresa ang misteryosong may-ari ng Global Venture?!” sigaw ni Gabriel na halos hindi makapaniwala, habang nanginginig ang kanyang mga tuhod.
Tumingin ako sa kanila nang may malamig na ngiti. “Ang ‘malas’ na sinasabi niyo ang siyang nagpautang sa inyo ng bilyon-bilyon noong nakaraang taon. Pero dahil pinalayas niyo na ako… kukunin ko na ang lahat ng ari-arian niyo, kasama na ang mansyong tinitirhan niyo.”
“Teresa… mahal… biro lang ‘yun! Pagusapan natin ito!” sigaw ni Donya Imelda habang sinusubukang lumuhod sa harap ko.
Ngunit bago pa siya makahawak, hinarang na siya ng aking mga security guards. Sumakay ako sa aking Rolls Royce at lumingon sa kanila sa huling pagkakataon…
Gemini đã nói
Tumingin ako nang dumeretso sa mga mata ni Gabriel, ang lalaking nangako sa akin ng habambuhay ngunit ipinagpalit ako sa kinang ng salapi at kapangyarihan. “Ang pagkakataong pag-usapan ito ay lumipas na kasabay ng bawat luhang pumatak sa aking mga mata dahil sa inyong pang-aapi. Attorney Roxas, simulan na ang liquidation ng lahat ng asset ng Santos Group. Siguraduhin mong walang matitira kahit isang sentimo sa kanila.”
Itinaas ko ang bintana ng aking sasakyan, nilulunod ang mga pagsusumamo at sigaw ni Donya Imelda. Habang umaandar ang Rolls Royce palayo sa hotel, nakita ko sa side mirror ang pagdating ng mga sheriff para selyuhan ang gusali. Ang imperyong itinayo nila sa kasinungalingan ay gumuho sa loob lamang ng isang gabi.
Ang Pagbabalik ng Tunay na Reyna
Sa loob ng sasakyan, inabutan ako ni Attorney Roxas ng isang baso ng tubig at isang tablet. “Madam Chairperson, narito po ang listahan ng mga ari-ariang nakuha natin mula sa foreclosure. Kasama na po rito ang ancestral house ng mga Santos at ang kanilang mga share sa bangko ni Patricia.”
“Patricia?” tanong ko habang hinahaplos ang buhok ng aking anak na mahimbing nang natutulog.
“Opo, Madam. Dahil sa pakikipagsabwatan niya kay Gabriel para lokohin ang Global Venture, idinamay natin ang imbestigasyon sa bangko ng kanyang ama. Natuklasan ng ating mga auditor ang malaking butas sa kanilang pondo. Bukas ng umaga, magdedeklara na rin sila ng bank holiday,” paliwanag ng abogado.
Napangiti ako nang mapait. Sa loob ng limang taon, nagpanggap akong isang simpleng maybahay. Tinago ko ang aking tunay na pagkakakilanlan bilang tagapagmana ng Global Venture Group para lamang malaman kung tunay ba ang pagmamahal ni Gabriel. Ngunit ang nahanap ko ay isang pamilyang puno ng kasakiman.
“Ihanda mo ang ating penthouse sa BGC,” utos ko. “Gusto kong maranasan ng anak ko ang buhay na nararapat sa kanya. At Attorney, siguraduhin mong hindi makakakuha ng trabaho si Gabriel sa kahit anong kumpanya sa ilalim ng ating network.”
Ang Paghihiganti ay Isang Pagkaing Isinisilbi nang Malamig
Makalipas ang isang linggo, habang naglalakad ako sa lobby ng aming opisina, nakita ko ang isang pamilyar na pigura na nakikipagtalo sa aming receptionist. Si Gabriel. Wala na ang kanyang mamahaling suit; gusot-gusot na ang kanyang suot at halatang hindi nakatulog nang maraming araw.
“Teresa! Teresa, parang awa mo na!” sigaw niya nang makita ako. Agad siyang hinarang ng aking mga security guards. “Naloko lang ako ni Patricia! Siya ang nag-udyok sa akin na piramahan ang annulment! Mahal kita, Teresa! Isipin mo ang ating anak!”
Tumigil ako sa harap niya, sapat na ang layo para hindi madikit ang kanyang dumi sa aking damit. “Isipin ang ating anak? Naisip mo ba siya noong itinataboy mo kami sa ulan? Naisip mo ba siya noong sinabi mong basahan ang suot ko? Gabriel, ang pag-ibig ko sa iyo ay namatay na noong gabing iyon sa ballroom.”
“Wala na kaming matirhan, Teresa! Ang Mama ko ay inatake sa puso dahil sa stress! Tulungan mo naman kami,” pagmamakaawa niya habang lumuluha.
“Heto,” kumuha ako ng 500 pesos sa aking pitaka at inihagis ito sa paanan niya, eksaktong ginawa ni Patricia sa akin noon. “Gamitin mo ‘yan para pambili ng gamot ng Mama mo. Iyan lang ang halaga mo sa akin ngayon. Guard, ilabas ang basurang ito.”
Ang Pagguho ni Patricia
Hindi rin nakaligtas si Patricia. Dahil sa iskandalong idinulot ng pagbagsak ng kanilang bangko, itinakwil siya ng kanyang sariling ama para maisalba ang natitira nilang reputasyon. Mula sa pagiging “It Girl” ng Makati, naging mantsa siya sa lipunan na iniiwasan ng lahat.
Nabalitaan ko na lamang na nagtatrabaho siya ngayon bilang isang hamak na ahente sa isang maliit na call center, malayo sa karangyang nakasanayan niya. Ang kanyang Hermes na bag ay naibenta na para lamang pambayad sa kanyang mga utang.
Isang Bagong Simula
Isang gabi, habang nakaupo ako sa balkonahe ng aking penthouse, tanaw ang buong liwanag ng siyudad, lumapit sa akin ang aking anak. “Mommy, bakit po tayo narito? Nasaan po si Daddy?”
Humarap ako sa kanya at ngumiti nang tapat. “Baby, ang Daddy mo ay nasa lugar kung saan niya gustong mapunta. Pero huwag kang mag-alala, nandito si Mommy. At simula ngayon, wala nang sinumang makakaapi sa atin.”
Lumapit sa akin si Attorney Roxas na may dalang bagong kontrata. “Madam Chairperson, ang merger sa mga kumpanya sa Singapore ay tapos na. Kayo na po ang opisyal na pinaka-makapangyarihang negosyante sa Southeast Asia.”
Tumango ako. Ang tagumpay ang pinakamabisang paghihiganti. Hindi ko kailangang maging marahas; kailangan ko lang maging matagumpay.
Epilogo
Ang pamilya Santos ay tuluyan nang nabaon sa limot. Si Donya Imelda ay nakatira na ngayon sa isang maliit na paupahan sa probinsya, habang si Gabriel ay palipat-lipat ng trabaho dahil sa masamang record na iniwan ko sa kanya.
Minsan, ang tadhana ay may kakaibang paraan ng pagtuturo. Ang mga taong mapang-api ay laging nahuhulog sa sarili nilang bitag. At para sa akin, ang amoy ng tagumpay ay mas matamis pa sa kahit anong pabango, dahil alam ko na ang bawat sentimong mayroon ako ngayon ay bunga ng aking talino at paninindigan.
Ako si Teresa, ang dating “malas” na asawa, at ngayon ay ang reyna ng sarili kong imperyo. At sa larong ito, hinding-hindi na ako muling magpapatalo.